Dziennik Ustaw

Dz.U.1921.57.359

| Akt utracił moc
Wersja od: 15 listopada 1922 r.

ROZPORZĄDZENIE
RADY MINISTRÓW
z dnia 2 czerwca 1921 roku
w sprawie wynagrodzenia funkcjonarjuszów pocztowych za czas, spędzony w służbie w pocztach ruchomych (ambulansach pocztowych). *

Na podstawie art. 11 ustawy z dnia 13 lipca 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 65 poz. 429) o uposażeniu urzędników i niższych funkcjonarjuszów państwowych zarządza się co następuje:
§  1. Urzędnicy i niżsi funkcjonariusze pocztowi otrzymują na pokrycie wydatków, zwiększonych wskutek pełnienia służby pocztowej w pocztach ruchomych (ambulansach pocztowych) i przy konwoju poczty w pociągach kolejowych oraz wskutek pobytu poza zwykłem stałem miejscem służbowem, należytości w stosunku do godzin rzeczywistej pracy i pobytu poza stałem miejscem służbowem.
§  2. Czas, podlegający wynagrodzeniu, oblicza się osobno za każdą poszczególną jazdę tam i z powrotem łącznie z czasem spoczynku na końcowej stacji, t. j. od chwili wyznaczonej na rozpoczęcie pracy w ambulansie lub przy konwoju ze stacji wyjściowej do chwili normalnego przyjazdu pociągu pocztowego z powrotem do stacji wyjściowej. Do tego dolicza się osobno czas spóźnionego powrotu t. j. różnicę czasu między spóźnionym a normalnym planowym czasem przyjazdu.

Miarodajnym w oznaczaniu normalnego czasu odjazdu i przyjazdu pociągów pocztowych jest służbowy rozkład jazdy. Miarodajnemi w oznaczaniu czasu spóźnienia przyjazdu są właściwe organa kolejowe lub pocztowe, wykonujące kontrolę odjazdów i przyjazdów pociągów pocztowych. Za właściwe obliczenie czasu płatnego jest odpowiedzialny Naczelnik przełożeństwa ambulansowego wraz z wypłacającym urzędnikiem kasowym.

§  3. 1 Jednostkę wymiaru stanowi należytość za jedną godzinę pobytu poza stałem miejscem służbowem, przyczem czasu do 15 minut nie uwzględnia się, czas zaś ponad 15 minut zaokrągla się do pół godziny, a ponad 45 minut do jednej godziny.

Zasadnicza należytość za godziną pracy w pocztach ruchomych i przy konwojowaniu poczty kolejami tudzież pobytu poza stałem miejscem służbowem wynosi:

a) dla urzędników ambulansowych 11 mk. 50 fen.,
b) dla niższych funkcjonarjuszów jeżdżących samodzielnie 9 mk. 50 fen.,
c) dla niższych funkcjonarjuszów jeżdżących niesamodzielnie 8 mk. 75 fen.,
d) dla niższych funkcjonarjuszów konwojujących pocztą kolejami 7 mk.

Za późniejszy wyjazd ze stacji wyjściowej ani za wcześniejszy powrót w stosunku do planowego odjazdu i przyjazdu pociągów nie potrąca się przypadających należytości.

§  4. Należytości ambulansowe względnie konwojowe wypłaca się za każdą jazdę po jej dokonaniu, a wypłaty uskutecznia oddział kasowy przełożeństwa ambulansowego na podstawie "rachunku wypłaconych należytości ambulansowych".
§  5. 2 Na czas pobierania dodatku drożyżnianego otrzymywać będą funkcjonariusze pełniący służbą w pocztach ruchomych i przy konwojowaniu poczty kolejami uzupełnienie wynagrodzenia godzinowego, wymienionego w § 3 niniejszego rozporządzenia. Wysokość tego uzupełnienia ustala się jednolicie dla całego Państwa w myśl postanowień o obliczaniu dodatku drożyżnianego według mnożnika każdorazowo obowiązującego dla miejscowości zaliczonych do najniższej klasy dodatku drożyźnianego.
§  6. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1921 r. Równocześnie tracą moc obowiązującą dotychczasowe przepisy co do wynagrodzenia godzinowego dla pocztowych funkcjonarjuszów ambulansowych.
* Z dniem 1 września 1922 r. zasadniczą należytość godzinową wymienioną w § 5 nin. rozporządzenia zwiększa się o 100%, zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 30 maja 1922 r. (Dz.U.22.45.382).
1 § 3:

- zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 30 maja 1922 r. (Dz.U.22.45.382) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 maja 1922 r.

- zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 1923 r. (Dz.U.23.10.59) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 15 listopada 1922 r.

2 § 5:

- zmieniony przez § 2 rozporządzenia z dnia 30 maja 1922 r. (Dz.U.22.45.382) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 maja 1922 r.

- zmieniony przez § 2 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 1923 r. (Dz.U.23.10.59) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 15 listopada 1922 r.