Podnoszenie kwalifikacji pracowników zatrudnionych w gospodarce narodowej.

Monitor Polski

M.P.1970.16.133 t.j.

| Akt utracił moc
Wersja od: 30 czerwca 1979 r.

UCHWAŁA Nr 306
RADY MINISTRÓW
z dnia 30 listopada 1965 r.
w sprawie podnoszenia kwalifikacji pracowników zatrudnionych w gospodarce narodowej.

Rada Ministrów w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych uchwala, co następuje:
Ustala się następujące podstawowe formy dokształcania i doskonalenia kwalifikacji pracowników zatrudnionych na stanowiskach wymagających średniego i wyższego wykształcenia:
1)
kursy,
2)
kursy - seminaria,
3)
praktyki,
4)
samokształcenie kierowane,
5)
studia podyplomowe.
1.
W zależności od formy prowadzenia kursy dzielą się na:
1)
kursy stacjonarne, organizowane z oderwaniem lub bez oderwania od pracy,
2)
kursy zaoczne (korespondencyjne); uczestnicy kursów zaocznych uczą się samodzielnie na podstawie dostarczanych przez organizatorów kursu podręczników, przewodników metodycznych i instrukcji oraz wykonują prace kontrolne, zdają kolokwia i egzaminy; uczestnikom kursów udzielana jest pomoc w postaci konsultacji,
3)
kursy z częściowym oderwaniem od pracy, które posiadają podstawowe elementy zarówno kursu zaocznego, jak i stacjonarnego.
2.
W zależności od poziomu kwalifikacji uczestników kursy dzielą się na:
1)
kursy określone w § 3 uchwały nr 239 Rady Ministrów z dnia 6 sierpnia 1964 r. w sprawie niektórych zasad dotyczących prowadzenia i finansowania kursowego szkolenia lub doskonalenia zawodowego (Monitor Polski Nr 58, poz. 274 z późniejszymi zmianami),
2)
kursy podyplomowe, przeznaczone dla pracowników z wyższym wykształceniem; celem tych kursów jest dalsza specjalizacja oraz aktualizacja wiedzy i jej zastosowanie.
Ilekroć w niniejszej uchwale jest mowa o:
1)
dokształcaniu pracowników - należy przez to rozumieć uzupełnienie wiedzy i umiejętności wymaganej od pracownika na danym stanowisku,
2)
doskonaleniu kwalifikacji pracowników - należy przez to rozumieć aktualizację wiedzy i umiejętności wymaganych od pracownika na danym stanowisku,
3)
ośrodku dokształcania i doskonalenia kadr - należy przez to rozumieć jednostkę organizacyjną dysponującą odpowiednimi środkami finansowymi, wyposażeniem oraz kadrą wykładowców, której zadaniem jest stałe prowadzenie dokształcania i doskonalenia kadr.
1.
Dokształcanie i doskonalenie kwalifikacji pracowników w formach wymienionych w § 1 pkt 1-4 zależnie od potrzeb i posiadanych uprawnień mogą prowadzić jednostki państwowe, społeczne i spółdzielcze.
2.
Studia podyplomowe prowadzą szkoły wyższe we własnym zakresie lub przy współudziale placówek Polskiej Akademii Nauk i instytutów naukowo-badawczych.
Należy dążyć do koncentracji dokształcania i doskonalenia kwalifikacji pracowników w dużych ośrodkach dokształcania i doskonalenia kadr, nowocześnie wyposażonych, dysponujących kadrą dydaktyczną, zapewniającą uczestnikom osiągnięcie istotnych korzyści z udziału w dokształcaniu i doskonaleniu.
Wprowadza się obowiązek dokształcania pracowników i doskonalenia kwalifikacji zawodowych pracowników zajmujących określone stanowiska, na których wymagane jest wyższe lub średnie wykształcenie (przede wszystkim pracowników inżynieryjno-technicznych i ekonomicznych).
1.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw) w porozumieniu z Przewodniczącym Komitetu Nauki i Techniki oraz Przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac w terminie do dnia 30 września 1970 r.:
1)
ustalą stanowiska pracy w ramach poszczególnych działów gospodarki narodowej, gałęzi i branż (dziedzin), na których zatrudnieni pracownicy podlegają obowiązkowemu dokształcaniu i doskonaleniu; ustalenia te powinny być aktualizowane stosownie do potrzeb gospodarki narodowej,
2)
określą kolejność wprowadzania obowiązkowego dokształcania i doskonalenia pracowników zatrudnionych na stanowiskach, o których mowa w pkt 1,
3)
ustalą częstotliwość obowiązkowego dokształcania i doskonalenia, uwzględniając tempo zmian zachodzących w danej dziedzinie nauki i techniki, z tym że powtórzenie dokształcania i doskonalenia nie może następować w okresach dłuższych niż 6 lat.
2.
