Wykorzystanie miejscowych materiałów i surowców budowlanych.

Monitor Polski

M.P.1956.4.29

| Akt utracił moc
Wersja od: 23 stycznia 1956 r.

UCHWAŁA NR 1022
RADY MINISTRÓW
z dnia 17 grudnia 1955 r.
w sprawie wykorzystania materiałów i surowców budowlanych.

Szeroki rozwój drobnego budownictwa zarówno uspołecznionego jak i indywidualnego zależy w znacznym stopniu od wykorzystania licznych miejscowych materiałów budowlanych i surowców, występujących dość powszechnie w różnych częściach naszego kraju. W celu upowszechnienia stosowania tych materiałów i unormowania całości zagadnień związanych z tą dziedziną gospodarki narodowej Rada Ministrów uchwala, co następuje:
1.
Prezydia wojewódzkich rad narodowych (WRN) określą, które surowce i materiały budowlane występujące na terenie województwa mogą być eksploatowane i wykorzystane w myśl przepisów niniejszej uchwały na cele drobnego budownictwa indywidualnego i uspołecznionego.
2.
Za miejscowe surowce i materiały budowlane uważać należy w szczególności dolomity budowlane, łupki dachówkowe, piaskowce, kwarcyty, kamienie wapienne, kamienie narzutowe, żwiry i piaski budowlane, gliny, tufy, torf budowlany, żużle, materiały rozbiórkowe, trociny itp.
3.
Przy określaniu, które surowce i materiały budowlane należy uważać za miejscowe (ust. 1), prezydia WRN powinny uwzględniać przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 13 stycznia 1954 r. w sprawie określenia kopalin, których poszukiwanie i wydobywanie podlega prawu górniczemu (Dz. U. Nr 5, poz. 12).
1.
Dla zapewnienia pełniejszego wykorzystania miejscowych materiałów budowlanych prezydia wojewódzkich i powiatowych rad narodowych opracują uproszczoną inwentaryzację obejmującą:
1)
dane dotyczące dokumentacji prawnej gruntu i złóż,
2)
mapy rozmieszczenia złóż,
3)
dane dotyczące ilości i warunków występowania złóż,
4)
dane dotyczące warunków fizjograficznych terenu, komunikacji oraz informacje o dotychczasowym stopniu wykorzystania złóż, możliwości przerobu na miejscu itp.,
5)
wykaz zakładów posiadających surowce odpadowe nadające się do wykorzystania z budownictwie.
2.
Materiały, o których mowa w ust. 1, prezydia rad narodowych powinny udostępniać zainteresowanym inwestorom, projektantom, przedsiębiorstwom budowlanym oraz przedsiębiorstwom zajmującym się produkcją materiałów budowlanych.
1.
Prezydia wojewódzkich i powiatowych rad narodowych w oparciu o inwentaryzację (§ 2), o analizę zdolności produkcyjnej zakładów terenowego przemysłu państwowego i zakładów przemysłowych spółdzielni - zorganizują odbudowę, uruchomienie nowych bądź rozbudowę istniejących zakładów przemysłowych podległych radom narodowym, a zwłaszcza cegielni, dachówczarni, wapienników, zakładów prefabrykacji z gruzu, zakładów eksploatacji kamienia budowlanego, kruszywa itp. - dla zwiększenia produkcji materiałów budowlanych w oparciu o miejscowe zasoby surowcowe.
2.
Dla realizacji zadań, o których mowa w ust. 1, obok środków terenowego planu inwestycyjnego powinny być wykorzystane w szczególności:

-

środki wojewódzkiego funduszu rozwoju przemysłu terenowego,

-

środki własne spółdzielczości,

-

wojewódzkie rezerwy inwestycyjne i materiałów budowlanych,

-

rezerwy budżetu terenowego,

-

możliwości inwestowania w trybie przepisów o inwestycjach pozalimitowych.

3.
Dla zapewnienia racjonalnej eksploatacji miejscowych surowców przy realizacji zadań określonych w ust. 1 prezydia WRN powinny wykorzystać ekipy wiertniczo-poszukiwawcze terenowego przemysłu materiałów budowlanych oraz referaty geologiczne prezydiów wojewódzkich rad narodowych.
1.
Prezydia rad narodowych powinny rozwinąć wśród ludności miast i wsi, zainteresowanej produkcją materiałów budowlanych na zaspokojenie potrzeb budownictwa indywidualnego, akcję organizowania na zasadzie dobrowolności zespołów i spółdzielni, które będą miały na celu prowadzenie zespołowej produkcji materiałów budowlanych z surowców miejscowych.
2.
Na uruchomienie zespołowej produkcji materiałów budowlanych z surowców miejscowych mogą być przeznaczone środki finansowe pochodzące z wkładów zainteresowanych oraz z kredytów bankowych.
3.
Opiekę i nadzór organizacyjny nad działalnością zespołów i spółdzielni, o których mowa w ust. 1, sprawują właściwe prezydia powiatowych rad narodowych.
1.
Dla pełniejszego zaspokojenie potrzeb materiałowych budownictwa wiejskiego oraz drobnego budownictwa w miastach prezydia rad narodowych powinny udzielać ludności wsi i miast pomocy organizacyjnej i technicznej przy produkcji materiałów budowlanych z surowców miejscowych.
2.
Pomoc rad narodowych powinna obejmować w szczególności:

