Dziennik Ustaw

Dz.U.1922.13.118

| Akt utracił moc
Wersja od: 4 marca 1922 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SKARBU
z dnia 2 lutego 1922 r.
o wykonaniu ustawy z dnia 17 stycznia 1922 r. w przedmiocie poboru należytości ekwiwalentowej na obszarze b. dzielnicy austriackiej za r. 1922.

Na podstawie art. 4 ustawy z dnia 17 stycznia 1922 r. w przedmiocie poboru należytości ekwiwalentowej na obszarze b. dzielnicy austrjackiej za r. 1922 (Dz. U. R. P. № 10 poz. 66) zarządza się co następuje:
§  1. Osoby, które były obowiązane do płacenia należytości ekwiwalentowej w VII dziesięcioleciu, już w czasie od dnia 1 stycznia 1911 r. po koniec 1918 r., obowiązane są uiścić tytułem należytości ekwiwalentowej za rok 1922 kwotę, jaka przypadała tytułem tej należytości za r. 1920, a to od majątku nieruchomego w pięciokrotnej a od majątku ruchomego w pojedynczej wysokości.
§  2. Osoby, co do których obowiązek płacenia należytości ekwiwalentowej za VII dziesięciolecie powstał dopiero po 31 grudnia 1918 r. a przed 1 stycznia 1921 r., obowiązane są uiścić tytułem należytości ekwiwalentowej za r. 1922 kwotę, jaka przypadała tytułem tej należytości za r. 1920 a to od majątku nieruchomego w trzykrotnej a od majątku ruchomego w pojedynczej wysokości.
§  3. Osoby, co do których obowiązek płacenia należytości ekwiwalentowej powstał w 1921 r., mają uiścić za r. 1922 zarówno od nieruchomego jak i ruchomego majątku kwotę, obliczoną tytułem należytości ekwiwalentowej za r. 1921.
§  4. Należytość ekwiwalentową w wymiarze, przewidzianym w §§ 1-3 niniejszego rozporządzenia, należy zasadniczo uiścić także w tych wypadkach, w których nastąpiło umorzenie tej należytości za 1921 r. na mocy § 3 rozporządzenia Ministra Skarbu z dnia 22 stycznia 1921 r. (Dz. U. R. P. № 14 poz. 85). Całkowite lub częściowe umorzenie tej należytości za r. 1922 może jednak nastąpić, o ile w 1922 r. zachodzą warunki przyznania takich ulg, przewidziane w rozporządzeniu b. austrjackiego Ministerstwa Skarbu z dnia 23 kwietnia 1917 r. (austr. Dz. U. P. № 179).
§  5. Za podstawę do obliczenia należytości ekwiwalentowej za r. 1922 służyć będzie w przypadkach, przewidzianych w §§ 1 12 niniejszego rozporządzenia kwota należytości, jaka przypadała prawomocnie za cały r. 1920; w przypadkach zaś, przewidzianych w § 3 kwota należytości, jaka przypadała prawomocnie za cały r. 1921.

O ile w chwili płatności należytości ekwiwalentowej za r. 1922 wymiar za VII dziesięciolecie, względnie za r. 1921, nie stał się jeszcze prawomocny, pobór za r. 1922 nastąpi tymczasowo na podstawie nieuprawomocnionego wymiaru za VII dziesięciolecie, względnie za r. 1921.

W razie sprostowania wymiaru za VII dziesięciolecie, względnie, za r. 1921, nastąpi z urzędu odpowiednie sprostowanie należytości ekwiwalentowej za r. 1922.

§  6. W przypadkach, przewidzianych w §§ 1-3 niniejszego rozporządzenia, należy doręczyć nakaz płatniczy na należytość ekwiwalentową, obliczoną za cały r. 1922.

W nakazie płatniczym należy nadmienić, że należytość ma być uiszczona w terminach wskazanych w § 1 austr. ustawy z dnia 18 marca 1872 r. (austr. Dz. U. P. № 33) oraz, że w razie niezapłacenia którejkolwiek raty w terminie ustawowym nastąpi przymusowe jej ściągnięcie wraz z odsetkami za zwłokę, względnie też z nadzwyczajnemi karami za zwłokę.

