Wykonanie ustawy z dn. 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym.
Dz.U.1925.82.560
Akt utracił mocROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SKARBU
z dnia 8 sierpnia 1925 r.
w celu wykonania ustawy z dn. 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym (Dz. U. R P. № 79 poz. 550).
Do art. 3, punkt 2.
Natomiast podlegają podatkowi utrzymywane przez towarzystwa prywatne koleje żelazne z trakcją parową, elektryczną lub konną, a w tej liczbie kolejki miejskie i podmiejskie oraz tramwaje.
Do art. 3, punkt 3.
Do art. 3. punkt 3, 8 i 9.
Do art. 3, punkt 6.
Do art. 3, punkt 7.
Do art. 3, punkt 11.
Do art. 3, punkt 14.
Do art. 3, punkt 15.
Za tranzakcje, wynikające z obrotu uszlachetniającego czynnego, należy uważać przerób na rachunek firm. zagranicznych surowców oraz półfabrykatów sprowadzanych z zagranicy, a przeznaczonych po przeróbce do eksportu.
Osiągnięty z tych tranzakcji zarobek - brutto nie podlega podatkowi przemysłowemu.
Do art. 3, ustąp ostatni,
Zwolnienie to może nastąpić jedynie za zgodą przewodniczącego komisji równocześnie z wymiarem podatku przemysłowego od obrotu i nie inaczej jak po uprzedniem zbadaniu stanu majątkowego płatnika.
Do art. 5, punkt 1 i 7.
Do art. 5, punkt 2.
Ewentualne straty poniesione na operacjach, stanowiących drugą część obrotu, podlegają potrąceniu od pierwszej części składowej obrotu, a to celem ustalenia podstawy opodatkowania.
Do art. 5, punkt 4.
Do art. 5, punkt 5,
Suma prowizji oraz innych wynagrodzeń otrzymanych przez komisanta winna być wykazana prawidłowo prowadzonemi księgami handlowemi.
Stosunek komisu nie zachodzi, jeżeli sprzedawca, występując w charakterze działającego na rachunek osoby trzeciej, otrzymuje niezależnie od umówionego wynagrodzenia komisowego lub zamiast tego wynagrodzenia, różnicę lub część różnicy między ceną istotnie osiągniętą, a ceną zastrzeżoną w drodze umowy na rzecz komitenta, jako właściciela towaru.
Stosunek "del credere" nie stanowi przeszkody do uznania komisu.
Obrót ze sprzedaży towarów na rachunek firm zagranicznych ustala się w myśl punktu 1 art. 5 ustawy, t. j. podstawę opodatkowania stanowi całkowity przychód - brutto za sprzedane towary.
Pośrednicy handlowi reprezentujący firmy zagraniczne, o ile nie utrzymują zakładów handlowych ani też składów dla przechowania towarów i nie fakturują towarów w swojem imieniu lub w charakterze przedstawicieli reprezentowanych firm oraz nie inkasują należności za towar - opłacają podatek w myśl punktu 5 art. 5 ustawy.
Do art. 5, punkt 7.
Do art. 5, ustęp drugi.
W przedsiębiorstwach przemysłowych wydanie jakiegokolwiek artykułu z jednego oddziału do drugiego, stanowiących kolejne stopnie obróbki (art. 12 ustawy, ustęp pierwszy) nawet, o ile z tych działów pomocniczych dokonywana jest sprzedaż ich wytworów, uważa się za obrót wewnętrzny i nie może stanowić podstawy opodatkowania.
Przykłady:
Do art. 5, ustęp przedostatni.
Przepis przedostatniego ustępu art. 5 ustawy dotyczy jedynie przedsiębiorstw przemysłowych i nie odnosi się do przedsiębiorstw handlowych, chociażby takowe w zastępstwie przedsiębiorstw przemysłowych opłacały akcyzę.
Do art. 5, ustęp ostatni.
Wynikłe na dłużnikach straty w żadnym wypadku nie mogą być wyłączone z podstaw opodatkowania.
Do art. 5 i art. 7.
