Tryb przyznawania lekarzom i lekarzom dentystom dodatków do uposażenia za pracę w zakładach opieki zdrowotnej otwartej oraz zasady wykorzystywania w tym zakresie opinii oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Monitor Polski

M.P.1963.55.277

| Akt utracił moc
Wersja od: 11 lipca 1963 r.

ZARZĄDZENIE
MINISTRA ZDROWIA I OPIEKI SPOŁECZNEJ
z dnia 12 czerwca 1963 r.
w sprawie trybu przyznawania lekarzom i lekarzom dentystom dodatków do uposażenia za pracę w zakładach opieki zdrowotnej otwartej oraz zasad wykorzystywania w tym zakresie opinii oddziałów Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.

Na podstawie § 11 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1958 r. w sprawie uposażenia lekarzy, lekarzy dentystów oraz innych pracowników z wyższym wykształceniem zatrudnionych w zakładach społecznych służby zdrowia (Dz. U. Nr 74, poz. 376 i z 1961 r. Nr 43, poz. 230) zarządza się, co następuje:
1.
Lekarzowi bądź lekarzowi dentyście, posiadającemu co najmniej 3 lata stażu pracy i zatrudnionemu bądź podejmującemu pracę w zakładzie opieki zdrowotnej otwartej, przysługuje dodatek do uposażenia w wysokości nie niższej od dolnej granicy stawki przewidzianej w § 11 ust. 1 powołanego na wstępnie rozporządzenia.
2.
Lekarzom (lekarzom dentystom) rejonowym przyznaje się dodatek z reguły w najwyższym wymiarze.
3.
W razie zatrudnienia lekarza (lekarza dentysty) w wymiarze godzin mniejszym od pełnego etatu - kwotę dodatku w odpowiednim stosunku zmniejsza się.
4.
Dodatek może być, w terminach przewidzianych dla awansów (2 razy w roku), podwyższony w granicach do górnej stawki, w zależności od posiadanego funduszu płac.
5.
Wysokość dodatku ustala organ zawierający umowę o pracę z lekarzem dentystą, uwzględniając jego staż pracy oraz wyniki dotychczasowej pracy zawodowej.
1.
Wysokość przyznanego dodatku może być od pierwszego dnia najbliższego miesiąca obniżona częściowo lub do dolnej jego granicy na określony czas, jeżeli lekarz nie wykonuje sumiennie swych obowiązków.
2.
O obniżeniu wysokości dodatku decyduje organ, który zawarł z lekarzem (lekarzem dentystą) umowę o pracę za zgodą organu nadrzędnego oraz w porozumieniu z radą zakładową bądź delegatem związkowym.
3.
Przed powzięciem decyzji o obniżeniu dodatku zainteresowany lekarz (lekarz dentysta) powinien być wezwany do złożenia pisemnego wyjaśnienia na stawiane mu zarzuty.
4.
Decyzja o obniżeniu dodatku powinna być doręczona lekarzowi (lekarzowi dentyście) na piśmie wraz z uzasadnieniem.
1.
W przypadku uzasadnionym konkretnymi faktami nieprzestrzegania przez lekarza (lekarza dentystę) przepisów o orzekaniu o czasowej niezdolności do pracy - obniżenie wysokości dodatku może nastąpić również na wniosek właściwego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
2.
Wnioski, o których mowa w ust. 1, powinny być szczegółowo rozpatrywane przy uwzględnieniu oceny całokształtu pracy zawodowej lekarza (lekarza dentysty), a zwłaszcza jego stosunku do chorych i przestrzegania obowiązkowego czasu pracy.
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.