Ministrowie, którym poruczone zostało sprawowanie koordynacji międzyresortowej w określonych gałęziach (dziedzinach) gospodarki narodowej, podejmą ustalenia, o których mowa w ust. 1, w odniesieniu do całych gałęzi (dziedzin) gospodarki narodowej bez względu na przynależność organizacyjną zakładów pracy.
3.
W wypadkach uzasadnionych doraźnymi potrzebami gospodarki narodowej, związanymi z wprowadzeniem nowych technologii, nowych urządzeń lub wyrobów, stanowiska, na których zatrudnieni pracownicy mają być objęci jednorazowym obowiązkowym dokształceniem i doskonaleniem, mogą wyznaczać dyrektorzy zjednoczeń i dyrektorzy kombinatów.
1.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw) zapewnią uwzględnienie zadań resortów, wynikających z wprowadzenia obowiązkowego dokształcania i doskonalenia w programach działalności w zakresie dokształcania i doskonalenia kadr z wyższym i średnim wykształceniem oraz w planach zjednoczeń i przedsiębiorstw.
2.
Obowiązek organizowania dokształcania i doskonalenia lub skierowania na nie pracowników, jak również prowadzenia rejestru osób podlegających obowiązkowi dokształcania lub doskonalenia i przeprowadzania okresowych analiz wykonania tego obowiązku spoczywa na kierownictwie zakładu pracy.
3.
Obowiązkowe dokształcanie i doskonalenie jest finansowane w ramach środków przewidzianych na cele szkoleniowe w planach poszczególnych resortów (rad narodowych).
1.
W zależności od wymagań stawianych pracownikom na określonych stanowiskach obowiązkowe dokształcanie i doskonalenie może się odbywać w formie:
1)
ukończenia studium podyplomowego, którego tematyka wiąże się z zagadnieniami wchodzącymi w zakres wykonywanej pracy, lub
2)
ukończenia kursu, którego tematyka wiąże się z zagadnieniami wchodzącymi w zakres wykonywanej pracy, lub
3)
odbycia stażu naukowego lub zawodowego, jeżeli program stażu wiąże się z zagadnieniami wchodzącymi w zakres wykonywanej pracy, lub
4)
udziału w zorganizowanym i kierowanym samokształceniu, którego tematyka wiąże się z zagadnieniami wchodzącymi w zakres wykonywanej pracy.
2.
Potwierdzeniem osiągnięcia założonego poziomu i zakresu wiedzy i umiejętności w ramach obowiązkowego dokształcania i doskonalenia jest egzamin lub inna forma sprawdzenia wiadomości (testy wiadomości, praca końcowa i inne).
1.
Kursy, o których mowa w § 9 ust. 1 pkt 2, mogą prowadzić:
1)
szkoły wyższe i szkoły średnie,
2)
placówki Polskiej Akademii Nauk i instytuty naukowo-badawcze resortów,
3)
Centralny Ośrodek Doskonalenia Kadr Kierowniczych,
4)
placówki zaplecza naukowo-badawczego nie wymienione w pkt 2,
5)
międzyresortowe, resortowe i branżowe ośrodki szkolenia i doskonalenia kadr,
6)
organizacje społeczne i stowarzyszenia naukowo-techniczne, a w szczególności Naczelna Organizacja Techniczna i Polskie Towarzystwo Ekonomiczne,
7)
zakłady pracy.
2.
Instytuty naukowo-badawcze powinny współdziałać z jednostkami organizacyjnymi prowadzącymi dokształcanie i doskonalenie przez:
1)
systematyczne przekazywanie im własnych osiągnięć naukowych i technicznych, które mogą być wykorzystane w procesie dokształcania i doskonalenia,
2)
udostępnianie laboratoriów i posiadanego wyposażenia,
3)
zapewnienie udziału specjalistów zatrudnionych w instytucie naukowo-badawczym w zajęciach dydaktycznych.
3.
W uzasadnionych wypadkach instytuty naukowo-badawcze powinny prowadzić doskonalenie kwalifikacji pracowników we własnym zakresie.
4.
Przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki w porozumieniu z Ministrem Oświaty i Szkolnictwa Wyższego ustali kryteria, jakim powinny odpowiadać jednostki organizacyjne określone w ust. 1 pkt 4-7 uprawnione do prowadzenia kursów dokształcania i doskonalenia kadr z wyższym i średnim wykształceniem.
1.
Jednostki organizacyjne, o których mowa w § 10 ust. 1 pkt 4-7, obowiązane są do opracowywania programów nauczania w zakresie organizowanego dokształcania i doskonalenia; programy te powinny być zaopiniowane przez zainteresowane jednostki organizacyjne.
2.
Wykaz jednostek opiniujących programy, o których mowa w ust. 1, ustala Przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki w porozumieniu z Ministrem Oświaty i Szkolnictwa Wyższego.
