Zwalczanie stonki ziemniaczanej.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1951.36.278

| Akt utracił moc
Wersja od: 27 marca 1954 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA ROLNICTWA
z dnia 16 czerwca 1951 r.
w sprawie zwalczania stonki ziemniaczanej.

Na podstawie art. 2, 3, 4 i 8 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 19 listopada 1927 r. o zwalczaniu chorób roślin oraz o tępieniu chwastów i szkodników roślin (Dz. U. R. P. Nr 108, poz. 922, z 1932 r. Nr 67, poz. 622 i z 1937 r. Nr 21, poz. 131) zarządza się, co następuje:
Ustanawia się obowiązek zwalczania stonki ziemniaczanej (Leptinotarsa decemlineata Say). Określenie "stonka ziemniaczana" oznacza chrząszcza, jaja, larwy i poczwarki.
1.
Zwalczanie stonki ziemniaczanej obejmuje tępienie jej odpowiednimi środkami oraz zapobieganie rozprzestrzenianiu się.

2.  1 Zapobieganie rozprzestrzenianiu się obejmuje:

1)
indywidualne lub zbiorowe poszukiwanie stonki ziemniaczanej, zakładanie poletek chwytnych i inne czynności, wskazane w zarządzeniach właściwych organów (§ 5);
2)
opóźnione sadzenie ziemniaków poprzedzone zakładaniem pasów chwytnych z ziemniaków roszczonych lub nie roszczonych przy uwzględnieniu odpowiednich terminów tych czynności.
Do udziału w zwalczaniu stonki ziemniaczanej obowiązani są:
1)
użytkownicy gruntów państwowych, spółdzielczych i indywidualnych, na których:
a)
uprawiane są ziemniaki, pomidory, tytoń lub inne rośliny żywicielskie dla stonki ziemniaczanej (np. miechunka, tytoń ozdobny),
b)
rosną chwasty z rodziny psiankowatych;
2)
osoby przechowujące lub transportujące wymienione w pkt 1 rośliny lub ich części.
Każdy, kto znalazł stonkę ziemniaczaną lub powziął podejrzenie, że wystąpiła ona na roślinach, powinien w ciągu 24 godzin zawiadomić o tym prezydium gminnej (miejskiej) rady narodowej. Jednocześnie powinien dostarczyć bezpłatnie znalezione okazy stonki ziemniaczanej, zabite naftą, denaturatem lub wrzątkiem. Mechaniczne zabijanie stonki ziemniaczanej jest niedozwolone.
Wydawanie zarządzeń, określających organizację, nadzór, sposoby, środki i zasięg zwalczania stonki ziemniaczanej, należy do prezydiów rad narodowych: wojewódzkich, powiatowych, miejskich i gminnych.
Zakazuje się przetrzymywania, przenoszenia, przewożenia i przesyłania do innych miejscowości żywych okazów stonki ziemniaczanej. Dla celów badawczych i doświadczalnych żywe okazy mogą być przetrzymywane lub przewożone za zezwoleniem Ministra Rolnictwa na określonych przez niego warunkach.
Traci moc rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 17 września 1946 r. o zwalczaniu stonki ziemniaczanej (Dz. U. R. P. Nr 54, poz. 308).
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
1 § 2 ust. 2 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 23 marca 1954 r. (Dz.U.54.12.43) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 27 marca 1954 r.