Odsetki za zwłokę liczyć należy od pierwszego dnia następującego po upływie trzydziestu dni od doręczenia nakazu płatniczego, a przy ratach kwartalnych, przypadających do zapłaty dopiero po doręczeniu nakazu płatniczego: od dnia płatności każdorazowej raty.

§  7. Wymiar należytości ekwiwalentowej dla osób, co do których obowiązek uiszczenia tej należytości powstanie dopiero w ciągu 1922 r., ma nastąpić według dotychczasowych przepisów ustawowych, przy analogicznem zastosowaniu rozporządzenia b. austrjackiego Ministerstwa Skarbu z dnia 10 października 1910 r. (austr. Dz. U. P. № 186), z następującemi jednak zmianami:
a) § 13 powołanego rozporządzenia ministerjalnego nie ma zastosowania;
b) ustąp pierwszy § 16 powołanego rozporządzenia ministerjalnego otrzymuje następujące brzmienie:

"Zeznanie majątku ruchomego należy sporządzić według stanu z dnia, w którym powstał obowiązek uiszczenia należytości ekwiwalentowej, z wyszczególnieniem części składowych tegoż majątku na wzór inwentarza spadku, i to w ten sposób, aby można ocenić, czy podane wartości są odpowiednie. Papiery wartościowe i waluty należy zeznawać w kwotach odpowiadających ich wartości targowej w dniu miarodajnym dla wymiaru należytości ekwiwalentowej beż względu na to, czy są notowane na giełdzie czy też nie; władza skarbowa może jednak zażądać dowodu, że wartość podana równa się wartości targowej lub może ustalić tę wartość w drodze przeprowadzonych z urzędu dochodzeń";

c) powołany w § 17 wyżej wymienionego rozporządzenia obecnie już nieobowiązujący przepis § 57 austr. ustawy należytościowej zastąpić należy przepisem § 22 austr. ces. rozporządzenia z dn. 15 września 1915 r. (austr. Dz. U. P. № 278);
d) zamiast 25°/o dodatku do należytości ekwiwalentowej powołanego § 35 tegoż rozporządzenia ministerialnego, stosować należy dodatek 50-procentowy, wprowadzony na mocy § 6 austr. ces. rozp. z dnia 28 sierpnia 1916 (austr. Dz. U. P. № 281);
e) paragrafowi 39 tegoż rozporządzenia mininisterjalnego nadaje się brzmienie następujące:

"Odstetki za zwłokę liczyć należy od pierwszego dnia, następującego po upływie 30 dni Od doręczenia nakazu płatniczego, a przy ratach kwartalnych przypadających do uiszczenia-dopiero po doręczeniu nakazu płatniczego od dnia płatności odnośnej raty".

§  8. Postanowienia art. 3 ustawy nie stosują się do majątków, stanowiących własność fundacji i zakładów, zostających w zarządzie gmin politycznych i powiatów. Wspomniane majątki podlegają obowiązkowi uiszczenia należytości ekwiwalentowej za r. 1922, o ile cel, na jaki te majątki przeznaczono, nie uzasadnia zwolnienia w myśl uwagi 2 do poz. tar. 106 B, e austr. ustawy należytościowej.

To samo dotyczy fundacji i zakładów, pozostających pod zarządem Tymczasowego Wydziału Samorządowego w b. Galicji lub Komisji Tymczasowej na Śląsku Cieszyńskim, o ile odnośne majątki nie zostały przekazane, na własność Rzeczypospolitej, względnie Skarbu Śląskiego (art. 3 ustawy z dn. 30 stycznia 1920 r. o zniesieniu Sejmu i Wydziału Krajowego b. Królestwa Galicji i Lodomerji z Wielkiem Księstwem Krakowskiem-Dz. U. R. P. z r. 1920 № 11 poz. 61, i art. 12 ustawy konstytucyjnej z dn. 15 lipca 1920 r., zawierającej statut organiczny Województwa Śląskiego - Dz. U. R. P. z r. 1920 № 73 poz. 497).

§  9. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.