Szczegółowe zasady tworzenia i formy zaplecza technicznego transportu samochodowego.

Monitor Polski

M.P.1965.59.305

| Akt utracił moc
Wersja od: 6 listopada 1965 r.

ZARZĄDZENIE
MINISTRA KOMUNIKACJI
z dnia 25 października 1965 r.
w sprawie szczegółowych zasad tworzenia i form zaplecza technicznego transportu samochodowego.

Na podstawie art. 1 i art. 2 pkt 1 i 9 dekretu z dnia 8 stycznia 1946 r. o organizacji administracji i gospodarki motoryzacyjnej w Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 7, poz. 58) oraz § 4 ust. 2 uchwały nr 287 Rady Ministrów z dnia 16 września 1964 r. w sprawie koncentracji i usprawnienia towarowego transportu samochodowego (Monitor Polski Nr 71, poz. 334) zarządza się, co następuje:
Przepisy zarządzenia obowiązują uspołecznione jednostki organizacyjne, prowadzące transport samochodowy.
1.
Przepisy zarządzenia ustalają szczegółowe zasady tworzenia i modernizacji oraz formy działania zaplecza technicznego transportu samochodowego prowadzonego przez jednostki, wymienione w § 1, w zakresie obiektów do postoju i przechowywania pojazdów samochodowych, obiektów do obsługi samochodów oraz obiektów do zaopatrywania samochodów, określonych w części I pkt 1.4. lit. a), b) i c) Normatywu technicznego projektowania budownictwa zaplecza technicznego motoryzacji, ustalonego zarządzeniem nr 202 Ministra Budownictwa i Przemysłu Materiałów Budowlanych z dnia 9 listopada 1964 r. (Dziennik Budownictwa z 1965 r. Nr 1, poz. 1) i zwanego dalej "normatywem".
2.
Zarządzenie nie dotyczy tworzenia i prowadzenia przez jednostki wymienione w § 1 zakładów naprawy pojazdów samochodowych, silników i zespołów (część I pkt 1.2. trzy zdania ostatnie normatywu).
3.
Zarządzenie nie reguluje zasad tworzenia i prowadzenia zaplecza technicznego dla sprzętu przeładunkowego, maszyn roboczych i urządzeń spedycyjno-magazynowych.
4.
Zarządzenie nie dotyczy zaplecza technicznego ciągników używanych w transporcie pracującym na potrzeby rolnictwa i leśnictwa.
Przedsiębiorstwa i inne jednostki nietransportowe dla swych gospodarstw samochodowych lub zakładów transportu samochodowego oraz przedsiębiorstwa transportowe dla potrzeb własnych i swych oddziałów lub innych placówek terenowych mogą tworzyć i prowadzić obiekty wymienione w § 2 ust. 1, z zachowaniem przepisów § 4 ust. 3 uchwały nr 287 Rady Ministrów z dnia 16 września 1964 r. w sprawie koncentracji i usprawnienia towarowego transportu samochodowego (Monitor Polski Nr 71, poz. 334), zwanej dalej "uchwałą", oraz z uwzględnianiem następujących zasad:
1)
powierzchnia miejsca przechowywania pojazdów samochodowych, zwanych dalej "pojazdami", powinna odpowiadać liczbie przechowywanych pojazdów i powinna być obliczona przy zastosowaniu zasad ustalonych dla garaży w części II pkt 3.4. normatywu,
2)
budownictwo garaży samochodowych należy ograniczyć do potrzeb wynikających z:
a)
konieczności przechowywania pojazdów typu wszelkiego rodzaju pogotowia (ratunkowego, technicznego itp.),