Przykłady:
A. Przedsiębiorstwo przemysłowe prowadzi następujące operacje:
punktu 7 art. 5 ustawy, dla operacji zaś pod b) - zgodnie z punktem 8 tegoż artykułu.
B. Przedsiębiorstwo handlu detalicznego sprzedaje między innemi towarami również artykuły, wymienione w wykazie artykułów spożywczych pierwszej potrzeby.
Obrót osiągnięty ze sprzedaży artykułów spożywczych pierwszej potrzeby ustala się odrębnie od innych obrotów, a podatek od sumy tego obrotu wynosi 1% w myśl lit, c) art. 7 ustawy, od reszty zaś osiągniętego obrotu pobiera się 2%.
Do art. 7 lit. a).
Obrót osiągnięty przez przedsiębiorstwa przemysłowe ze sprzedaży swych wytworów względnie wydobytych surowców przedsiębiorstwom komunikacyjnym (część II lit. B załącznika do art. 23 ustawy) podlega opodatkowaniu z zastosowaniem normalnej (2%) stawki podatkowej.
Do art. 7, lit. b i c oraz ustęp drugi.
Obrót osiągnięty przez zakłady hurtowej sprzedaży oraz przez zakłady detalicznej i drobnej sprzedaży, o ile są wolne od podatku w formie świadectw przemysłowych (ustęp 2 i 3 art. 14), uważa się za obrót zakładu przemysłowego.
Obrót zaś osiągnięty przez zakłady handlowe, zaopatrzone w świadectwa przemysłowe (art. 14, ustęp pierwszy), winien być opodatkowany w miejscu wykonywania sprzedaży (przykłady w § 18).
Do art. 7, ustęp trzeci.
Sprzedaż sklepom kółek rolniczych winna być traktowana jednakowo ze sprzedażą innym kupcom.
Natomiast sprzedaż kółkom rolniczym, nie utrzymującym stałych zakładów handlowych, uważa się za hurtową, o ile dokonaną została w pełnych ładunkach wagonowych.
Niniejsze określenie sprzedaży hurtowej ma jedynie zastosowanie do wymiaru podatku od obrotu i w niczem nie narusza postanowień części II załącznika do art. 23 ustawy, (Lit. A rozdział I kat. pierwsza), dotyczących klasyfikacji przedsiębiorstw.
Do art. 7, ustęp czwarty.
Do art. 7, ustęp ostatni.
Do art. 8, punkt 3.
Komiwojażerowie firm zagranicznych winni być uważani jako działający na rachunek własny, o ile umowy zawarte z obcemi państwami nie traktują tej sprawy odmiennie.
Do art. 8, punkt 5.
Do art. 11.
Przykłady:
Hotel (rozdział X) i restauracja (rozdział VII), chociażby się mieściły w lokalach ze sobą połączonych, stanowią dwa odrębne przedsiębiorstwa, wymagające nabycia dwóch świadectw przemysłowych.
Sklep kolonjalny (rozdział I) i zakład restauracyjny (rozdział VII) w żadnym wypadku nie mogą stanowić jednego przedsiębiorstwa, a wymagają nabycia dwóch odrębnych świadectw przemysłowych.
Do art. 12.
Do art. 13.
Do art. 14, ustęp drugi.
Do art. 14, ustęp ostatni,
W razie sprzedaży oprócz własnych wyrobów także i innych towarów winno być wykupione właściwe świadectwo przemysłowe.
Również wymagane jest osobne świadectwo przemysłowe w wypadkach sprzedaży w danym lokalu własnych wyrobów, wyprodukowanych po za obrębem przedsiębiorstwa przemysłowego.
Przykład:
Właściciel pracowni krawieckiej sprzedaje w lokalu swej pracowni gotowe ubranie, wykonane na jego zamówienie przez chałupników. W tym wypadku na sprzedaż gotowego ubrania winno być wykupione osobne świadectwo przemysłowe.
Do art. 15.
