Ustalanie szkód w pojazdach samochodowych osób fizycznych i jednostek gospodarki nie uspołecznionej, objętych obowiązkowym ubezpieczeniem komunikacyjnym.

Monitor Polski

M.P.1983.44.258

| Akt utracił moc
Wersja od: 31 grudnia 1983 r.

ZARZĄDZENIE
MINISTRA FINANSÓW
z dnia 30 grudnia 1983 r.
w sprawie ustalania szkód w pojazdach samochodowych osób fizycznych i jednostek gospodarki nie uspołecznionej, objętych obowiązkowym ubezpieczeniem komunikacyjnym.

Na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 2 grudnia 1958 r. o ubezpieczeniach majątkowych i osobowych (Dz. U. z 1958 r. Nr 72, poz. 357, z 1964 r. Nr 16, poz. 94 i z 1975 r. Nr 16, poz. 91) oraz § 49 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1981 r. w sprawie obowiązkowych ubezpieczeń komunikacyjnych (Dz. U. z 1981 r. Nr 30, poz. 166 i z 1983 r. Nr 73, poz. 325) zarządza się, co następuje:
1.
W obowiązkowym ubezpieczeniu komunikacyjnym auto-casco przez wyposażenie pojazdu rozumie się sprzęt i urządzenia przewidziane przepisami o ruchu drogowym jako niezbędne do bezpiecznego funkcjonowania pojazdu.
2.
Przy ustalaniu wartości pojazdu do celów ubezpieczeniowych stosuje się ceny obowiązujące w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w uspołecznionym handlu detalicznym w dniu ustalenia odszkodowania. W razie braku takich cen wartość pojazdu określa zakład ubezpieczeń, uwzględniając parametry techniczno-eksploatacyjne, kraj produkcji pojazdu i ogólny wskaźnik kształtujących się aktualnych cen detalicznych pojazdów.
1.
Wartość pojazdu stanowi różnicę między ceną nowego pojazdu danej marki i typu wraz z wyposażeniem (§ 1) a kwotą amortyzacji wynikającą z okresu eksploatacji pojazdu, ustaloną według stawek określonych w załączniku nr 1 do zarządzenia.
2.
Kwotę amortyzacji pojazdu ustala się za każdy ukończony miesiąc jego eksploatacji, przyjmując za początek datę 31 grudnia roku produkcji pojazdu.
3.
Jeżeli w pojeździe dokonano wymiany nadwozia na fabrycznie nowe, a wymiana takiego nadwozia została udokumentowana przez poszkodowanego, za początek eksploatacji pojazdu przyjmuje się datę dokonania odpowiedniej adnotacji o wymianie nadwozia w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.
4.
Jeżeli wartość pojazdu stanowi mniej niż 30% ceny nowego pojazdu, za wartość pojazdu przyjmuje się 30% ceny nowego pojazdu (§ 1 ust. 2).
5.
Na zlecenie zakładu ubezpieczeń może być ustalona indywidualnie przez rzeczoznawcę wartość pojazdu z uwzględnieniem jego stanu technicznego w chwili wypadku.
1.
Wartość pozostałości pojazdu, tj. nie uszkodzonych części, przyjmuje się w wysokości 50% ich ceny z dnia ustalenia odszkodowania, pomniejszonej o wartość wynikającą ze stawki amortyzacyjnej, określonej w załączniku nr 1 do zarządzenia.
2.
W razie przejęcia pozostałości przez jednostkę gospodarki uspołecznionej zajmującą się naprawą pojazdów lub skupem ich części, wartość pozostałości może być ustalona w wysokości uzgodnionej przez zakład ubezpieczeń z tą jednostką.
3.
Jeżeli do wymiany zakwalifikowano nadwozie (kabinę) pojazdu, do obliczenia odszkodowania przyjmuje się cenę nowego nadwozia pomniejszoną o kwotę amortyzacji uszkodzonego nadwozia, ustaloną według zasad określonych w § 2.
Jeżeli ceny części zamiennych lub zespołów zakwalifikowanych do wymiany są określone jedynie w walucie zagranicznej, odszkodowanie w złotych ustala się według bieżącego kursu walut obcych w złotych ustalonego przez Prezesa Narodowego Banku Polskiego.
1.
Udział własny posiadacza pojazdu w szkodzie objętej ubezpieczeniem auto-casco potrąca się w przypadkach wymienionych w § 28 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 listopada 1981 r. w sprawie obowiązkowych ubezpieczeń komunikacyjnych (Dz. U. z 1981 r. Nr 30, poz. 166 i z 1983 r. Nr 73, poz. 325) w wysokości określonej w załączniku nr 2 do zarządzenia.
2.
Jeżeli w okresie kolejnych dwóch lat trwania ubezpieczenia powstanie więcej niż jedna szkoda, za którą wypłaca się odszkodowanie z zastosowaniem udziału własnego, udział własny posiadacza zwiększa się o 50% przy drugiej szkodzie, a o 100% przy trzeciej i następnych szkodach; nie dotyczy to szkód zaistniałych w ruchu zagranicznym.
Traci moc zarządzenie Ministra Finansów z dnia 10 grudnia 1981 r. w sprawie ustalania szkód w pojazdach samochodowych z obowiązkowych ubezpieczeń komunikacyjnych (Monitor Polski Nr 31, poz. 284).
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1984 r.

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK Nr  1

STAWKI ROCZNYCH ODPISÓW AMORTYZACYJNYCH

(w procentach)
Lp.Rodzaj pojazduPojazd używany do celów
zarobkowychniezarobkowych
1Samochody osobowe oraz przyczepy kempingowe i inne turystyczne 17 7
2Autobusy oraz przyczepy autobusowe 18 8
3Samochody ciężarowe:
– o ładowności do 2 t 18 8
– o ładowności powyżej 2 t lub z

urządzeniem samowyładowczym

17 7
4Samochody o napędzie elektrycznym 12 5
5Samochody specjalnego przeznaczenia 8 5
6Ciągniki:
– siodłowe i balastowe 17 10
– inne 12 8
7Ciągniki rolnicze 15 5
8Przyczepy (naczepy) do samochodów ciężarowych i ciągników 20 10
9Motocykle i trójkołowce (motocykle z wózkiem bocznym) 15 7

ZAŁĄCZNIK Nr  2

TABELA UDZIAŁÓW WŁASNYCH

Rodzaje pojazdówUdział własny w złotych
podstawowy przy pierwszej szkodzieprzy drugiej szkodzieprzy trzeciej szkodzie i następnej
Samochody osobowe o pojemności silnika w cm3:
do 900*) 6.000 9.000 12.000
901–1.250 8.000 12.000 16.000
1.251–1.500 10.000 15.000 20.000
powyżej 1.500 12.000 18.000 24.000
Autobusy i przyczepy autobusowe 14.000 21.000 28.000
Samochody ciężarowe i specjalne oraz przyczepy do samochodów ciężarowych 10.000 15.000 20.000
Ciągniki rolnicze i gąsienicowe oraz przyczepy do nich 10.000 15.000 20.000
*) Dotyczy również przyczep kempingowych do samochodów osobowych w ruchu zagranicznym.