Dziennik Ustaw

Dz.U.1921.74.504

| Akt utracił moc
Wersja od: 10 września 1921 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SKARBU
z dnia 27 lipca 1921 r.
w porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości i Ministrem b. Dzielnicy Pruskiej w sprawie wykonania postanowień art. 7 ustawy z dnia 28 października 1920 r. w przedmiocie przeprowadzenia wewnętrznej przymusowej pożyczki państwowej.

Na zasadzie art. 7 i 14 ustawy z dnia 28 października 1920 r. w przedmiocie przeprowadzenia wewnętrznej przymusowej pożyczki państwowej (Dz. Ust. R. P. № 105 poz. 692) zarządza się co następuje:
§  1. Zabezpieczenie wewnętrznej przymusowej pożyczki państwowej określone w art. 7 ustawy z dnia 28 października 1920 r. dotyczy tranzakcji umownych, których następstwem jest przeniesienie własności majątków nieruchomych, tudzież spłata, lub przeniesienie własności wierzytelności hipotecznych, z wyjątkiem wierzytelności hipotecznych instytucji kredytowych, których zobowiązania posiadają bezpieczeństwo pupilarne.
§  2. Zabezpieczeniu (§ 1) podlega zawsze państwowa pożyczka przymusowa, przypadająca na zasadzie ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o wewnętrznej przymusowej pożyczce państwowej (Dz. Ust. R. P. № 67, poz. 455) od osoby zbywającej majątek nieruchomy lub wierzytelność hipoteczną, chociażby nawet zabezpieczenie złożyła nie wprost wspomniana osoba, lecz na jej rachunek i w jej zastępstwie osoba inna.
§  3. Zabezpieczenie pożyczki przymusowej określone w art. 7 ustawy z dnia 28 października 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 105, poz. 692) należy uskutecznić:
1) bądź przez wykazanie się obligacjami 5% długoterminowej pożyczki państwowej z 1920 r. lub obligacjami 3% renty państwowej z 1921 r. w wysokości odpowiadającej kwocie zabezpieczenia, określonej w myśl art. 7 powołanej ustawy.

Obligacje te winny być przedstawione notarjuszowi względnie sądowi wraz ze wszystkiemi niezapadłemi jeszcze kuponami, celem wycięcia kuponu zapadłego w drugiem półroczu 1925 r. w trybie wskazanym w § 4 niniejszego rozporządzenia.

Do pokrycia zabezpieczenia, nadają się tylko takie obligacje, których kupony w myśl powyższego nie zostały jeszcze wycięte;

2) bądź przez złożenie gotówki, biletów skarbowych lub obligacji 5% krótkoterminowej pożyczki państwowej z 1920 r. wraz z wszystkiemi niezapadłemi kuponami, w wysokości odpowiadającej kwocie zabezpieczenia, określonej w myśl art. 7 powołanej ustawy.

Na poczet zabezpieczenia zaliczoną będzie pierwsza rata pożyczki przymusowej, przypadająca od objektu majątkowego, będącego przedmiotem tranzakcji (§ 1), a wymierzona na imię osoby, wskazanej w § 2 i wedle zaświadczenia kasy skarbowej (urzędu podatkowego) rzeczywiście pokryta.

§  4. Jeżeli zabezpieczenie będzie uskutecznione w trybie, określonym w § 3 ustęp 1, notarjusz, względnie sąd, wskazany w art. 7 część pierwsza ustawy z dnia 28 października 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 105 poz. 692), zapisze je do kontroli, ułożonej według załączonego wzoru 1 w dwóch egzemplarzach (w rubrykach 1-4 tudzież 10 względnie 11) i wytnie zapadający w drugiem półroczu 1925 r. kupon każdej obligacji.

Obligacje należy, po wycięciu kuponu, bezzwłocznie doręczyć osobie zbywającej majątek nieruchomy, względnie wierzytelność hipoteczną wraz z wierzytelnym, wolnym od opłaty stemplowej wyciągiem wspomnianej kontroli, jako dowodem uskutecznienia zabezpieczenia.

Wycięte zaś kupony złoży notarjusz, względnie sąd do depozytu kasy skarbowej (urzędu podatkowego), w której (którego) okręgu ma siedzibę, w porządku wskazanym w § 92 rozporządzenia Ministra Skarbu z dnia 22 lipca 1920 r. zawierającego przepisy wykonawcze dla obszaru b. zaboru rosyjskiego w przedmiocie opodatkowania spadków i darowizn (Dz. Ust. R. P. № 78, poz. 524) przyczem będą analogicznie stosowane przepisy § 6 część druga i § 7 niniejszego rozporządzenia.