O ile wyrąb lasu na mocy jednej umowy dokonywa się w obrębie parcel leśnych, chociażby graniczących ze sobą lecz położonych w dwóch lub kilku gminach administracyjnych - wyrąb, prowadzony w każdej poszczególnej gminie, uważa się za oddzielne przedsiębiorstwo.
Do art. 19.
Do art. 20.
Do art. 25.
Do art. 26.
Do art. 27.
Postanowienie powyższe dotyczy również kart rejestracyjnych na zakłady hurtowej sprzedaży, nie stanowiące w myśl art. 14 ustawy oddzielnych zakładów handlowych.
Do art. 29.
W szczególności:
Pełnomocnictwo umieszczone przez płatnika na deklaracji jest wystarczające.
Do art. 33.
W tych wypadkach, gdy ogólna suma należna za wykonanie robót względnie dostaw nie została cyfrowo ustalona w umowie i nie może być zgóry ściśle określona, nabywa się świadectwo przemysłowe odpowiednio do tej sumy, która się w przybliżeniu da ustalić.
W razie niemożności ustalenia daty faktycznego rozpoczęcia wykonywania umowy o roboty względnie dostawy, za datę rozpoczęcia należy uważać dzień zawarcia umowy.
Do art. 34.
Kasy skarbowe prowadzą według przepisanego wzoru księgę wydanych świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych, do której wpisują każde wydane świadectwo i kartę.
Numer bieżący księgi i datę wydania oznacza się na wydanych świadectwach przemysłowych względnie na kartach rejestracyjnych tudzież na odnośnych deklaracjach płatników.
Nadto kasy skarbowe prowadzą według przepisanego wzoru pamiętnik blankietów świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych. Pamiętnik winien być zamknięty z końcem każdego miesiąca.
Blankiety świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych zamawiają kasy skarbowe w niezbędnych ilościach zapomocą kart zamówień we dług przepisanego wzoru.
Do art. 35.
Przy dopłacie należy zażądać złożenia nowej deklaracji w myśl art. 34 ustawy z dołączeniem poprzednio nabytego świadectwa przemysłowego, które kasa skarbowa winna unieważnić.
W razie przeniesienia przedsiębiorstwa z niższej klasy miejscowości do wyższej, dopłatę w myśl ustępu pierwszego niniejszego paragrafu uskutecznia się w kasie skarbowej tego okręgu, do którego przedsiębiorstwo się przenosi.
Do art. 36.
Pierwsza z wyżej wymienionych władz po uczynieniu adnotacji w myśl art. 36 ustawy przesyła drugiej deklarację, złożoną w swoim czasie zgodnie z art. 34 ustawy i udziela jej wszelkich danych, odnoszących się do przeniesionego przedsiębiorstwa.
Niezależnie od tego władza podatkowa I instancji winna o każdej zaszłej co do osoby przedsiębiorcy lub co do miejsca wykonywania przedsiębiorstwa zmianie odnotować w prowadzonej przez się zgodnie z § 48 nin. rozp. księdze rewizji przedsiębiorstw.
Do art. 27 - 39.
Do art. 40
Przed rozpoczęciem lustracji należy porównać deklarację (art. 34 ustawy) z roku ubiegłego z deklaracjami za rok bieżący i sporządzić wykaz przedsiębiorstw, które na rok bieżący świadectw przemysłowych jeszcze nie wykupiły względnie wykupiły świadectwa niższych kategoryj.
W toku lustracji należy poczynić na powyższym wykazie adnotacje o przyczynach niewykupienia świadectw przemysłowych względnie zmiany kategoryj tych świadectw.
Zebrane w myśl niniejszego paragrafu dane winne być wpisane do księgi rewizji przedsiębiorstw według załączonego wzoru Nr. 2.
Do art. 41, ustęp drugi.
Delegowani do sprawdzania urzędnicy mają prawo:
Zasadniczo nie należy obarczać urzędów, instytucyj, przedsiębiorstw i osób wymienionych w art. 47 ustawy żądaniem dostarczania wyciągów wymagających większego nakładu pracy, lecz należy zbierać potrzebne dane na miejscu przez delegowanych urzędników.