b)
konieczności przechowywania pojazdów specjalnych lub z nadwoziem specjalizowanym, w których wartość nadwozia przekracza wartość podwozia z silnikiem, albo pojazdów specjalnych z zamontowanymi na nich na stałe aparatami znacznej wartości,
c)
konieczności utrzymania części taboru w stanie natychmiastowej gotowości do wyjazdu (np. część taboru w jednostkach prowadzących regularną komunikację lub wykonujących usługi przewozowe, warunkujące terminowe zaopatrzenie ludności,
d)
konieczności zabezpieczenia taboru samochodowego znajdującego się w pobliżu zakładów przemysłowych wydzielających szkodliwe substancje przed niszczącym działaniem czynników chemicznych,
3)
stacje paliw można tworzyć w zajezdniach lub przy zajezdniach liczących co najmniej 40 pojazdów napędzanych jednym rodzajem paliwa, z tym że na każde zaczęte 100 pojazdów napędzanych danym rodzajem paliwa należy przewidywać jeden dystrybutor; w jednostkach organizacyjnych podległych lub nadzorowanych przez Ministra Rolnictwa oraz w spółdzielniach zrzeszonych w Centrali Rolniczej Spółdzielni "Samopomoc Chłopska", zlokalizowanych poza granicami administracyjnymi miast, stacje paliw można tworzyć w zajezdniach lub przy zajezdniach liczących co najmniej 25 pojazdów, o jakich mowa wyżej; odstępstwa od określonego wyżej wymagania 40 pojazdów, napędzanych jednym rodzajem paliwa, dopuszczalne są za zgodą właściwego organu wykonawczego porozumienia branżowego transportu samochodowego (§ 4 ust. 3 uchwały); stacje paliw należy lokalizować w miejscach umożliwiających łatwy dostąp do tych stacji; projekt utworzenia stacji paliw powinien być zaopiniowany przez właściwe terenowo wojewódzkie przedsiębiorstwo Centrali Produktów Naftowych,
4)
wybór typu zajezdni (część IV pkt 2.1.2. normatywu) zależy od liczby przechowywanych i obsługiwanych pojazdów silnikowych oraz od możliwości korzystania na danym terenie z usług zaplecza technicznego o szerszym lub pełnym zakresie czynności, należącego do:
a)
jednostek podległych tej samej jednostce nadrzędnej,
b)
jednostek kooperujących w ramach porozumienia branżowego w transporcie samochodowym,
c)
publicznego zaplecza technicznego motoryzacji.
1.
Przy tworzeniu, budowie i prowadzeniu odpowiednich typów zajezdni (cz. IV pkt 2.1.2. normatywu) należy kierować się następującymi zasadami:
1)
dla pojazdów silnikowych w liczbie od 25 do 40 włącznie można prowadzić:
a)
zajezdnię typu I,
b)
zajezdnię typu II - o ile odległość od zaplecza technicznego mogącego wykonywać dla niej obsługi i naprawy o pełnym zakresie czynności, zwana dalej "odległością od zaplecza", przekracza 60 km,
c)
zajezdnię typu III - o ile odległość od zaplecza przekracza 90 km,
2)
dla pojazdów silnikowych w liczbie 41 do 75 włącznie można prowadzić:
a)
zajezdnię typu I,
b)
zajezdnię typu II - o ile odległość od zaplecza przekracza 25 km,
c)
zajezdnię typu III - o ile odległość od zaplecza przekracza 60 km,
3)
