Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1448572

Wyrok
Sądu Apelacyjnego w Poznaniu
z dnia 27 marca 2014 r.
I ACa 101/14
Warunek skuteczności skargi pauliańskiej.

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia SA Mariola Głowacka (spr.).

Sędziowie SA: Piotr Górecki, Małgorzata Gulczyńska.

Sentencja

Sąd Apelacyjny w Poznaniu, I Wydział Cywilny po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2014 r. w Poznaniu na rozprawie sprawy z powództwa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych - II Oddział w P. przeciwko M. B. (1) o uznanie czynności prawnej za bezskuteczną na skutek apelacji pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 6 listopada 2013 r., sygn. akt XII C 2655/12 zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że:

1.

uchyla wyrok zaoczny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt XII C 760/2012 w punktach I, III, IV i w tym zakresie powództwo oddala;

2.

zasądza od powoda na rzecz pozwanej kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów procesu.

Uzasadnienie faktyczne

Powód Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. pozwem skierowanym przeciwko J. B. i M. B. (1) domagał się uznania za bezskuteczną wobec powoda:

1)

umowy majątkowej małżeńskiej W. B. z J. B. zawartej w dniu 24 kwietnia 2007 r. w formie aktu notarialnego w Kancelarii Notarialnej notariusza M. B. (2) w P. (Rep. A nr 2424/2007),

2)

umowy darowizny dokonanej przez W. B. na rzecz M. B. (1) 1/2 części nieruchomości stanowiącej odrębny lokal mieszkalny położony w P. przy ul. (...) dla której Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu prowadzi Księgę wieczystą (...) zawartej w formie aktu notarialnego dnia 26 sierpnia 2010 r. przed notariuszem I. N.

Nadto powód domagał się zasądzenia od pozwanych na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Powód na rozprawie w dniu 3 października 2012 r. cofnął pozew w zakresie pierwszego żądania.

Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem zaocznym z dnia 3 października 2012 r. uznał za bezskuteczną w stosunku do powoda umowę darowizny 1/2 części nieruchomości stanowiącej odrębny lokal mieszkalny nr (...) położony w P. przy ul. (...), zapisanej w Księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu nr (...), zawartej przez dłużnika W. B. z M. B. (1) w dniu 26 sierpnia 2010 r. w formie aktu notarialnego w kancelarii notarialnej I. N. Rep. A nr 7266/2010. Sąd umorzył postępowanie w stosunku do pozwanej J. B. oraz w zakresie umowy z dnia 25 kwietnia 2007 r. i zasądził od pozwanej M. B. (1) na rzecz powoda kwotę 3.600 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego oraz nakazał ściągnąć od pozwanej M. B. (1) na rzecz Skarbu Państwa (Sąd Okręgowy w Poznaniu) kwotę 4.015 zł tytułem opłaty od której powód był zwolniony.

Pozwana M. B. (1) wniosła sprzeciw od powyższego wyroku w którym domagała się uchylenia wyroku zaocznego i oddalenia powództwa, a nadto zasądzenia od powoda na rzecz pozwanej kosztów procesu według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy w Poznaniu wyrokiem z dnia 6 listopada 2013 r. utrzymał w mocy w całości wyrok zaoczny tegoż Sądu z dnia 3 października 2012 r.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że umową z dnia 26 sierpnia 2010 r. W. B. dokonał na rzecz M. B. (1) darowizny 1/2 części nieruchomości stanowiącej odrębny lokal mieszkalny nr (...) położony w P. przy ul. (...), zapisanej w Księdze wieczystej prowadzonej przez Sąd Rejonowy Poznań - Stare Miasto w Poznaniu nr (...) (akt notarialny notariusz I. N. Rep. A nr 7266/2010). Decyzją Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. z dnia 21 maja 2010 r. stwierdzono, że W. B. posiada zadłużenie z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej w łącznej kwocie 15.632,41 zł. Kolejną decyzją z dnia 13 lipca 2010 r. zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dzień 11 czerwca 2010 r. określono na łączną kwotę 69.206,28 zł.

Sąd pierwszej instancji ustalił, że postanowieniem z dnia 14 stycznia 2008 r. Sąd orzekł częściowe ubezwłasnowolnienie J. B. - matki pozwanej z powodu schizofrenii paranoidalnej.

