Dziennik Ustaw

Dz.U.1919.78.442

| Akt utracił moc
Wersja od: 31 sierpnia 1924 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA POCZT I TELEGRAFÓW
w sprawie zniesienia wolności od opłat pocztowych, telegraficznych i telefonicznych.

Na podstawie artykułu 30 ustawy z dn. 27 maja 1919 r. o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu (№ 44 Dziennika Praw z r. 1919) zarządzam co następuje:
Art.  1.

Od dn. 1 listopada 1919 r. znosi się na podstawie art. 12 wyżej cytowanej ustawy wszelkie dotychczasowe uwolnienia od opłat pocztowych, telegraficznych czy telefonicznych z wyjątkiem uwolnień wymienionych wyraźnie w powołanym artykule ustawy.

Art.  2.

Opłaty za przesyłki pocztowe wszelkiego rodzaju, za telegramy i telefony mają urzędy uiszczać w sposób przepisany dla wszystkich ogólnemi taryfami, a zatem albo w gotówce albo zapomocą marek pocztowych.

Telegramy mogą być opłacane albo gotówką albo przez naklejenie marek pocztowych na blankietach nadawczych.

Opłaty za międzymiastowe rozmowy telefoniczne będą urzędom kredytowane miesięcznie. Urzędy państwowe i samorządne z wyjątkiem gmin miejskich i wiejskich nie będą na zabezpieczenie tych opłat składały kaucji; gdyby jednak dłużne należytości nie były uiszczone do 8 dni po przedstawieniu rachunków, wstrzyma się kredytowanie i zażąda się złożenia kaucji. Gminy wiejskie i miejskie mają składać kaucję jako osoby prywatne.

Osobny układ co do kredytowania wojsku opłat telegraficznych i telefonicznych, zawarty między Ministerstwem Poczt i Telegrafów a Ministerstwem dla spraw wojskowych, pozostaje w mocy.

Art.  3.

Zarząd poczt i telegrafów wyda osobne marki pocztowe dla opłacania przesyłek urzędowych.

Prawo używania tych marek urzędowych będą miały tylko władze i urzędy państwowe i samorządne, wykonywujące czynności publiczne oraz instytucje i zakłady utrzymywane wyłącznie z funduszów tych urzędów.

Przesyłki do zagranicy nie mogą być opłacane markami urzędowemi, lecz zwykłemi markami pocztowemi według ogólnej taryfy międzynarodowej.

Pobieranie marek urzędowych w urzędach pocztowych odbywać się będzie w stałych terminach, w zasadzie raz w miesiącu. W celu wczesnego zaopatrzenia urzędów pocztowych w potrzebną ilość marek urzędowych zamawiać będą urzędy państwowe i samorządne potrzebne im marki zapomocą szczegółowego wykazu przedstawianego także w stałych terminach. Terminy te wyznaczą okręgowe Dyrekcje poczt i telegrafów. Na szczególne życzenie będą mogły urzędy pobierać marki zapomocą osobnych książek poborowych lub za osobnem pokwitowaniem przez urząd pocztowy.

Należytość za pobrane marki uiszczać będą urzędy pobierające w gotówce zaraz przy poborze. Urzędy, które będą miały swoje conto w Pocztowej Kasie Oszczędności, mogą przekazywać odnośne sumy przez P. K. O pod adresem urzędu pocztowego.

Art.  4.

Dla pism i druków urzędowych, opłacanych markami urzędowemi, ustanawia się na podstawie art. 10 cytowanej ustawy następującą taryfę.

A.

Pisma urzędowe.

Najwyższa waga 2 klgr.
1.do50gr.25fen.(hal.).
2."250"50" "
3."1klgr.1 mk.50"(1 kor. 50 h.)
4."2"2""(2 ".)
W korespondencji wzajemnej władz i urzędów państwowych i samorządnych wszystkie pisma muszą być opłacane całkowicie przy nadaniu. Wyjątek stanowią pisma urzędów państwowych lub samorządnych (wydziału krajowego w Małopolsce i wydziałów powiatowych w b. Królestwie Kongresowem i Małopolsce) do gmin miejskich i wiejskich; do pism takich stosować można analogicznie przepisy art. 6.

B.

Druki urzędowe.

Najwyższa waga 5 klgr.
1.do50gr.5fen.(hal.).
2."250"10""
3."1klgr.25""
4."3"50""
5."5"1 mk.(1 kor.)
Dziennikom urzędowym przysługuje zniżona opłata gazetowa 3 fen. (hal.) od pojedynczego egzemplarza bez względu na wagę. W razie nadania kilku egzemplarzy pod jednym adresem ma zastosowanie powyżej podana taryfa na druki urzędowe jako niższa.

