Zmiany w postanowieniach o opodatkowaniu kwasu octowego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1923.126.1027

| Akt utracił moc
Wersja od: 12 grudnia 1923 r.

ROZPORZĄDZENIE
RADY MINISTRÓW
z dnia 3 grudnia 1923 r.
w przedmiocie zmian w postanowieniach o opodatkowaniu kwasu octowego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Na mocy art. 2 ustawy z dnia 10 maja 1921 r. o regulowaniu podatków od spożycia, zużycia względnie produkcji na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. R. P. № 41 poz. 248) oraz ustawy z dnia 16 marca 1923 r. (Dz. U. R. R. № 30 poz. 183) zarządza się co następuje:
Ustanowioną w § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia S listopada 1923 r. w przedmiocie ujednostajnienia opodatkowania kwasu octowego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. R. P. № 114 poz. 916) stopę podatkową podnosi się z kwoty 120.000 mk. do kwoty 240.000 mk. polskich od kilograma kwasu bezwodnego.
Kwas octowy, jaki w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia znajdzie się poza wytwórniami, podlega dodatkowemu opodatkowaniu według stopy przewidzianej w § 1 niniejszego rozporządzenia z zaliczeniem akcyzy wpierw uiszczonej, a więc dodatkowemu podatkowi w kwocie 120.000 mk. za 1 kg.

Od dodatkowego opodatkowania wolne są zapasy kwasu octowego poniżej 1 kg. mocy 80%.

Kto w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia posiada zapas kwasu octowego, podlegający opodatkowaniu, jest obowiązany w przeciągu najbliższych trzech, dni zgłosić najbliższemu organowi kontroli skarbowej ilość i moc kwasu, tudzież uiścić przypadająca, od tego zapasu akcyzę w najbliższej kasie skarbowej bezpośrednio lub też przez Pocztową Kasą Oszczędnościową.
Dodatkowa opłata może być przez właściwą izbę skarbową pokredytowaną nie dłużej niż na 3 miesiące; od kwoty pokredytowanej należy ściągnąć odsetki w stosunku 12% rocznie.
Zaniechanie lub zaniedbanie przepisanego zgłoszenia zapasów kwasu octowego podpadają pod postanowienia karne §§ 115 i 130 ustawy niemieckiej o opodatkowaniu spirytusu z dnia 15 lipca 1903 r.
Wykonanie niniejszego rozporządzenia powierza się Ministrowi Skarbu.
Rozporządzenie niniejsza wchodzi w życie z dniem 12 grudnia 1923 r. na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.