Sprawdzania przedsiębiorstw należy dokonywać perjodycznie możliwie najczęściej.
Zebrane w myśl niniejszego paragrafu dane dotyczące przedsiębiorstw znajdujących się w okręgu innej władzy podatkowej należy przesyłać niezwłocznie tej władzy.
W razie ujawnienia nieprawidłowości w prowadzeniu ksiąg (art. 106 ustawy) należy sporządzić odpowiedni protokół, stwierdzający istotę czynu.
O nieuiszczaniu miesięcznych zaliczek, donosi delegowany do sprawdzania urzędnik władzy podatkowej I instancji, która niezwłocznie zarządza przymusowe ściągnięcie zaliczki wraz z przypadającemi karami za zwłokę i kosztami egzekucyjnemi.
Do art. art. 40, 41, 42 i 44.
Legitymacje należy okazywać płatnikowi na jego żądanie.
Do art. art. 51 i 111.
Jeżeli protokół spisano poza obrębem tego miejsca, gdzie zostało stwierdzone przekroczenie, to okoliczność ta winna być zaznaczona w protokóle z podaniem przyczyn.
Protokół winien zawierać:
Jeżeli oskarżony odmówi podpisania protokółu, okoliczność tę należy zaznaczyć.
Przy sporządzaniu protokółów o prowadzeniu zakładów handlowych lub przemysłowych, na które wcale nie nabyto świadectw przemysłowych, należy zwrócić uwagę oskarżonego na przepisy art. 112 ustawy i okoliczność tę zaznaczyć w protokóle.
Do art. art. 51 i 118.
W razie niezłożenia kaucji nakłada się sekwestr na towary do wysokości sumy podlegającej zabezpieczeniu.
W tym ostatnim wypadku należy oprócz protokółu sporządzić spis zajętych towarów z dokładnem podaniem ich rodzaju, ilości i oceny.
Zajęte towary należy oddać na przechowanie za potwierdzeniem odbioru na spisie urzędowi skarbowemu względnie urzędowi gminnemu (magistratowi).
Jeżeli w ciągu 30 dni po dokonaniu zajęcia nie zostanie nabyte świadectwo przemysłowe względnie nie zostanie złożona kaucja, zajęte towary będą sprzedane w drodze licytacji. Towary, ulegające zepsuciu, mogą być sprzedane w terminie wcześniejszym.
Do art. art. 52-54.
Władza podatkowa winna prowadzić osobny zapisek (rejestr) składanych zeznań w porządku chronologicznym i zaopatrywać zeznania liczbą kolejną.
Do art. 53.
W zeznaniu o obrocie zakładu przemysłowego należy wykazać w łącznej sumie obrót osiągnięty bezpośrednio z tego zakładu i z obsługujących zakład przemysłowy składów i zakładów handlowych wolnych od świadectw przemysłowych (art. 14 ustawy, ustęp drugi i ostatni).
Natomiast, o ile przedsiębiorstwo przemysłowe prowadzi we własnym zarządzie i na własny rachunek zakłady handlowe, opłacające osobne świadectwa przemysłowe, obowiązane jest złożyć o obrocie każdego z nich osobne zeznania, podając jednocześnie w zeznaniu o obrocie zakładu przemysłowego ilości wytworów przekazanych do tych podlegających odrębne nut opodatkowaniu zakładów handlowych.
Do art. 56, ustęp pierwszy.
W wypadkach stwierdzenia, że przedsiębiorstwo, którego księgi handlowe przy ostatnim wymiarze: były uznane za wadliwe (art. 76 ustawy, ustęp czwarty), prowadzi takowe w roku bieżącym prawidłowo, naczelnik władzy podatkowej I instancji winien udzielić zezwolenia na uiszczanie zaliczek w trybie wskazanym w ustępie pierwszym art. 56 ustawy.
Do art. 56, ustęp drugi.
