14 X 12/1925 - Orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu

Orzeczenia sądów
Opublikowano: LEX nr 1681389

Orzeczenie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 1925 r. 14 X 12/1925

UZASADNIENIE

Uzasadnienie faktyczne

Rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 27 kwietnia 1924 r. o wierzytelnościach w walutach obcych i w złotych w złocie, hipotecznie zabezpieczanych (Dz. U. z 1924 r. Nr 36, poz. 385) opiewa w § 1, że umowy zawierane z zastrzeżeniem zabezpieczenia hipotecznego mogą opiewać na waluty obce, lub złote w złocie oraz mogą być zabezpieczone hipotecznie przy zachowaniu podanych w temże rozporządzeniu postanowień.

Jest ono przeto wyjątkiem od reguły ustalonej w ustawodawstwie byłej dzielnicy pruskiej w § 28 ust. hip., w myśl której wpisać się mające kwoty pieniężne należy podać w walucie państwowej. Jako lex specialis normuje rozporządzenie to takie właśnie wypadki, gdzie odmiennie od postanowień ustawowych można dokonać wpisu hipotecznego w walucie zagranicznej.

W danym wypadku i w myśl tego rozporządzenia możnaby tylko wtedy dokonać wpisu hipotecznego w obcej walucie, gdyby rozchodziło się o umowę. W tym wypadku zaś chodzi o wpis długu gruntowego, który nie jest równoznaczny z hipoteką.

Hipoteka właśnie tem różni się od długu gruntowego, że służy temu, na czyją rzecz obciążenie gruntu następuje, celem zaspokojenia wierzytelności (§ 1113 uc.), podczas gdy powstanie długu gruntowego nie jest zależne od zaistnienia wierzytelności (§ 1191 uc.) i nie wymaga umowy, która jest podstawą zaistnienia hipoteki.

Wobec takiej zasadniczej różnicy hipoteki i długu gruntowego należy rozporządzenie z 27 kwietnia 1924, jako wyłom z zasady interpretować ściśle i zastosować tylko do zapisu hipoteki, nie zaś do długu gruntowego.

Poddając rozporządzenie wzwyż wspomniane ścisłej wykładni i przyjmując, że tylko przy wpisie hipoteki jest podkładką zabezpieczenia roszczenie osobiste, które oznaczyć trzeba w wpisie (§ 1115 uc.) i co do którego zawiera się umowę, nie naruszył sąd zażaleniowy przepisów ustawowych. Ponadto bez prawnej pomyłki przyjął, iż przy wpisie długu gruntowego nie ma mowy o zawarciu umowy, a tem mniej tam, gdzie, jak w obecnym wypadku, chodzi o zapis długu gruntowego 50,000 dolarów na rzecz właściciela, który ze sobą samym umowy zawierać nie może.

Gdy przeto brak jest naruszenia ustawy a § 78 ust. hip. przepisuje, że przeciw rozstrzygnięciu sądu rozpatrującego zażalenie jest dopuszczalny środek prawny dalszego zażalenia, jeżeli rozstrzygnięcie polega na naruszeniu ustawy, należało, wniesione w prawidłowej formie (§ 80 wspomnianej ustawy), dalsze zażalenie odrzucić jako niedopuszczalne.

Tekst orzeczenia pochodzi ze zbiorów sądów powszechnych.