3.
Programy dokształcania i doskonalenia zatwierdza jednostka nadrzędna nad jednostką organizacyjną prowadzącą dokształcanie i doskonalenie, jeżeli nie został ustalony inny tryb ich zatwierdzania.
1.
Pracownicy zajmujący stanowiska, na których wymagane jest wykształcenie wyższe lub średnie, którzy nie posiadają wymaganego wykształcenia, lecz podjęli naukę w szkołach wyższych lub średnich, są w okresie odbywania nauki zwolnieni z obowiązkowego dokształcania i doskonalenia.
2.
Kierownik jednostki nadrzędnej nad zakładem pracy może ustalić wypadki odstępstwa od przepisu ust. 1, gdy ze względu na ważne potrzeby zakładu pracy pracownik powinien przejść odpowiednie doraźne dokształcanie lub doskonalenie.
1.
Kierownik jednostki nadrzędnej na wniosek kierownika zakładu pracy może zwolnić z obowiązku dokształcania i doskonalenia pracownika wykazującego się w okresie ostatnich 5 lat wybitnymi osiągnięciami, świadczącymi o podwyższeniu kwalifikacji, a w szczególności:
1)
wdrożonymi opatentowanymi wynalazkami i wzorami użytkowymi lub
2)
wdrożeniami nowych rozwiązań konstrukcyjnych, technologicznych, ekonomicznych i organizacyjnych.
2.
Z obowiązku dokształcania i doskonalenia mogą być zwolnieni pracownicy, którzy ukończyli 55 rok życia.
3.
Uzyskanie przez pracownika z wyższym wykształceniem stopnia naukowego doktora uznaje się za spełnienie obowiązku dokształcania i doskonalenia, jeżeli temat rozprawy doktorskiej odpowiada zakresowi wykonywanej pracy zawodowej.
4.
Pracownikowi, który zmienił stanowisko lub miejsce pracy, a na uprzednio zajmowanym stanowisku spełnił obowiązek dokształcania i doskonalenia, uznaje się spełnienie tego obowiązku w nowym zakładzie pracy, o ile kierunek odbytego obowiązkowego dokształcania i doskonalenia jest zgodny z kierunkiem dokształcania i doskonalenia obowiązującego na tym stanowisku.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw) ustalą wypadki, w których dokształcanie i doskonalenie odbyte w latach 1967-1970 uznane zostanie za spełnienie przez pracownika obowiązku dokształcania i doskonalenia zgodnie z przepisami uchwały.
1.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw) określą wymagania kwalifikacyjne dla pracowników podległych przedsiębiorstw i zjednoczeń zajmujących się organizacją dokształcania i doskonalenia.
2.
Minister Oświaty i Szkolnictwa Wyższego w porozumieniu z Przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac określi zakres świadczeń i ulg dla pracowników odbywających obowiązkowe dokształcanie i doskonalenie na studiach podyplomowych na zasadach analogicznych jak dla pracowników równocześnie studiujących.
3.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw) określą zakres ulg i świadczeń przysługujących pracownikom, którzy podjęli obowiązkowe dokształcanie i doskonalenie zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami.
Przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki sprawuje ogólny nadzór nad przebiegiem obowiązkowego dokształcania i doskonalenia, a w szczególności:
1)
zapewnia zgodność kierunków dokształcania i doskonalenia z kierunkami rozwoju nauki i techniki,
2)
ocenia przebieg dokształcania i doskonalenia,
3)
wydaje w miarę potrzeby wytyczne w zakresie zagadnień, o których mowa w pkt 1 i 2.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) oraz prezydia wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw), biorąc pod uwagę dotychczasowy dorobek i możliwości organizacji społecznych, w szczególności Naczelnej Organizacji Technicznej i Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, uwzględnią ich udział w pracach nad obowiązkowym dokształcaniem pracowników i doskonaleniem kwalifikacji pracowników oraz określą w uzgodnieniu z nimi ich zadania w zaspokajaniu potrzeb resortu i województwa, związanych z dokształcaniem i doskonaleniem kwalifikacji pracowników.
(uchylone).
1.
Systematyczne podnoszenie przez pracownika swoich kwalifikacji powinno być brane pod uwagę jako jeden z czynników przy przeszeregowaniach i awansach.
2.
Ukończenie przez pracownika obowiązkowego dokształcania i doskonalenia jest warunkiem do zajmowania stanowisk, o których mowa w § 7 ust. 1 pkt 1 oraz § 21 ust. 1 pkt 1 lit. a).
