Dokonywanie oceny przydatności rzeczowych składników majątkowych w toku ich inwentaryzacji.

Monitor Polski

M.P.1964.63.297

Akt utracił moc
Wersja od: 17 września 1964 r.

OKÓLNIK
MINISTRA FINANSÓW
z dnia 14 sierpnia 1964 r.
w sprawie dokonywania oceny przydatności rzeczowych składników majątkowych w toku ich inwentaryzacji.

W związku z przepisami § 2 uchwały nr 3 Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 1964 r. w sprawie upłynnienia zbędnych i nadmiernych zapasów niektórych przedmiotów (Monitor Polski Nr 5, poz. 22), jak również w nawiązaniu do przepisów §§ 33, 39, 43, 46 i 77 zarządzenia Ministra Finansów z dnia 4 grudnia 1959 r. w sprawie podstawowych zasad prowadzenia księgowości, inwentaryzacji, sporządzania sprawozdań finansowych oraz przechowywania dowodów księgowych przez jednostki gospodarki uspołecznionej (Monitor Polski z 1959 r. Nr 102, poz. 546 oraz z 1961 r. Nr 26, poz. 128 i Nr 72, poz. 304) - Ministerstwo Finansów wyjaśnia, co następuje:
1.
W toku inwentaryzacji rzeczowych składników majątkowych jednostek gospodarki uspołecznionej należy również dokonać oceny przydatności tych składników, polegającej w szczególności na:
1)
ustaleniu i wydzieleniu na osobnych arkuszach (kartach) spisów z natury lub na arkuszach zbiorczych spisów z natury bądź w innych zestawieniach:
a)
inwestycji rozpoczętych, które zostały wstrzymane, oraz maszyn i urządzeń inwestycyjnych nie oddanych w przepisanych terminach do montażu bądź eksploatacji,
b)
środków trwałych zbędnych oraz trwale nieczynnych,
c)
zapasów materiałów eksploatacyjnych i inwestycyjnych, półfabrykatów i wyrobów gotowych zbędnych, nadmiernych, niepełnowartościowych i nietypowych,
d)
zapasów produkcji nie zakończonej, zakwalifikowanych jako braki naprawialne oraz dotyczących produkcji wstrzymanej lub zaniechanej;

ocena gospodarczej przydatności rzeczowych składników majątkowych, o której mowa wyżej, powinna nastąpić - w zależności od rodzaju składników - w toku spisu bądź też w drodze analizy danych ewidencji tych składników;

2)
wycenie - według aktualnej wartości - tych zapasów wymienionych w pkt 1 lit. c) i d), których wartość uległa zmniejszeniu wskutek zepsucia lub zniszczenia bądź zmalała z innych przyczyn; powstałe różnice odpisuje się według ogólnych zasad, obowiązujących w zakresie odpisywania różnic inwentaryzacyjnych.
2.
Łączne wyniki oceny przydatności zinwentaryzowanych zapasów należy ująć w sprawozdaniu komisji inwentaryzacyjnej. W szczególności należy w sprawozdaniu:
1)
omówić przyczyny, z powodu których wartość poszczególnych składników zapasów uległa zmniejszeniu, ustalić, czy osiągnięto postęp w stosunku do stanu stwierdzonego podczas poprzedniej inwentaryzacji, jak również przedstawić wnioski dotyczące odpisania różnicy z tytułu utraconej wartości;
2)
wykazać wartość zapasów wyodrębnionych według kryteriów określonych w ust. 1 pkt 1.
3.
Ustalone podczas inwentaryzacji dane, dotyczące przydatności rzeczowych składników majątkowych, należy przekazać poszczególnym komórkom organizacyjnym jednostki gospodarki uspołecznionej w celu podjęcia przez nie odpowiednich kroków.
4.
Wyjaśnienia zawarte w niniejszym okólniku dotyczą odpowiednio również przedsiębiorstw stosujących inwentaryzację ciągłą zapasów zgodnie z przepisami instrukcji Ministra Finansów z dnia 30 listopada 1954 r. w sprawie przeprowadzania inwentaryzacji ciągłej zapasów materiałowych, półfabrykatów i wyrobów gotowych (Monitor Polski z 1954 r. Nr 120, poz. 1707, z 1957 r. Nr 6, poz. 50 i z 1964 r. Nr 16, poz. 74).