Przykłady:
1. Przedsiębiorstwo rozpoczęło swą działalność z dniem 1 października roku ubiegłego. Podatek wymierzono za trzymiesięczny okres działalności w kwocie 150 zł. Zaliczki w roku bieżącym kwartalne względnie miesięczne winny wynosić jedną piątą względnie jedną piętnastą część kwoty czyli przy kwartalnych wypłatach - 120 zł., przy miesięcznych - 40 zł.
2. Przedsiębiorstwo w roku ubiegłym było unieruchomione w ciągu pięciu miesięcy. Podatek wymierzono za siedmiomiesięczny okres działalności w kwocie 2.100 zł. Zaliczki w roku bieżącym kwartalne względnie miesięczne winny wynosić jedną piątą względnie jedną piętnasta część kwoty
czyli przy kwartalnych wpłatach - 720 zł., przy miesięcznych - 240 zł.
Do art. 56, ustęp czwarty.
Powyższy przepis rozciąga się również na przedsiębiorstwa sezonowe (art. 32 ustawy) oraz samoistne przedsiębiorstwa wykonywania robót i dostaw (art. 33 ustawy).
Do art. 56, ustęp ostatni.
W wypadkach uiszczania zaliczek w terminach miesięcznych, takowa winna odpowiadać dwóm piętnastym kwoty podatku wymierzonego za II półrocze 1925 r.
Do art. art. 56 i 119.
Do art. 57.
W wypadkach stwierdzenia nieprawidłowości lub nierzetelności prowadzonych przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością ksiąg handlowych, urząd skarbowy władny jest, po zasiągnięciu opinji właściwej komisji szacunkowej, ustalić obrót na podstawie materjałów, jakiemi rozporządza.
Powyższy przepis może mieć również zastosowanie w wypadkach niezłożenia przez spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zeznań o obrocie (art. 52 ustawy).
Do art. 58.
Do art. art. 59 i 60.
W b. dzielnicy rosyjskiej do przedstawienia list powołuje się następujące zawodowe organizacje gospodarcze:
1. Związek Centralny Polskiego Przemysłu, Górnictwa i Finansów,
2. Stowarzyszenie Kupców Polskich,
3. Centralę Związku Kupców,
4. Centralę Drobnych Kupców i Handlarzy w Polsce,
5. Centralny Związek Drobnych kupców żydów,
6. Związek Rzemieślników Chrześcijan w Królestwie Polskiem.
7. Centralny Związek Rzemieślników Żydów w Polsce.
8. Związek Polskich Stowarzyszeń Spożywców,
9. Rady Adwokackie,
10. Izby Lekarskie,
11. Zrzeszenie Notarjuszów i Pisarzy Hipotecznych.
Gdy ilość list złożonych przez zawodowe organizacje gospodarcze (§ 66) przekracza połowę ilości członków odnośnej komisji szacunkowej, dyrektor izby skarbowej winien uwzględnić przedewszystkiem te organizacje zawodowe, które w danym okręgu odgrywają dominującą rolę.
Wnioski do Ministerstwa Skarbu o zamianowanie członków komisji odwoławczej i ich zastępców winny być postawione w terminie do dnia 1 grudnia 1925 r.
Do art. art. 61, 63 i 65.
Dyrektorowie izb skarbowych mają wybierać z list kandydatów osoby, zdaniem ich najbardziej godne zaufania i baczyć na to, aby skład komisji odpowiadał ustosunkowaniu poszczególnych grup płatników (art. 61 ustawy) w danym okręgu, a tem samem nie był jednostronny i aby żadna poszczególna lista z przedstawionych przez zawodowe organizacje gospodarcze nie mogła uzyskać większości w składzie zdolnym do powzięcia uchwał (art. 68 ustawy, ustęp drugi).
Do art. 62.
Uzupełniające mianowania członków komisji i ich zastępców dokonywa się w trybie i terminach przepisanych w §§ 66-71 niniejszego rozporządzenia w roku poprzedzjącym rok rozpoczęcia nowej kadencji.
Do art. 66.
Do art. 73.
Do art. 74.
Do art. 75.
Do art. 76, ustęp drugi, trzeci i czwarty.