Sąd pierwszej instancji uznał za wiarygodne dokumenty urzędowe znajdujące się w aktach sprawy. Zgodnie z treścią art. 244 § 1 k.p.c. dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy władzy publicznej i inne organy państwowe w zakresie ich działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo zaświadczone. Autentyczność dokumentów urzędowych, jak również prawdziwość treści dokumentów urzędowych nie była kwestionowana przez żadną ze stron postępowania w oparciu o treść art. 232 k.p.c. w zw. z art. 252 k.p.c., również Sąd nie znalazł podstaw do tego, aby uczynić to z urzędu. Tym samym okazały się one istotne dla potrzeb rozstrzygnięcia tego sporu. Żadna ze stron nie kwestionowała treści kserokopii dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, stąd Sąd potraktował te kserokopie jako dowody pośrednie istnienia dokumentów o treści im odpowiadającej. Postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. Sąd oddalił wniosek pozwanej o przesłuchanie świadka W. B. oraz o przesłuchanie pozwanej na okoliczność zawarcia umowy darowizny i stosunków panujących w rodzinie pozwanej.

W tak ustalonym stanie faktycznym i po dokonaniu oceny dowodów Sąd pierwszej instancji uznał, że powództwo w stosunku do pozwanej M. B. (1) zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że zgodnie z art. 527 § 1 k.c., gdy wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową, każdy z wierzycieli może żądać uznania tej czynności za bezskuteczną w stosunku do niego, jeżeli dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, a osoba trzecia o tym wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć. Oparta na tym przepisie skarga pauliańska ma na celu ochronę wierzyciela przed krzywdzącym go działaniem dłużnika. Przyznaje ona wierzycielowi uprawnienie do zaskarżenia czynności dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli, czego konsekwencją może być uznanie tych czynności za bezskuteczne wobec skarżącego.

Przesłankami skargi pauliańskiej są:

1)

pokrzywdzenie wierzyciela, jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową,

2)

działanie dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli i

3)

wiedza lub możliwość - przy zachowaniu należytej staranności - dowiedzenia się o tym przez osobę trzecią na rzecz której przysporzenie majątkowe nastąpiło.

Ciężar udowodnienia istnienia tych przesłanek spoczywa - zgodnie z ogólną regułą wyrażoną w art. 6 k.c. - na wierzycielu. Sytuację, kiedy czynność prawna dłużnika jest dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli określa § 2 art. 527 k.c. Przepis ten wiąże pokrzywdzenie wierzyciela z rzeczywistą (a nie tylko możliwą) niewypłacalnością dłużnika na skutek dokonania przez niego czynności prawnej lub z jego niewypłacalnością - na skutek czynności prawnej - w wyższym stopniu niż była przed jej dokonaniem. Pokrzywdzenie powstaje na skutek takiego stanu faktycznego majątku dłużnika, który powoduje niemożność lub utrudnienie albo odwleczenie zaspokojenia wierzyciela. Dłużnik jest niewypłacalny, gdy cały jego majątek nie wystarcza na pokrycie długów. "Niewypłacalność w wyższym stopniu" oznacza, że w zasadzie każde istotne, bez względu na jego rozmiar, powiększenie niewypłacalności stanowi pokrzywdzenie wierzycieli. Niewypłacalność nie musi ulec powiększeniu o całą wartość przedmiotu czynności prawnej dokonanej przez dłużnika. Dłużnik staje się niewypłacalny w wyższym stopniu i wtedy, gdy zaspokojenie można uzyskać z dodatkowym znacznym nakładem kosztów, czasu i ryzyka. Inaczej, stan niewypłacalności dłużnika w stopniu wyższym obejmuje utrudnienie i odwleczenie zaspokojenia (vide: wyrok Sądu Najwyższego z 28 listopada 2001 r. IV CKN 525/00, Biul. Inf. Sądu Najwyższego 2002 nr 5, s. 11). Między niewypłacalnością dłużnika a podjęciem przez niego czynności prawnej musi zachodzić zależność ujmowana na ogół jako związek przyczynowy, czynność podjęta przez dłużnika musi być jedną z przyczyn powstałej niewypłacalności. Dla oceny tego związku przyczynowego właściwa jest chwila w której wierzyciel wystąpił ze skargą pauliańską. Niewypłacalność dłużnika musi istnieć w tej chwili, jak i w chwili orzeczenia przez sąd o żądaniu wierzyciela uznania czynności prawnej dłużnika za bezskuteczną (art. 316 § 1 k.p.c.). Dłużnik działa ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, gdy zdaje sobie sprawę (uświadamia sobie), że wskutek dokonania czynności prawnej może spowodować niemożność zaspokojenia się wierzycieli z jego majątku. Pokrzywdzenie wierzycieli nie musi być zamiarem dłużnika.