O ile obligacje 5% długoterminowej pożyczki państwowej z 1920 r. nie mogą być przedstawione notarjuszowi, względnie sądowi, z powodu, że, zgodnie z obowiązującemi w tym względzie przepisami zostały zlombardowane lub złożone na zabezpieczenie otwartego kredytu w Polskiej Kasie Pożyczkowej, w krajowych bankach dewizowych lub też w ich oddziałach, znajdujących się w obrębie granic Rzeczypospolitej Polskiej, instytucje te, na żądanie-strony interesowanej, same wytną kupon każdej obligacji zapadający w drugiem półroczu 1925 r., włożą wycięty kupon do odnośnej obligacji, a na odwrotnej stronie kwitu lombardowego (zaświadczenia zastawniczego), w którym winien być uwidoczniony numer i wartość nominalna każdej dotyczącej obligacji, zamieszczą następującą adnotację:

"Zużytkowano dla pożyczki przymusowej pod pozycją księgi ...................................... dnia .......................................................

Podpisy"

pieczęć

Fakt wycięcia kuponów należy uwidocznić w księdze lombardu a następnie wręczyć stronie kwit lombardowy (zaświadczenie zastawnicze).

Wręczenie kwitu (zaświadczenia), zawierającego wspomnianą adnotację notarjuszowi, względnie sądowi, ma taki sam skutek, jak okazanie oryginalnych obligacji z tem, że notarjusz, względnie sąd, wypełni w tych wypadkach rubryki 1-4 tudzież 12 i 13 kontroli (wzór 1) a następnie postąpi w trybie, wskazanym w części trzeciej niniejszego paragrafu.

Wspomnianym instytucjom wolno jednak zamieszczać powyższą adnotację na kwicie lombardowym (zaświadczeniu zastawniczem) tylko jednocześnie z wycięciem kuponów obligacji. Gdyby zatem na obligacje, których kupony zostały już wycięte, miał być wydany z jakiegokolwiek powodu nowy kwit lombardowy (zaświadczenie zastawnicze), to na kwicie (zaświadczeniu) takim nie wolno już powtórnie zamieszczać wspomnianej adnotacji, a to pod rygorem skutków, przewidzianych w art. 101 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym i podatku majątkowym (Dz. Ust. R. P. № 82, poz. 550).

§  5. Władza podatkowa I instancji bezzwłocznie, po otrzymaniu kontroli, sprawdzi (§ 7) w kasie skarbowej (urzędzie podatkowym), czy zabezpieczenia złożone, w trybie, wskazanym w § 3 ustęp pierwszy względnie w § 4 wedle znajdujących się w kasie kuponów, względnie kwitów (zaświadczeń) lombardowych, zostały rzeczywiście pokryte, przedziurkuje kwity (zaświadczenia) lombardowe, a następnie wezwie osoby, wskazane w rubryce 3 kontroli, do odbioru kuponów względnie, kwitów (zaświadczeń) lombardowych z kasy skarbowej (urzędu podatkowego).
§  6. O ile zabezpieczenie będzie złożone w trybie określonym w § 3 ustęp drugi, notarjusz, względnie sąd, pobierze je i zapisze do kontroli wspomnianej w paragrafie poprzednim (w rubrykach 1-4, tudzież 6 względnie 7 lub 8) oraz wyda osobie zbywającej (§ 2) wierzytelny, wolny od opłaty stemplowej, wyciąg z kontroli, jako dowód złożonego zabezpieczenia, poczem wpłaci pobrane z tego tytułu kwoty do kasy skarbowej (urzędu podatkowego), w której (którego) okręgu ma siedzibę, w porządku wskazanym w § 92 rozporządzenia Ministra Skarbu z dnia 22 lipca 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 78, poz. 524).

Przy każdej wpłacie należy złożyć kasie skarbowej (urzędowi podatkowemu) oba egzemplarze kontroli (wzór 1).

