Pobór opłaty elektryfikacyjnej.

Monitor Polski

M.P.1959.39.177

| Akt utracił moc
Wersja od: 4 maja 1959 r.

ZARZĄDZENIE
MINISTRA FINANSÓW
z dnia 22 kwietnia 1959 r.
w sprawie poboru opłaty elektryfikacyjnej.

Na podstawie § 3 uchwały nr 427 Rady Ministrów z dnia 9 listopada 1957 r. w sprawie poboru opłaty elektryfikacyjnej przez inkasentów Zakładu Zbytu Energii Elektrycznej (Monitor Polski Nr 88, poz. 524), w związku z § 9 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 marca 1958 r. w sprawie zasad i trybu wyborów, zakresu działania oraz praw i obowiązków sołtysa (Dz. U. Nr 15, poz. 67 i Nr 48, poz. 237) oraz zarządzeniem Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 1959 r. w sprawie poboru opłaty elektryfikacyjnej przez sołtysów (Monitor Polski Nr 39, poz. 176) zarządza się, co następuje:
1.
Właściwe terenowo zakłady energetyczne obowiązane są na wniosek wydziału finansowego prezydium powiatowej rady narodowej wstrzymać, zgodnie z przepisami o dostawie i użytkowaniu energii elektrycznej, dostawę energii elektrycznej w razie zalegania z uiszczeniem rat opłaty elektryfikacyjnej bądź wznowić tę dostawę w razie uiszczenia opłaty elektryfikacyjnej.
2.
Za czynności związane ze wstrzymaniem lub wznowieniem dostawy energii elektrycznej (ust. 1) właściwe terenowo zakłady energetyczne pobierają opłaty dodatkowe, określone w rozdziale XI pkt 4 taryfy energii elektrycznej nr T1.
Traci moc zarządzenie Ministrów Górnictwa i Energetyki oraz Finansów z dnia 20 lutego 1958 r. w sprawie poboru opłaty elektryfikacyjnej przez inkasentów zakładów zbytu energii i wypłaty wynagrodzenia za pobór tej opłaty (Monitor Polski Nr 14, poz. 86).
Zarządzenie wchodzi w życie z dniem 1 lipca 1959 r.