Sąd pierwszej instancji uznał, że zaskarżona czynność prawna została dokonana z pokrzywdzeniem wierzyciela, gdyż na skutek darowizny części nieruchomości przy ul. (...) w P. dłużnik W. B. stał się niewypłacalny w stopniu wyższym niż przed dokonaniem tej czynności. Darowana pozwanej nieruchomość stanowiła jedyny wartościowy składnik majątku dłużnika, a jej wartość wskazana w pozwie wynosiła 120.000 zł, podczas gdy wartość zadłużenia wynosiła 80.288,09 zł.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że kolejną przesłanką skutecznej skargi pauliańskiej jest istnienie wiedzy osoby trzeciej o działaniu dłużnika ze świadomością pokrzywdzenia wierzyciela. Z posiadaniem przez osobę trzecią wiedzy o tym, że dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli, zrównana została sytuacja, gdy osoba trzecia przy zachowaniu należytej staranności mogła tę wiedzę uzyskać (a zatem, gdy brak tej wiedzy jest zawiniony). Nie ma przy tym znaczenia zła wiara osoby trzeciej ani to czy posiadana przezeń wiedza jest wynikiem jej działania, a zwłaszcza porozumienia się z dłużnikiem. Obojętne też są źródło wiedzy i sposób jej uzyskania. W wypadku tej przesłanki ustawodawca wprowadził ułatwienia dowodowe dla wierzycieli. Stosownie do art. 527 § 3 k.c. jeżeli wskutek czynności prawnej dłużnika dokonanej z pokrzywdzeniem wierzycieli uzyskała korzyść majątkową osoba będąca w bliskim z nim stosunku, domniemywa się, że osoba ta wiedziała, iż dłużnik działał ze świadomością pokrzywdzenia wierzycieli. Dla zastosowania określonego w nim domniemania konieczne jest wykazanie przez wierzyciela, że osobę trzecią łączył z dłużnikiem stosunek bliskości w chwili dokonania czynności prawnej krzywdzącej wierzycieli. W razie wykazania tej okoliczności wierzyciel nie ma obowiązku udowadniania, że osoba trzecia wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o świadomości dłużnika pokrzywdzenia wierzycieli. Osoba trzecia może obalić omawiane domniemanie przez udowodnienie, że pomimo stosunku bliskości z dłużnikiem nie wiedziała o świadomości dłużnika pokrzywdzenia wierzycieli i nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się o tym dowiedzieć. Najdalej idące ułatwienie w realizacji skargi pauliańskiej przez wierzyciela wprowadza jednak art. 528 k.c. zgodnie z którym okoliczność, że osoba trzecia wiedziała lub przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć o tym, że dokonując czynności prawnej dłużnik działał z pokrzywdzeniem wierzycieli tj. okoliczność, która według reguły z art. 527 § 1 k.c. jest istotna dla możliwości uznania czynności dłużnika za bezskuteczną, nie ma znaczenia w sytuacji, gdy osoba trzecia uzyskała korzyść majątkową bezpłatnie. W tej sytuacji wierzyciel, zgodnie z art. 528 k.c., nie musi wykazywać wymienionej okoliczności, a osoba trzecia nie może bronić się przez wykazanie, że nie wiedziała lub nawet przy zachowaniu należytej staranności nie mogła się dowiedzieć, że dłużnik działał z pokrzywdzeniem wierzycieli. Pozwana M. B. (1) uzyskała przysporzenie bezpłatnie, wobec czego na stronie powodowej nie ciąży obowiązek wykazania świadomości pokrzywdzenia wierzyciela. Przepis art. 528 k.c. zwalnia wierzyciela od konieczności wykazania istnienia po stronie osoby trzeciej jakiejkolwiek przesłanki subiektywnej. Stan podmiotowy osoby trzeciej jest obojętny, a do zaskarżenia takiej czynności wystarczy spełnienie pozostałych przesłanek z art. 527 k.c. W takim stanie rzeczy, to jest gdy w konkretnym stanie sprawy świadomość osoby trzeciej co do pokrzywdzenia wierzycieli nie stanowi prawnej przesłanki roszczenia wierzyciela, ta okoliczność faktyczna nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 stycznia 2000 r. III CKN 554/98, LexPolonica nr 402148).