Przy badaniu i ocenie przedłożonych ksiąg handlowych należy zwracać główną uwagę na istotną ich wartość i rzetelność, pomijając nie mające zasadniczego znaczenia formalne usterki i braki.
Przy opodatkowaniu mniej znacznych przedsiębiorstw, nie prowadzących prawidłowych ksiąg handlowych, mogą mieć znaczenie dowodowe wszelkiego rodzaju księgi podręczne i zapiski, o ile wykazany w nich obrót odpowiada rozmiarowi przedsiębiorstwa i rzeczywistym stosunkom.
O ile w księgach handlowych nie są prowadzone oddzielne konta towarów, podlegających zróżniczkowanym stawkom podatkowym, odnośne przedsiębiorstwa obowiązane są po upływie każdego roku kalendarzowego i nie później niż do dnia 15 lutego roku następnego sporządzić szczegółowe wykazy; osiągniętych obrotów wymienionych w art. 7 lit. a, b, c i w ustępie drugim tegoż artykułu, jak również wykazy wytworów względnie towarów przekazanych do innych zakładów przemysłowych względnie handlowych, należących do tegoż właściciela.
W wypadkach stwierdzenia przy sprzedaży, hurtowej nieprawidłowego kontowania towarów; względnie nieprawidłowego sporządzania wykazów towarów, podlegających niższym stawkom podatkowym, przedsiębiorstwo traci prawo do korzystania z ulg, a podatek winien być obliczony z zastosowaniem normalnej stawki podatkowej w wysokości 2% (art. 7 ustawy, ustęp pierwszy) do całego osiągniętego ze sprzedaży hurtowej obrotu.
Obroty przedsiębiorstw, osiągnięte ze sprzedaży wymienionej pod lit. a i b oraz w ustępie drugim art. 7 ustawy, winny być ustalane oddzielnie i nie inaczej jak po uprzedniem ich udowodnieniu w sposób oznaczony w §§ 22 i 25 niniejszego rozporządzenia.
W wypadkach, gdy detaliczna i drobna sprzedaż artykułów spożywczych pierwszej potrzeby nie została należycie udowodniona względnie nawet wykazana w zeznaniu (§ 55), komisja szacunkowa ustala obrót osiągnięty ze sprzedaży tych artykułów oddzielnie na podstawie materjałów, jakiemi rozporządza.
Również na podstawie posiadanych materjałów ustala się oddzielnie obroty osiągnięte ze sprzedaży artykułów spożywczych pierwszej potrzeby przez przedsiębiorstwa handlowe nieobowiązane do składania zeznań.
Do art. 76, ustęp przedostatni i ostatni.
Naczelnicy urzędów skarbowych w terminie do dniu 31 grudnia roku poprzedzającego rok podatkowy obowiązani są przedkładać dyrektorowi izby skarbowej wnioski w sprawie ryczałtów dla drobnych przedsiębiorstw.
Kwoty ryczałtowe winny być zaprojektowane dla każdego rodzaju drobnych przedsiębiorstw (dla sprzedaży chleba, dla handlu nabiałem, dla handlu galanteryjnego, dla sprzedaży drobiu i t. p.) oraz określone w drodze pomnożenia przeciętnej normy obrotu, ustalonej dla każdej gałęzi przedsiębiorstw i (np. dla handlu galanteryjnego), przez ilość przedsiębiorstw tego rodzaju w okręgu wymiarowym.
Przeciętne normy obrotu dla poszczególnych gałęzi drobnych przedsiębiorstw ustalają komisje szacunkowe po wysłuchaniu opinji rzeczoznawców powołanych z listy kandydatów, przedstawionych przez właściwe zawodowe organizacje gospodarcze.
Ze względu na odrębne lokalne warunki ekonomiczne komisje szacunkowe przy ustalaniu przeciętnych norm obrotu mogą takowe różniczkować dla poszczególnych miejscowości danego okręgu.
Dyrektorowie izb skarbowych obowiązani są przedłożone wnioski zatwierdzić w terminie do dnia 15 lutego roku podatkowego.