-

odpłatne przydzielanie niezbędnych materiałów zaopatrzeniowych i opału,

-

odpłatne wypożyczanie niezbędnego sprzętu technicznego i środków transportu,

-

instruktaż organizacyjny i techniczny,

-

umożliwienie odpłatnego korzystania z urządzeń produkcyjnych i usług zakładów terenowego przemysłu materiałów budowlanych oraz zakładów produkcji pomocniczej terenowych przedsiębiorstw budowlano-montażowych.

Przedsiębiorstwa budowlano-montażowe powinny organizować własne zakłady dla produkcji materiałów budowlanych w oparciu o surowce miejscowe celem wykorzystania ich na potrzeby produkcji budowlanej.
1.
Zobowiązuje się Ministrów: Gospodarki Komunalnej, Rolnictwa oraz Budownictwa Miast i Osiedli do opracowania w ciągu 1956 r. typowych i powtarzalnych projektów budynków wykonywanych z miejscowych materiałów i surowców budowlanych dla użytku wsi, osiedli i małych miast.
2.
Właściwi ministrowie opracują i wydadzą popularne broszury i instrukcje omawiające w przystępnej formie możliwości stosowania w budownictwie miejscowych materiałów i surowców budowlanych.
3.
Prezydia WRN powinny zorganizować w różnych rejonach budowę wzorcowych obiektów z miejscowych materiałów i surowców budowlanych w celu zwiększenia zainteresowania miejscowej ludności tego rodzaju budownictwem.
1.
Przy projektowaniu drobnego budownictwa mieszkaniowego, gospodarczego i pomocniczego biura projektów powinny uwzględniać w szerokim zakresie miejscowe materiały i surowce budowlane (§ 1 ust. 2).
2.
Zobowiązuje się komisje oceny projektów inwestycyjnych (KOPI), a zwłaszcza wojewódzkie KOPI, by przy opiniowaniu dokumentacji projektowo-kosztorysowej drobnego budownictwa mieszkaniowego, gospodarczego i pomocniczego uwzględniały zastosowanie miejscowych materiałów i surowców budowlanych.
Zobowiązuje się Ministra Przemysłu Drobnego i Rzemiosła oraz Zarząd Centralnego Związku spółdzielczości Pracy do:
1)
opracowania planu rozwoju produkcji cementu żużlowego i wyrobów betonowych z tego cementu w planie 5-letnim,
2)
określenia w terminie do dnia 30 kwietnia 1956 r. obowiązku i warunków wypału w cegielniach podległych przemysłowi terenowemu - cegły surowej dostarczanej przez spółdzielnie produkcyjne, chłopów indywidualnych, państwowe gospodarstwa rolne itp.
1.
Zobowiązuje się Szefa Urzędu Rady Ministrów do:
a)
opracowania w terminie do dnia 31 marca 1956 r. przepisów ustalających zasady i formy zrzeszania się ludności (§ 4) w celu podejmowania zespołowego pozyskiwania lub produkcji materiałów budowlanych z miejscowych surowców,
b)
opracowania w porozumieniu z Centralnym Związkiem Spółdzielczości Pracy i Państwową Komisją Cen przepisów ustalających zasady zbytu nadwyżek materiałów budowlanych produkowanych z miejscowych surowców przez zrzeszenia ludności, o których mowa w § 4,
c)
ustalenia form pomocy organizacyjnej i technicznej ze strony rad narodowych dla ludności zrzeszającej się w celu prowadzenia zespołowej produkcji materiałów budowlanych z surowców miejscowych.
2.
Minister Finansów ustali zasady i uproszczone formy pomocy finansowej Państwa w zakresie kredytowania i ulg podatkowych dla zrzeszeń ludności, o których mowa w § 4.
1.
W zakresie inwestycji oraz prac eksploatacyjnych miejscowych surowców i materiałów budowlanych o wartości rocznej niższej od kwoty 1.000.000 zł nie obowiązują przepisy:
1)
uchwały nr 864 Rady Ministrów z dnia 10 października 1952 r. w sprawie ustalania i zatwierdzania stopnia poznania zasobów (dokumentowania) złóż kopalin i rozmiaru dokonywania inwestycji przed przystąpieniem do eksploatacji złoża (Monitor Polski Nr A-90, poz. 1404),
2)
uchwały nr 162 Rady Ministrów z dnia 10 kwietnia 1954 r. w sprawie dokonywania nakładów inwestycyjnych w zakładach eksploatujących niektóre złoża kopalin (Monitor Polski Nr A-37, poz. 506).
2.
W zakresie budownictwa z gliny należy obok przepisów niniejszej uchwały stosować przepisy uchwały nr 179 Prezydium Rządu z dnia 10 kwietnia 1954 r. w sprawie budownictwa z gliny.
Uchwała wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.