Sąd pierwszej instancji za zasadny uznał zarzut powoda, że wobec treści art. 247 k.p.c. nie jest dopuszczalny dowód z przesłuchania świadków i stron na okoliczność treści umowy darowizny zawartej w formie aktu notarialnego. Zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu dowód ze świadków lub z przesłuchania stron przeciwko osnowie lub ponad osnowę dokumentu obejmującego czynność prawną może być dopuszczony między uczestnikami tej czynności tylko w wypadkach, gdy nie doprowadzi to do obejścia przepisów o formie zastrzeżonej pod rygorem nieważności i gdy ze względu na szczególne okoliczności sprawy sąd uzna to za konieczne. W ocenie Sądu skoro umowa darowizny nieruchomości wymaga formy aktu notarialnego pod rygorem nieważności, to dowód z przesłuchania świadka oraz strony na okoliczność zawarcia umowy i jej treści nie był dopuszczalny. W samej umowie notarialnej nie było żadnej wzmianki o dodatkowych ustaleniach umownych w szczególności dotyczących opieki nad J. B. Podnoszone przez pozwaną okoliczności, że otrzymała udział w lokalu w zamian za obietnicę opieki nad chorą matką, nie zostały przez nią zatem wykazane.

W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że w niniejszej sprawie zostały spełnione wszystkie przesłanki skargi pauliańskiej, stąd Sąd utrzymał w mocy wyrok zaoczny z dnia 3 października 2012 r.

Apelację od powyższego wyroku złożyła pozwana M. B. (1) zaskarżając wyrok w całości i domagając się jego zmiany poprzez oddalenie powództwa, całkowite zwolnienie od zwrotu kosztów ewentualnie uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Pozwana wniosła także o zasądzenie od powoda kosztów procesu.

Powód Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. w odpowiedzi na apelację wniósł o oddalenie apelacji w całości i zasądzenie od pozwanej na jego rzecz kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Uzasadnienie prawne

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja pozwanej zasługiwała na uwzględnienie.

Ponieważ dłużnik powoda W. B. zawarł z pozwaną M. B. (1) w dniu 26 sierpnia 2010 r. umowę darowizny udziału wynoszącego 1/2 części współwłasności nieruchomości stanowiącej odrębny lokal mieszkalny, w niniejszej sprawie znalazł zastosowanie art. 528 k.c. Rację ma więc Sąd pierwszej instancji wskazując, że rzeczą powoda jako wierzyciela było, stosownie do art. 6 k.c., wykazać zaistnienie przesłanek z art. 527 § 1 i 2 k.c.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego powód nie wykazał niewypłacalności dłużnika W. B., a co za tym idzie pokrzywdzenia wierzyciela, o którym mowa w art. 527 § 2 k.c. Powód na okoliczność niewypłacalności W. B. zarówno w pozwie jak i w dalszym toku postępowania przed Sądem pierwszej instancji nie przytoczył jakichkolwiek twierdzeń. Powód nie zaoferował Sądowi przeprowadzenia jakiegokolwiek dowodu celem wykazania niewypłacalności W. B. Sąd pierwszej instancji jak chodzi o niewypłacalność W. B. nie poczynił żadnego ustalenia. Nie jest wiadomym jak wyglądała sytuacja majątkowa W. B. na dzień 4 kwietnia 2012 r. tj. na dzień wniesienia pozwu do sądu, jak i w dacie wydania zaskarżonego wyroku, gdyż na te okoliczności powód nie przedstawił jakichkolwiek twierdzeń i dowodów.

Podkreślić należy, że dla skuteczności skargi pauliańskiej decydujące znaczenie ma rzeczywisty stan majątku dłużnika w czasie, gdy wierzyciel żąda zaspokojenia, a uwzględniając wymagania art. 316 § 1 k.p.c. - stan istniejący w chwili orzekania; uwzględnienie powództwa opartego na art. 527 k.c. jest możliwe tylko w razie istnienia związku przyczynowego między zaskarżoną czynnością prawną dłużnika a jego niewypłacalnością, jeżeli bowiem stan majątku dłużnika uniemożliwiał zaspokojenie wierzyciela niezależnie od tego, czy zaskarżona czynność zostałaby dokonana, nie istnieje związek przyczynowy między tą czynnością a pokrzywdzeniem wierzycieli co skutkuje koniecznością oddalenia skargi pauliańskiej (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 lipca 2013 r. IV CSK 738/12 LEX nr 1396456). Dowodem niewypłacalności dłużnika może być nieskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko dłużnikowi wykazana postanowieniem o jej umorzeniu. Powód w toku całego postępowania przed Sądem pierwszej instancji nawet nie twierdził, że W. B. jest niewypłacalny, nie przedstawił na ten fakt jakiegokolwiek dowodu. Brak ustalenia istotnej dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności nie pozwalał przyjąć, jak to uznał Sąd pierwszej instancji, że wystąpiły wszystkie przesłanki niezbędne dla udzielenia powodowi jako wierzycielowi ochrony w trybie skargi pauliańskiej.