Przesyłki pieniężne między Polską Kasą Pożyczkową (Bank Polski) a jej głównemi oddziałami, oraz między temi oddziałami nawzajem, uznaje się na razie aż do ostatecznego uregulowania ruchu pieniężnego między kasami państwowemi za służbowe przesyłki pocztowe wolne od opłaty, a wagę ich dopuszcza się do 30 klgr.

Oprócz tego wydaje się co do urzędów, określonych w art. 3 ustęp 2 następujące postanowienia wyjątkowe:

Za skrócenie adresów telegraficznych urzędy nie opłacają należytości taryfowych.

Urzędy winny odbierać wszystkie przesyłki pocztowe w urzędzie pocztowym przez własne organa; w takim razie nie pobiera się taryfowych należytości pocztowych za doręczenie ani opłat za osobne pocztowe skrzynki odbiorcze (przegródki).

W razie wyjątkowego doręczania przesyłek urzędowych przez organa pocztowe urzędy są obowiązane do uiszczania wszystkich taryfowych należytości za doręczenie.

Urzędom wolno używać kartek korespondencyjnych, blankietów telegraficznych i listów przesyłkowych własnego nakładu. Formularze te muszą jednak ściśle odpowiadać urzędowym formularzom pocztowym, a co do koloru ich oraz jakichkolwiek zmian w nadruku należy zawsze przed sporządzeniem nakładu porozumieć się z Ministerstwem Poczt i Telegrafów, przesyłając mu wzór formularza.

Poza powyższemi szczególnemi postanowieniami obowiązują wszystkie urzędy przepisy ogólnych taryf pocztowych, telegraficznych i telefonicznych pod każdym względem.

Art.  5.

Zwykłe pisma i druki, opłacane według taryfy urzędowej, winny być nadawane przy okienku pocztowem za osobną urzędową książką nadawczą. Do skrzynek pocztowych wolno wrzucać tylko przesyłki opłacone zwykłemi markami pocztowemi i według taryfy ogólnej.

W książkach nadawczych potwierdza przyjmujący organ pocztowy tylko ogólną ilość nadanych przesyłek zwykłych, a na życzenie także i ogólną sumę opłaty pocztowej. Urzędom nadającym wolno jednak wpisywać przesyłki do książek nadawczych poszczególnie z wszelkiemi oznaczeniami, jakie będą uważały za potrzebne.

Na nadane telegramy będzie wolno urzędom żądać albo osobnego bezpłatnego pokwitowania z wyszczególnieniem uiszczonej opłaty albo takiego potwierdzenia w książce nadawczej.

Na wszelkich przesyłkach urzędowych, nadanych zapomocą książek nadawczych, musi być podana dokładna nazwa urzędu nadającego.

Co do przesyłek rejestrowanych obowiązują przepisy ogólne lub dotychczasowa praktyka.

Art.  6. 1

(uchylony).

Art.  7.

Przepisy, odnoszące się do doręczania pism sądowych do stron przez pocztę, jakie dotąd obowiązywały w Małopolsce, pozostawia się narazie w mocy z następującemi zmianami:

I. Opłata od pism sądowych w sprawach cywilnych, którą uiszczać ma strona, ma odtąd wynosić bez względu na wagę pisma sądowego (łącznie z opłatą za recepis zwrotny i rekomendację):

a) za doręczenie pisma sądowego w miejscu siedziby sądu 25 hal.
b) za pismo sądowe doręczone w innej miejscowości 50 hal.

Opłaty te ściągać się będzie w sposób dotychczasowy.

II. Pisma sądowe do stron w sprawach karnych opłacone będą przez nadający sąd markami urzędowemi według tej samej taryfy jak wyżej oznaczona dla pism w sprawach cywilnych.

Na szczególne żądanie Ministerstwa Sprawiedliwości można będzie opłaty za doręczenie pism sądowych w sprawach karnych w siedzibie sądu nadającego zryczałtować czy to w całej Małopolsce czy to w poszczególnych miejscowościach.

Art.  8.

Tam, gdzie urzędy państwowe mają stronom prywatnym doręczać w siedzibie urzędu nadającego w wielkiej ilości pisma urzędowe tego samego rodzaju (np. nakazy podatkowe) może być zawarty osobny układ między odnośną władzą centralną a Ministerstwem Poczt i Telegrafów co do doręczania przez pocztę za ryczałtowem wynagrodzeniem.

Warszawa, dnia 5 września 1919 r.

1 Art. 6 uchylony przez § 7 rozporządzenia z dnia 25 sierpnia 1924 r. w sprawie ryczałtowania opłat pocztowych za przesyłki listowe; władzom i urzędom państwowym oraz samorządowym (Dz.U.24.76.749) z dniem 31 sierpnia 1924 r.