Podział ryczałtowych kwot między poszczególne przedsiębiorstwa uskuteczniają komisje szacunkowe w takim czasie, aby nakazy płatnicze były rozesłane najpóźniej do 15 kwietnia roku podatkowego.
Wymierzony podatek jest płatny w czterech różnych ratach: 15 maja, 15 lipca, 15 października i 15 grudnia roku podatkowego (kalendarzowego).
Do art. 77.
Do art. 81 i 83.
Do art. 84.
Do art. 85.
Do art. 87.
Przewodniczący zgłasza sprzeciw na tern posiedzeniu komisji, na którem zapadła uchwała, przyczem zgłoszenie winno być zapisane w protokóle obrad. Wywód pisemny sprzeciwu sporządza się najpóźniej w terminie 7-dniowym, oznaczonym w ustępie pierwszym art. 87 ustawy.
W wypadku wniesienia odwołania od wymiaru zaczepionego sprzeciwem przewodniczącego, odwołanie takie winno być do dni 3-ch przesłane do komisji odwoławczej z podaniem liczby i daty pisma, którem przedłożono sprzeciw w myśl ustępu trzeciego art. 87 ustawy.
Do art. 89.
Różnica podwyższonego wskutek uwzględnienia sprzeciwu podatku płatną jest w terminie przewidzianym w art. 83 ustawy.
Po otrzymaniu zawiadomienia o podwyższeniu podatku wskutek uwzględnienia sprzeciwu przewodniczącego, przysługuje płatnikowi prawo wniesienia odwołania w trybie przewidzianym w punkcie 1 ustępu pierwszego art. 85 ustawy.
Do art. 93.
Do art. 95.
Spółdzielnie, które do związku rewizyjnego przystąpią po dniu ogłoszenia ustawy z dnia 15 lipca 1925 r. o państwowym podatku przemysłowym, korzystają z ulg podatkowych od 1 dnia najbliższego miesiąca, następującego po zapadnięciu decyzji związku o przyjęciu ich w poczet członków związku, a tracą ulgę od 1 dnia najbliższego miesiąca po ich wykreśleniu ze związku.
Stwierdzenie przynależności spółdzielni do związku rewizyjnego należy do związku, który przysyła izbom skarbowym wykazy należących doń spółdzielni w miesiącu styczniu każdego roku, z oznaczeniem daty przyjęcia każdej z nich do związku.
Zaliczenie spółdzielni do jednego z typów wymienionych pod lit. a i b punktu 1 ustępu pierwszego art. 95 ustawy, uskutecznia się na podstawie głównego jej zadania, stanowiącego faktycznie przeważającą część obrotów spółdzielni.
Przykłady:
Niewłaściwą działalnością będzie dostawa butów dla armji przez spółdzielnię spożywców lub rolników, właściwą natomiast będzie ta sama czynność, dokonywana przez spółdzielnię szewców.
Niewłaściwą działalnością będzie skup bydła i eksport jego zagranicę dokonywany przez spółdzielnię spożywców, natomiast czynność ta będzie właściwą dla spółdzielni rolników względnie hodowców bydła.
Do art. 98.
Jeżeli nabyte niewłaściwie świadectwo przemysłowe przewyższa wartość należytego świadectwa, kary pieniężnej wymierzać nie należy.
Przykład:
Dla sklepu spożywczego, kwalifikującego się do III kategorji przedsiębiorstw handlowych, wykupiono przemysłowe świadectwo dla VI kategorji przedsiębiorstw; przemysłowych.
Ze względu na wyższą cenę nabytego świadectwa, kara pieniężna nie może być wymierzona.
Do art. 112.
O ile zakład posiada jakiekolwiek, chociażby nawet i niewłaściwe świadectwo, nie podlega zamknięciu.
Zaniknięcie uskutecznia się przez nałożenie pieczęci urzędowych na wejście do zakładu lub w inny sposób, jaki podług miejscowych warunków uznany będzie za najodpowiedniejszy dla wstrzymania w zakładzie prowadzenia handlu lub przemysłu.