§  7. Kasa skarbowa (urząd podatkowy) pobierze i stwierdzi wpłaty uskutecznione przez notarjusza, względnie sąd w obu egzemplarzach kontroli (wzór 1, w rubryce 9, względnie 14), przy każdej odnośnej pozycji zapisze każdą zaświadczoną przez siebie pozycję na rachunek depozytowy władzy podatkowej I instancji swego okręgu, wydając wpłacającemu pokwitowanie na zasadach ogólnych, poczem jeden egzemplarz kontroli zatrzyma u siebie i przechowa w porządku numeracji (§ 10) oddzielnie dla każdego notarjusza, względnie sądu, a drugi egzemplarz prześle władzy podatkowej I instancji swego okręgu.
§  8. Władza podatkowa I instancji zarządzi w swoim czasie zaliczenie zabezpieczenia (§ 3), wykazanego w kontroli (wzór 1) na poczet obu rat pożyczki przymusowej wspomnianych w art. 7 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o wewnętrznej przymusowej pożyczce państwowej (Dz. Ust. R. P. № 67, poz. 455), a przypadających od zbywającego (§ 2), o ile zaś sama nie jest właściwą do dokonania rozkładu pożyczki przymusowej dla osoby zbywającej, prześle bezzwłocznie wyciąg z kontroli władzy właściwej.

Jeżeli ogólna suma pożyczki przymusowej, przypadająca od osoby zbywającej (§ 2), będzie niższą od kwoty zabezpieczenia, złożonego w trybie wskazanym w § 3 ustęp 2 i § 6, władza podatkowa I instancji, właściwa do określenia drugiej raty pożyczki przymusowej dla wspomnianej osoby, spowoduje, na żądanie płatnika, zwrot nadpłaty przed uprawomocnieniem się wymiaru drugiej raty pożyczki przymusowej. Po tym terminie zwrot nadpłaty nie będzie mógł nastąpić.

§  9. Notarjusz, względnie sąd wciągnie do kontroli każdy akt dotyczący tranzakcji umownych, określonych w § 1, a więc także akty, przy których zabezpieczenie nie będzie pobrane z powodu, że zbywający wykaże się zaświadczeniem władzy skarbowej, że bądź niepodlega obowiązkowi nabycia pożyczki przymusowej, bądź obowiązek ten należycie spełnił, bądź też uzyskał uwolnienie od obowiązku złożenia zabezpieczenia w myśl § 14 niniejszego rozporządzenia (rubryka 5 kontroli).
§  10. Numeracja (rubryka 1 kontroli) winna być dla każdego roku kalendarzowego oddzielna i nieprzerwana.
§  11. W każdym akcie dotyczącym tranzakcji umownych, określonych w § 1 notarjusz, względnie sąd winien stwierdzić fakt pobrania zabezpieczenia i sposób jego obliczenia i złożenia (§ 3) bądź też powód niepobrania zabezpieczenia (§ 9).
§  12. Przy rewizjach w przedmiocie opłat stemplowych, funkcjonarjusze, delegowani do tych czynności, winni zwracać baczną uwagę na to, czy przepisy art. 7 ustawy z dnia 28 października 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 105, poz. 692), oraz przepisy niniejszego rozporządzenia były ściśle przestrzegane, a o każdem dostrzeżonem naruszeniu tych przepisów winni bezzwłocznie zawiadomić właściwą władzę podatkową I instancji, a to pod rygorem skutków wspomnianych w art. 104 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. (Dz. Ust. R. P. № 82, poz. 550).
§  13. W razie naruszenia przepisów art. 7 ustawy z dnia 28 października 1920 r. o przeprowadzeniu wewnętrznej przymusowe] pożyczki państwowej (Dz. Ust. R. P. № 105, poz. 692), względnie przepisów niniejszego rozporządzenia winni pociągnięci będą do odpowiedzialności w trybie wskazanym w art. 104 ustawy z dnia 16 lipca 1920 r. o państwowym podatku dochodowym i podatku majątkowym (Dz. Ust. R. P. № 82, poz. 550).
§  14. Ministerstwo Skarbu może w wypadkach, na szczególne uwzględnienie zasługujących, udzielić częściowego lub zupełnego zwolnienia od obowiązku złożenia zabezpieczenia.

Prośby o takie ulgi należy wnosić do władzy skarbowej II instancji, która po sprawdzeniu danych przedkłada je wraz z swym wnioskiem Ministerstwu Skarbu do decyzji.

ZAŁĄCZNIK 

Wzór form. I.

..................................................

Notka Redakcji Systemu Informacji Prawnej LEX

Niniejsza treść dostępna jest wyłącznie w wersji pierwotnej treści w formacie PDF.

..................................................

Wzór

..................................................

Notka Redakcji Systemu Informacji Prawnej LEX

Niniejsza treść dostępna jest wyłącznie w wersji pierwotnej treści w formacie PDF.

..................................................