C.II. 1519/37 - Orzeczenie Sądu Najwyższego - OpenLEX

C.II. 1519/37 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: OSN(C) 1938/9/418

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 1937 r. C.II. 1519/37

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: sędzia dr M. Wawrzkowicz. Sędziowie: St. Staszewski (sprawozdawca), Cz. Koneczny.

Sentencja

Sąd Najwyższy w sprawie Zofii O. przeciwko Skarbowi Państwa o 650 zł z pn., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej powódki na wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie z dnia 9 lutego 1937 r.,

skargę kasacyjną oddalił.

Uzasadnienie faktyczne

Nie zachodzi zarzucona błędna wykładnia prawa.

Powódka twierdzi, że w toku egzekucji, prowadzonej przez Urząd Skarbowy przeciwko matce powódki, zajęto maszynę do szycia powódki własną; powódka dn. 7 lipca 1933 r. postawiła w Urzędzie Skarbowym wniosek o wyłączenie maszyny spod zajęcia, na wniosek ten nie otrzymała załatwienia, a maszynę wartości 650 zł sprzedano za 73 zł na licytacji dn. 22 stycznia 1934 r.

Powódka dochodzi przeto od Skarbu Państwa powstałej stąd szkody 650 zł z pn.

Ustalono, że powódka już w grudniu 1933 r. wiedziała, iż Urząd Skarbowy odmówił jej wnioskowi wyłączenia maszyny.

Urząd Skarbowy nie zawiadomił jednak o tej odmowie powódki wprost pod jej adresem, i w tym zaniedbaniu leży, zdaniem powódki, wina pozwanego, jaka szkodę wywołała.

Wyrok zaskarżony słusznie uznał szczegół ten za obojętny w kwestii winy i szkody, gdyż takie zawiadomienie powódki nie wywarłoby, wpływu ani na odmowne stanowisko Urzędu Skarbowego w sprawie wyłączenia; ani na wiedzę powódki o tej odmowie, zatem o potrzebie wdrożenia właściwych kroków.

Poza powództwem z art. 567 k. p. c. ustawa nie zna innego sposobu zwolnienia wbrew woli wierzyciela własności trzeciej osoby od egzekucji, powódka nie twierdziła, by spór taki wniosła, zatem wyłącznie sama zawiniła szkodę, powstałą z wykonania egzekucji.

Uprzednie przedstawienie Urzędowi Skarbowemu wszystkich zarzutów nie jest wymogiem powództwa z art. 567 k. p. c., a jest potrzebne tylko do zabezpieczenia kosztów sporu w myśl § 38 rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 25 czerwca 1932 r. (Dz. U. nr 62 poz. 580).

Skoro powódka pismem z dn. 7 lipca 1933 r. wymóg ten spełniła, nic nie stało na przeszkodzie wytoczeniu pozwu z art. 567 k. p. c. w grudniu 1933 r., gdy dowiedziała się o odmowie pozwanego.

W 1929 r. przy innym zajęciu powódka utrzymała się w sporze przeciwko Skarbowi Państwa o wyłączenie tejże maszyny.

Błędny pogląd powódki, iż wyrok, wówczas zapadły, wystarcza także dla zajęcia maszyny w 1933 r., nie może być pozwanemu poczytany za winę.

Wyrok zaskarżony przyjął więc zgodnie z ustawą, że pozwany dla braku winy nie odpowiada za szkodę powódki.

Skoro powódka nie wniosła sporu z art. 567 k. p. c., sprzedano maszynę zgodnie z ustawą. Gdyby więc pozwany nawet odniósł stąd korzyść z mienia powódki, nie uzyskałby tej korzyści, zatem nie zbogaciłby się niesłusznie, skoro powódka nie korzystała z właściwych kroków prawnych.

Właściciel rzeczy może zezwolić, by rzecz tę egzekucyjnie zajęto i pozbyto celem umorzenia zobowiązań osoby trzeciej.

Odpadają więc i kondykcje niesłusznego zbogacenia, do których kodeks zobowiązań również nie ma zastosowania, skoro zdarzenie, przynoszące korzyść, zaszło w styczniu 1934 r. (art. 645 k. z.).