Ponowne otwarcie zamkniętego zakładu winno być dokonane niezwłocznie po okazaniu świadectwa przemysłowego.
Fakt zamknięcia oraz ponownego otwarcia zakładu należy stwierdzić protokolarnie.
Do części II lit. A, rozdział I kat. trzecia i czwarta załącznika do art. 23.
Pracowników młodszych od 17 lat i starszych ponad 55 lat liczy się dwóch za jednego.
Do części II lit A, rozdział I, kat. piąta załącznika do art. 23.
Do części II lit. A, rozdział VI, kat. druga, punkt 2 załącznika do art. 23.
Do rozdziałów VII i XIV, część II, lit. A załącznika do art. 23.
Do rozdziałów XIV, XV, XVIII i XIX części II lit. C załącznika do art. 23.
Do robotników w przedsiębiorstwach stałych nie zalicza się robotników czasowych, zajętych przyspasabianiem lub dostawą do zakładu przemysłowego paliwa, surowców i t. p.
W przedsiębiorstwach sezonowych np. na wyrębach leśnych - ze względu na ich krótkotrwały i czasowy charakter - zalicza się do robotników wszystkich bez wyjątku pracujących.
Do rozdziału XVI, części II, lit. C załącznika do art. 23.
Do części III lit D kateg. I załącznika do art. 23.
Do części III. lit. D. kateg. III załącznika do art. 23.
Do części III lit. D. kateg. IV załącznika do art. 23.
Pomocnikom podróżującym (komiwojażerom) mogą być wydane świadectwa przemysłowe jedynie po okazaniu w oryginałach lub uwierzytelnionych odpisach świadectw przemysłowych, nabytych przez przedsiębiorstwa przez nich zastępowane, oraz po przedstawieniu odnośnego pełnomocnictwa.
ZAŁĄCZNIKI
ZAŁĄCZNIK
WYKAZ
artykułów, do których mają zastosowanie stawki podatku wymienione pod lit. b i c art. 7 ustawy.
1. Zboże, ziemiopłody oraz jadalne produkty spożywcze pochodzenia krajowego (mąka, pieczywo, kasza, sól, cukier, nabiał, mięso, tłuszcze jadalne, roślinne i zwierzęce, wyroby masarskie, kawa zbożowa i t. p.) z wyjątkiem ryb, drobiu, dziczyzny, wszelkiego rodzaju konserw, pasztetów i majonezów oraz wyrobów cukierniczych i trunków z zawartością alkoholu.
Śledzie solone, wędzone i opiekane, tak krajowe, jak i zagraniczne, wymienione pod lit. b. i c, punkt 4. pozycja 37 taryfy celnej z dn. 26 czerwca 1924 r. (Dz. U. R. P. Nr. 54, poz. 540).
1. Artykuły spożywcze wymienione pod A. oraz bydło i nierogacizna.
2. Pasza wszelka: siano, słoma, otręby i makuchy.
3. Artykuły opałowe, a mianowicie: drzewo opałowe i odpadki drewna (szczapy, wióry i opiłki), węgiel kamienny, brykiety, koks, torf, nafta, gaz ziemny, węgiel drzewny i torfowy.
4. Mydło wyrobu krajowego z wyjątkiem toaletowego i leczniczego.
5. Surowce:
6. Artykuły zastępujące surowce i odpadki: szmelc (wszelkiego rodzaju złom żelazny), stłuczki szklane, guma używana i odpadki gumowe, szmaty i makulatura, melasa.
Notka Redakcji Systemu Informacji Prawnej LEX
Grafiki zostały zamieszczone wyłącznie w Internecie. Obejrzenie grafik podczas pracy z programem Lex wymaga dostępu do Internetu.
..................................................
ZAŁĄCZNIK 2
Dokumenty powiązane
Jeżeli chcesz mieć dostęp do wszystkich dokumentów powiązanych, zaloguj się do LEX-a Nie korzystasz jeszcze z programów LEX? Zamów dostęp testowy »