dla pojazdów silnikowych w liczbie 76 do 120 włącznie można prowadzić:
a)
zajezdnię typu II,
b)
zajezdnię typu III - o ile odległość od zaplecza przekracza 60 km,
4)
dla pojazdów silnikowych w liczbie 121 do 200 włącznie można prowadzić:
a)
zajezdnię typu II,
b)
zajezdnię typu III - o ile odległość od zaplecza przekracza 25 km,
5)
dla ponad 200 pojazdów silnikowych można prowadzić zajezdnię typu III, bez względu na odległość od zaplecza.
2.
Przy stosowaniu zasad ustalonych w ust. 1 dopuszcza się nieznaczne odchylenia dotyczące odległości od zaplecza, uzasadnione warunkami lokalnymi.
3.
Od zasad ustalonych w ust. 1 można stosować odchylenia w odniesieniu do zajezdni przeznaczonych dla pojazdów użytkowanych w transporcie technologicznym lub specjalizowanym - w uzgodnieniu z właściwym organem porozumienia branżowego transportu samochodowego, zgodnie z § 4 ust. 3 uchwały.
4.
Dla jednostek, których pojazdy samochodowe pracują stale w trudnych warunkach eksploatacyjnych, dopuszcza się stosowanie zajezdni typu o jeden stopień wyższego.
1.
Przedsiębiorstwa transportowe, posiadające oddziały lub inne placówki terenowe, obowiązuje przy tworzeniu, budowie nowych i prowadzeniu zajezdni samochodowych stosowanie zasady wielostopniowej organizacji zaplecza technicznego transportu samochodowego, z zachowaniem zasad ustalonych w § 4 ust. 1. Zgodnie z tym:
1)
pojazdy zgrupowane w otwartych miejscach przechowywania lub garażach obsługiwane są przez zajezdnię typu I lub bezpośrednio typu II i III odpowiednio do zakresów prac wykonywanych w tych zajezdniach,
2)
pojazdy zgrupowane w zajezdni typu I obsługiwane są w zakresie przekraczającym prace wykonywane w tej zajezdni przez zajezdnię typu II lub bezpośrednio przez zajezdnię typu III, odpowiednio do zakresów prac wykonywanych w tych zajezdniach,
3)
pojazdy zgrupowane w zajezdni typu II obsługiwane są w zakresie przekraczającym wykonywane w niej prace przez zajezdnię typu III.
2.
Obsługa pojazdów w zakresie przekraczającym prace wykonywane w zajezdni może być wykonywana w publicznych stacjach obsługi lub w ramach kooperacji w stacjach obsługi uczestników porozumienia branżowego w transporcie samochodowym.
Zasady określania liczby stanowisk obsługowo-naprawczych w zajezdniach w zależności od liczby obsługiwanych pojazdów silnikowych oraz orientacyjne wysokości limitów, jakie powinny być przyznawane na budowę obiektów zaplecza technicznego, ustalone są w załączniku do niniejszego zarządzenia.
Przepisy zarządzenia nie dotyczą resortów obrony narodowej i spraw wewnętrznych oraz jednostek więziennictwa, zakładów poprawczych i schronisk dla nieletnich podległych Ministrowi Sprawiedliwości.
Traci moc § 27 ust. 5 zarządzenia Ministra Komunikacji z dnia 28 grudnia 1963 r. w sprawie planowo-zapobiegawczej obsługi technicznej i naprawy pojazdów samochodowych i przyczep (Monitor Polski z 1964 r. Nr 6, poz. 28 i Nr 60, poz. 281).
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1966 r.

