Monitor Polski

M.P.1981.16.125

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 lipca 1981 r.

UCHWAŁA
RADY PAŃSTWA
z dnia 19 czerwca 1981 r.
w sprawie ustalenia wykładni art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o radach narodowych.

Do czasu wejścia w życie nowej ustawy o radach narodowych Rada Państwa - na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 4 Konstytucji Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej i stosownie do § 1 ust. 2 uchwały Rady Państwa z dnia 14 lipca 1979 r. w sprawie czuwania nad zgodnością prawa z Konstytucją oraz ustalania powszechnie obowiązującej wykładni ustaw (Monitor Polski Nr 19, poz. 113) - ustala wykładnię art. 45 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 stycznia 1958 r. o radach narodowych (Dz. U. z 1975 r. Nr 26, poz. 139, z 1977 r. Nr 11, poz. 44, z 1978 r. Nr 14, poz. 61 i Nr 31, poz. 130 oraz z 1980 r. Nr 4, poz. 8).
Przepisy art. 45 ust. 1 i 2 ustawy o radach narodowych stanowiące, że wojewodę i prezydenta miasta powołuje Prezes Rady Ministrów, natomiast naczelnika miasta, gminy, miasta i gminy oraz dzielnicy powołuje terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego - po zaopiniowaniu kandydata przez właściwą radę narodową - należy rozumieć następująco:
1) przedstawienie radzie narodowej kandydata na wojewodę lub prezydenta miasta należy wyłącznie do kompetencji Prezesa Rady Ministrów,
2) przedstawienie radzie narodowej kandydata na naczelnika miasta, gminy, miasta i gminy oraz dzielnicy należy wyłącznie do kompetencji terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,
3) użyte w tych przepisach określenie: "po zaopiniowaniu kandydata przez właściwą radę narodową" nie ogranicza Prezesa Rady Ministrów lub terenowego organu administracji państwowej stopnia wojewódzkiego do przedstawienia radzie narodowej tylko jednego kandydata,
4) na sesji właściwej rady narodowej kandydatów na wojewodę i prezydenta miasta może prezentować osoba upoważniona przez Prezesa Rady Ministrów, a kandydatów na naczelnika miasta, gminy, miasta i gminy oraz dzielnicy - osoba upoważniona przez terenowy organ administracji państwowej stopnia wojewódzkiego,
5) za pozytywnie zaopiniowanego uważa się kandydata, co do którego właściwa rada narodowa wyraziła taką opinię zwykłą większością głosów, to znaczy większością przewyższająca co najmniej o jeden głos połowę ważnie oddanych głosów, przy zachowaniu trybu określonego w przepisach art. 28 ust. 1 i 2 ustawy o radach narodowych.