Powód po raz pierwszy w odpowiedzi na apelację zarzucił, że dowodem niewypłacalności W. B. jest bezskuteczność egzekucji należności z tytułu składek prowadzonej przeciwko niemu przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w P. Do odpowiedzi na apelację nie został załączony dokument (dokumenty) z którego wynikać miałaby bezskuteczność egzekucji prowadzonej w stosunku do W. B. Nie jest nawet wiadomym z jakiej daty jest to dokument, gdyż powód nie podał tego zarówno w odpowiedzi na apelację jak i na rozprawie apelacyjnej w dniu 27 marca 2014 r. Sąd Apelacyjny na podstawie art. 381 k.p.c. pominął ten nowy fakt po raz pierwszy przytoczony w odpowiedzi na apelację, gdyż powód mógł go powołać w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Powód w odpowiedzi na apelację w ogóle nie podał przyczyny z powodu której dopiero w odpowiedzi na apelację po raz pierwszy powołał tą okoliczność. Uznać więc należy, że powód nie wykazał, iż potrzeba powołania tego nowego faktu wynikła dopiero w odpowiedzi na apelację.

Zdaniem Sądu Apelacyjnego nie znajduje uzasadnienia uznanie Sądu pierwszej instancji, że na skutek dokonanej darowizny W. B. stał się niewypłacalny w wyższym stopniu, niż był przed dokonaniem czynności. Nie jest znana sytuacja majątkowa W. B. w szczególności przed dniem 26 sierpnia 2010 r. tj. przed dokonaniem darowizny na rzecz pozwanej M. B. (1). O istnieniu pokrzywdzenia można mówić, gdy porównanie wartości sprzedanego prawa i wysokości niespłaconych wierzytelności przysługujących przeciwko dłużnikowi prowadzi do wniosku o niemożności zaspokojenia się powoda chociażby w części. Rzeczą więc powoda było wykazanie istnienia związku przyczynowego pomiędzy dokonaną, kwestionowaną czynnością prawną, a pokrzywdzeniem powoda. Dla stwierdzenia wystąpienia przesłanki pokrzywdzenia wierzyciela istotne jest ustalenie czy w przypadku niedokonania kwestionowanej powództwem czynności prawnej, powód jako wierzyciel zostałby zaspokojony. Powód obowiązany więc był wykazać, że miał możliwość zaspokojenia się z tego majątku dłużnika W. B., który został darowany pozwanej. Na tą okoliczność powód jednak nie przedstawił nawet twierdzeń. Brak jest więc podstaw do uznania, że fakt ten wykazał. Pozwana zarzuciła, że w praktyce niemożliwym jest sprzedaż udziału we własności nieruchomości stanowiącej odrębny lokal, gdyż kto, nabywając udział, chciałby mieszkać z dwoma obcymi kobietami w tym jedną chorą wymagającą stałej opieki. Biorąc pod uwagę, że powierzchnia całego lokalu wynosi 59,33 m2, mając także na względzie okoliczność, że W. B. był wyłącznie współwłaścicielem tego lokalu, a nie właścicielem, a także fakt, że w lokalu tym zamieszkują dwie osoby w tym J. B. - mająca tytuł prawny do lokalu - częściowo ubezwłasnowolniona z powodu schizofrenii paranoidalnej, w świetle zasad doświadczenia życiowego, sprzedaż udziału we własności tej nieruchomości, a co za tym idzie zaspokojenie się powoda, wydaje się mało prawdopodobna.

Ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji, jako znajdujące uzasadnienie w materiale zgromadzonym w aktach sprawy, Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne. Sąd akceptuje teoretyczne rozważania Sądu pierwszej instancji dotyczące skargi pauliańskiej w szczególności dotyczące art. 528 k.c. Z wyżej zaprezentowanych przyczyn Sąd Apelacyjny nie akceptuje wniosków Sądu pierwszej instancji.

Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 386 § 1 k.p.c. zaskarżony wyrok zmieniono uchylając wyrok zaoczny Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 3 października 2012 r. w punktach I, III oraz IV i powództwo w tym zakresie oddalono.

O kosztach procesu orzeczono stosownie do art. 98 § 1 k.p.c. obciążając nimi powoda i z tego tytułu zasądzając od powoda na rzecz pozwanej kwotę 500 zł uiszczoną przez pozwaną tytułem części opłaty od sprzeciwu od wyroku zaocznego.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.