ZAŁĄCZNIK 

ZASADY OKREŚLANIA LICZBY STANOWISK OBSŁUGOWO-NAPRAWCZYCH W ZAJEZDNI W ZALEŻNOŚCI OD LICZBY OBSŁUGIWANYCH POJAZDÓW SILNIKOWYCH ORAZ WYSOKOŚĆ LIMITÓW NA BUDOWĘ OBIEKTÓW ZAPLECZA TECHNICZNEGO

1.
Liczba stanowisk obsługowo-naprawczych zależy od rodzaju obsługiwanego taboru, intensywności jego eksploatacji, warunków pracy pojazdów oraz zmianowości i liczby pracowników zatrudnionych na stacji obsługi.
2.
Liczby obsługiwanych pojazdów silnikowych i odpowiadające im liczby stanowisk obsługowo-naprawczych w stacjach obsługi poszczególnych typów zajezdni powinny być następujące:

Tabela nr 1.

Lp.Liczba obsługiwanych samochodówLiczba stanowisk obsługowo-naprawczych
w granicach

od - do

zajezdni typu IIzajezdni typu III
123 4
1 40- 753 4
2 60-1204 6
3100-1605 8
4120-200610
5180-250-12
6220-300-14
7270-350-16
8330-400-18
9360-500-20
10450-600-24
3.
Przy ustalaniu liczby stanowisk obsługowo-naprawczych według tabeli nr 1 w odniesieniu do jednostek prowadzących publiczną komunikację autobusową dopuszcza się stosowanie współczynników korygujących obliczeniową liczbę autobusów w granicach do 25% wzwyż.
4.
Przy stosowaniu wielostopniowej organizacji zaplecza technicznego, dla obliczania liczby stanowisk w zajezdniach stopnia wyższego, poza taborem własnym (stacjonowanym w zajezdni) należy uwzględnić również tabor dojeżdżający na obsługi i naprawy, stosując współczynniki korygujące w następujących wielkościach:

Tabela nr 2.

Lp.Tabor dojeżdżający na obsługi Współczynniki korygujące obliczenia ilości taboru obsługiwanego
i naprawy z:w zajezdni typu IIw zajezdni typu III
1234
1.miejsca przechowywania lub garażowania0,9-1,00,9-1,0
2.zajezdni typu I0,7-0,85 0,7-0,85
3.zajezdni typu II-0,5-0,6
5.
Przy ustalaniu i opiniowaniu kosztów budowy zaplecza technicznego należy brać pod uwagę następujące orientacyjne wysokości limitów, jakie powinny być przyznawane na budowę zaplecza technicznego według cen z roku 1965, dla przeciętnych warunków lokalizacyjnych:

Tabela nr 3.

Lp.Rodzaj zajezdniLiczbaKoszt inwestycji w zależności od rodzaju taboru w milionach złotych
samochodów i ciągników, z wyjątkiem rolniczychstanowisk stacji obsługisamochody osobowe bądź dostawczesamochody ciężarowe średniej ładownościsamochody ciężarowe dużej ładowności i autobusy
1234567
1.Zajezdnia25-40stanowiska 1,0- 1,4 1,4- 1,7 1,5- 2,0
typu I40-75zewnętrzne 1,4- 1,9 1,5- 2,0 1,8- 2,6
75-120 1,8- 2,4 2,0- 2,6 2,4- 3,0
2.Zajezdnia40-75 3 3,0- 4,0 3,6- 4,4 4,4- 4,8
typu II 60-120 4 4,0- 4,6 4,4- 5,0 5,0- 5,6
100-160 5 4,6- 5,2 5,0- 5,6 5,6- 6,2
120-200 6 5,4- 6,0 5,8- 6,4 5,8- 7,4
3.Zajezdnia 60-120 6 5,8- 6,4 6,8- 7,4 7,2- 8,0
typu III100-150 8 8,0- 8,6 8,8- 9,4 9,6-10,4
120-20010 9,0-10,010,0-11,011,0-12,0
180-2501210,0-11,012,0-13,013,0-14,0
220-3001411,0-12,013,0-14,014,0-15,0
270-3501613,0-14,014,0-15,017,0-18,0
330-4001814,0-15,015,0-16,018,0-19,0
360-5002016,0-17,016,0-17,020,0-21,0
450-6002418,0-19,019,0-20,022,0-23,0
6.
Podane w tabeli nr 3 orientacyjne wysokości limitów na budowę zaplecza technicznego są skalkulowane dla działek położonych w mieście posiadającym sieć kanalizacyjną, wodną i energetyczną i obejmują przeciętne koszty doprowadzenia tych sieci do działek oraz koszty połączeń drogowych do ulic miejskich.

Limity nie obejmują budowy budynku administracyjnego dla całego przedsiębiorstwa, a jedynie dla tej części jego administracji, która jest bezpośrednio związana z eksploatacją i utrzymaniem pojazdów samochodowych. Limity nie uwzględniają ponadto kosztów związanych z wywłaszczeniem gruntów i ewentualnymi robotami rozbiórkowymi.

7.
Koszty budowy obiektów do przechowywania pojazdów (garaży) ustala się według indywidualnej kalkulacji w zależności od warunków lokalnych, z tym że wskaźnik kosztu na jeden pojazd nie powinien przekraczać wskaźnika minimalnego dla zajezdni eksploatacyjnej.