1.
Podnoszenie kwalifikacji pracowników gospodarki narodowej odbywa się zgodnie z rocznymi i wieloletnimi planami, które stanowią część planów gospodarczych, sporządzanych przez wszystkie jednostki organizacyjne podległe właściwym ministrom (kierownikom urzędów centralnych) oraz prezydiom wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw).
2.
Plany podnoszenia kwalifikacji pracowników sporządza się w trybie ustalonym w instrukcji dotyczącej opracowania projektu narodowego planu gospodarczego.
W celu podniesienia efektywności prowadzonego dokształcania i doskonalenia kadr:
1)
Przewodniczący Komitetu do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" uwzględni możliwość wykorzystania radia i telewizji dla potrzeb związanych z dokształcaniem i doskonaleniem kwalifikacji pracowników,
2)
Minister Kultury i Sztuki po zasięgnięciu opinii Rady Piśmiennictwa Technicznego zapewni w ramach programu wydawniczego wydawanie wydawnictw skryptowych i podręczników, przy wykorzystaniu techniki małej poligrafii,
3)
Przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki w porozumieniu z Ministrem Oświaty i Szkolnictwa Wyższego , opracuje program produkcji, importu i wykorzystania filmów związanych z upowszechnianiem osiągnięć nowej techniki.
1.
Centralny Ośrodek Doskonalenia Kadr Kierowniczych pełni rolę wiodącą w podnoszeniu kwalifikacji pracowników zatrudnionych w gospodarce narodowej w zakresie organizacji zarządzania i kierownictwa.
2.
Przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami (kierownikami urzędów centralnych) określi instytucje, które w zakresie dokształcania i doskonalenia specjalistycznego pracowników z wyższym i średnim wykształceniem spełniać będą zadania analogiczne, jak Centralny Ośrodek Doskonalenia Kadr Kierowniczych.
Przewodniczący Komitetu Nauki i Techniki w porozumieniu z zainteresowanymi ministrami (kierownikami urzędów centralnych) ustali instytucje zobowiązane do prowadzenia badań w zakresie metod, efektywności i kierunków dokształcania i doskonalenia kwalifikacji pracowników.
1.
Minister Oświaty i Szkolnictwa Wyższego określi wymagania kwalifikacyjne wykładowców studiów podyplomowych.
2.
Ministrowie (kierownicy urzędów centralnych) po zasięgnięciu opinii Naczelnej Organizacji Technicznej i Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego, a także innych zainteresowanych organizacji, jak Zrzeszenie Prawników Polskich lub Stowarzyszenie Księgowych w Polsce, określą kryteria kwalifikacyjne wykładowców kursów w uzgodnieniu z Ministrem Oświaty i Szkolnictwa Wyższego.
Minister Oświaty i Szkolnictwa Wyższego w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych i w uzgodnieniu z Przewodniczącym Komitetu Nauki i Techniki oraz Przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac opracuje i przedstawi Radzie Ministrów zakres i zasady dokształcania pracowników nie mających średniego wykształcenia.
Zaleca się centralnym organizacjom spółdzielczym i organizacjom społecznym organizowanie dokształcania i doskonalenia kwalifikacji pracowników na zasadach zawartych w mniejszej uchwale, z wyjątkiem § 18-27.
1.
Przepisy uchwały nie dotyczą:
1)
żołnierzy będących w czynnej służbie wojskowej,
2)
pracowników służby zdrowia objętych szkoleniem w ramach resortu podległego Ministrowi Zdrowia i Opieki Społecznej.

2. § 6-27 i 28 ust. 2 nie dotyczą osób, o których mowa w ust. 1, oraz:

1)
funkcjonariuszy Milicji Obywatelskiej i służby więziennej,
2)
członków Korpusu Technicznego Pożarnictwa,
3)
nauczycieli i pracowników naukowo-dydaktycznych szkół wyższych.
Wykonanie uchwały porucza się Przewodniczącemu Komitetu Nauki i Techniki, Przewodniczącemu Komisji Planowania przy Radzie Ministrów, Przewodniczącemu Komitetu Pracy i Płac, Ministrowi Oświaty i Szkolnictwa Wyższego, zainteresowanym ministrom (przewodniczącym komitetów i kierownikom urzędów centralnych) oraz prezydiom wojewódzkich rad narodowych (rad narodowych miast wyłączonych z województw).
1 § 18-27 uchylone przez § 19 pkt 1 uchwały nr 86 z dnia 15 czerwca 1979 r. w sprawie specjalizacji zawodowej inżynierów (M.P.79.16.95) z dniem 30 czerwca 1979 r.