Linie orzecznicze
Opublikowano: LEX/el. 2018
Status: Aktualna
Autor:

Strona podmiotowa przestępstwa znęcania nad zwierzętami - rozumienie zamiaru bezpośredniego sprawcy

W orzecznictwie można odnotować rozbieżność stanowisk odnośnie strony podmiotowej przestępstwa znęcania nad zwierzętami, w zakresie rozumienia zamiaru sprawcy przestępstwa. Orzecznictwo jest utrwalone co do tego, że przestępstwo znęcania nad zwierzętami może zostać popełnione wyłącznie umyślnie. W zakresie zamiaru sprawcy dominuje pogląd, że wymagany jest zamiar bezpośredni, zaś nieprawidłowe jest rozważanie tego przestępstwa, jako możliwego do popełnienia w zamiarze ewentualnym (warto jednak odnotować glosę do wyroku SN z 16.11.2009 r., V KK 187/09, LEX/el.2010, w której autor uzasadnia możliwość popełnienia tego przestępstwa w zamiarze ewentualnym). Z analizy orzecznictwa wynika jednak, że sądy w różny sposób rozumieją zamiar bezpośredni, a to z kolei istotnie wypływa na ostateczną ocenę sprawy. Rozbieżności te dotyczą linii orzeczniczej wypracowanej przez Sąd Najwyższy oraz orzecznictwa części sądów okręgowych, jako instancji odwoławczych w sprawach przestępstw z ustawy z dnia 21.08.1997 r. o ochronie zwierząt. Sąd Najwyższy wypracował konstrukcję, zgodnie z którą przestępstwo znęcania nad zwierzętami może zostać popełnione jedynie z winy umyślnej w zamiarze bezpośrednim, przy czym zamiar ten należy odnosić do samej czynności sprawczej, a zatem danego zachowania (działania albo zaniechania sprawcy). Z tej linii orzeczniczej wynika, że dla bytu przestępstwa nie jest konieczna wola sprawcy nakierowana bezpośrednio na chęć wyrządzenia krzywdy zwierzęciu, lecz jedynie wola dokonania określonego zachowania wobec zwierzęcia, np. niekarmienia lub zamykania w ciasnym ciemnym pomieszczeniu. Zatem dla ustalenia zamiaru bezpośredniego nie jest niezbędne dążenie sprawcy do zadania cierpienia zwierzęciu. Pomimo tak ukształtowanego orzecznictwa Sądu Najwyższego, sądy okręgowe rozpoznające apelacje w sprawach dotyczących przestępstw znęcania nad zwierzętami, często w odmienny sposób rozumieją zamiar bezpośredni, identyfikując go z koniecznością udowodnienia złej woli po stronie sprawcy, związanej z chęcią zadania zwierzęciu bólu lub cierpienia. Takie rozumienie zamiaru bezpośredniego powoduje, że sądy uznają, iż brak celowego działania w kierunku spowodowania cierpienia lub bólu zwierzęcia, jest równorzędny z brakiem spełnienia znamion przestępstwa znęcania nad zwierzętami.

Pełna treść dostępna po zalogowaniu do LEX

Zaloguj się do LEX | Nie korzystasz jeszcze z programów LEX?