43/26 - Orzeczenie Sądu Najwyższego

Orzeczenia sądów
Opublikowano: Zb. Orz. 1923/40

Orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 30 stycznia 1923 r. 43/26

UZASADNIENIE

Skład orzekający

Przewodniczący: Sędzia dr E. St. Rappaport.

Sędziowie: St. Giżycki (referent), J. Jamontt.

Podprokurator: P. Leśniowski.

Sentencja

W sprawie Ity Frajermauer Sąd Najwyższy rozpoznawał skargę kasacyjną adw. J. Szymańskiego, obrońcy Ity Frajermauer, oskarżonej z art. 1045, 1046, 1065 i 1076 Ustawy Celn. ros. na wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu z dnia 13 grudnia 1922 r.;

Uzasadnienie faktyczne

zważywszy:

1)

że skarga kasacyjna zarzuca zaskarżonemu wyrokowi obraz: a) art. 15 U. P. K. i 170 K. K. przez skazanie Frajermauerowej za winę męża i za ukrywanie przestępstwa męża, i b) ustawy z dnia 15 lipca 1920 r. - obrót towarowy z zagranicą (Dz. U. z 1920 r. Nr 79, poz. 527), przez zastosowanie do czynu oskarżonej ustawy celnej rosyjskiej;

2)

że winnymi przechowywania przemyconego towaru Sąd Okręgowy uznał oboje małżonków Frajermauerów, a zatem Frajermauer skazał nie za winę męża, lecz za jej własną winę, a kwestję niewskazania właściciela towaru, Sąd rozważał tylko ze względu na wysokość kary;

3)

że wbrew twierdzeniu skargi kasacyjnej, Sąd Okręgowy nie ustalił, iżby mąż oskarżonej był właścicielem towaru przemyconego z zagranicy, a przeto kwestja zastosowania art. 170 K. K. odpada;

4)

że, na mocy art. 18 rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu i Ministra Skarbu z dnia 11 czerwca 1920 r. - taryfa celna (Dz. U. z 1920 r. Nr 51, poz. 314) i w myśl wyjaśnień, podanych w okólniku Min. Skarbu N2 16672 (D. C) II 21 z dnia 16 października 1921 r., o postępowaniu w sprawach o karaniu przemytnictwa (Dz. Urz. Min. Skar. Nr 39-40 poz. 496), w sprawach o przemytnictwo na obszarze b. Królestwa Kongresowego i Ziem Wschodnich ma zastosowanie Ustawa Celna rosyjska wyd. 1910 r.;

5)

że tym sposobem zarzuty skargi kasacyjnej są bezpodstawne;

Sąd Najwyższy, na mocy art. 174 U. P. K. i art. 60-66 Przepisów Tymczasowych o kosztach sądowych, skargę kasacyjną obrońcy Ity Frajermauerowej oddala, i od tejże Frajermauerowej, tytułem opłaty sądowej w Sądzie Najwyższym, marek sto sześćdziesiąt osiem tysięcy zasądza.