Zakłady utylizacyjne.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1949.18.113

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 stycznia 1989 r.

USTAWA
z dnia 1 marca 1949 r.
o zakładach utylizacyjnych.

Zakładami utylizacyjnymi są wszelkie zakłady, przerabiające zwłoki zwierząt padłych i ich części, tusze zwierzęce i uboczne produkty uboju, nie nadające się do właściwego użytku, oraz wszelkiego rodzaju odpadki pochodzenia zwierzęcego - na produkty użytkowe, wolne od rozsadników chorób zaraźliwych, nie przeznaczone do spożycia przez ludzi.

Minister Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrami: Rolnictwa i Reform Rolnych oraz Administracji Publicznej ustala:

1)
sieć rozmieszczenia i plan uruchomienia zakładów utylizacyjnych z określeniem okręgów ich działalności - w zależności od warunków komunikacyjnych, stanu pogłowia zwierząt i zdolności przetwórczej poszczególnych zakładów,
2)
zakłady, które w ramach sieci, wymienionej w pkt 1, będą prowadzone jako państwowe bądź przez związki samorządu terytorialnego.

(skreślony).

1.
Minister Przemysłu i Handlu wykonywa kontrolę i nadzór nad wszystkimi zakładami utylizacyjnymi zarówno w zakresie techniczno-organizacyjnym, jak i w zakresie produkcji oraz rozprowadzania produktów; kontrola i nadzór w zakresie organizacji nad samorządowymi zakładami utylizacyjnymi będą wykonywane w porozumieniu z Ministrem Administracji Publicznej.
2.
Minister Przemysłu i Handlu może powołać do współpracy osoby prawne prawa publicznego lub prywatnego, czynne w gospodarce utylizacyjnej, i zlecić im wykonywanie poszczególnych czynności regulowania i kontroli w ramach przepisów niniejszej ustawy.

Minister Przemysłu i Handlu ustali w drodze rozporządzenia:

1) 2
(skreślony),
2)
sposób wykonywania nadzoru i kontroli nad zakładami utylizacyjnymi,
3)
w porozumieniu z Ministrami: Rolnictwa i Reform Rolnych, Administracji Publicznej, Zdrowia i Odbudowy - zasady wyboru miejsca, budowy i urządzeń zakładów utylizacyjnych.

Kto prowadzi zakład utylizacyjny bez koncesji lub w inny sposób narusza przepisy niniejszej ustawy bądź rozporządzeń, wydanych na jej podstawie - ulega karze aresztu do trzech miesięcy 3 i grzywny do 2.500 zł 4 bądź jednej z tych kar. Równocześnie można orzec przepadek urządzeń oraz surowców i przetworów przedsiębiorstwa. Do orzekania są powołane władze administracji ogólnej.

1.
Ustawa niniejsza nie narusza przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 sierpnia 1927 r. o zwalczaniu zaraźliwych chorób zwierzęcych (Dz. U. R. P. z 1927 r. Nr 77, poz. 673 i Nr 114, poz. 975, z 1928 r. Nr 26, poz. 229, z 1932 r. Nr 26, poz. 229, Nr 60, poz. 573 i Nr 67, poz. 622, z 1934 r. Nr 110, poz. 976, z 1938 r. Nr 27, poz. 245 i z 1948 r. Nr 49, poz. 373) ani też rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 marca 1928 r. o badaniu zwierząt rzeźnych i mięsa (Dz. U. R. P. z 1933 r. Nr 60, poz. 454 i z 1938 r. Nr 18, poz. 132).
2.
Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą wszelkie przepisy sprzeczne z niniejszą ustawą, a w szczególności przepisy art. 8 i 16 prawa przemysłowego z dnia 7 czerwca 1927 r. (Dz. U. R. P. Nr 53, poz. 468) z późniejszymi zmianami w odniesieniu do przemysłu oprawczego (rakarskiego), o ile obejmuje on przeróbkę zwłok zwierzęcych, oraz w odniesieniu do zakładów przeróbki zwłok zwierzęcych (oprawiska, rakarnie).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Przemysłu i Handlu w porozumieniu z Ministrami: Rolnictwa i Reform Rolnych, Administracji Publicznej, Zdrowia i Odbudowy.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1 Art. 3 skreślony przez art. 28 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U.88.41.324) z dniem 1 stycznia 1989 r.
2 Art. 5 pkt 1 skreślony przez art. 28 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U.88.41.324) z dniem 1 stycznia 1989 r.
3 Kara aresztu uchylona na podstawie art. X § 1 ustawy z dnia 31 maja 1971 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks wykroczeń (Dz.U.71.12.115) z dniem 1 stycznia 1972 r.
4 Wysokość granicy grzywny ustalona na podstawie:

- ustawy z dnia 28 października 1950 r. o zmianie systemu pieniężnego (Dz.U.50.50.459)

- art. IX § 3 ustawy z dnia 31 maja 1971 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks wykroczeń (Dz.U.71.12.115) z dniem 1 stycznia 1972 r.

- art. 2 § 2 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz.U.82.16.125) z dniem 7 czerwca 1982 r.

- art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 10 maja 1985 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz.U.85.23.100) z dniem 1 lipca 1985 r.

- art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 września 1990 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego i prawa o wykroczeniach (Dz.U.90.72.422) z dniem 8 listopada 1990 r.

- art. 7 ust. 2 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 28 lutego 1992 r. o zmianie niektórych przepisów prawa karnego, prawa o wykroczeniach i o postępowaniu w sprawach nieletnich (Dz.U.92.24.101) z dniem 2 kwietnia 1992 r.

- art. 4 ust. 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o denominacji złotego (Dz.U.94.84.386)

- art. 3 ust. 1 lit. a) ustawy z dnia 12 lipca 1995 r. o zmianie Kodeksu karnego, Kodeksu karnego wykonawczego oraz o podwyższeniu dolnych i górnych granic grzywien i nawiązek w prawie karnym (Dz.U.95.95.475) z dniem 20 listopada 1995 r.