Dziennik Ustaw

Dz.U.1934.45.391

| Akt utracił moc
Wersja od: 2 czerwca 1934 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SKARBU
z dnia 5 maja 1934 r.
w sprawie wykonania art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 18 marca 1933 r. o państwowych stypendjach oraz innych formach pomocy dla młodzieży szkół wyższych.

Na podstawie art. 13 ustawy z dnia 18 marca 1933 r. o państwowych stypendjach oraz innych formach pomocy dla młodzieży szkół wyższych (Dz. U. R. P. Nr. 25, poz. 207) zarządzam co następuje:
§  1. Zwolnienie od obowiązku zwrotu niespłaconych rat stypendjum (pożyczki) może nastąpić w przypadkach zupełnej niezamożności b. stypendysty (dłużnika), a mianowicie w razie braku majątku i niemożności zarobkowania, przyczem stosunki majątkowe i zarobkowe b. stypendysty (dłużnika) powinny być stwierdzone w drodze dochodzeń właściwej władzy administracji ogólnej pierwszej instancji.
§  2. B. stypendyści (dłużnicy), ubiegający się o zwolnienie od obowiązku zwrotu niespłaconych rat stypendjum (pożyczki), składają podania za pośrednictwem władz tej szkoły, w której stypendjum (pożyczkę) otrzymali, nie później niż na dwa miesiące przed terminem najbliższej raty.

W podaniach powinny być dokładnie wskazane sumy dłużne, daty otrzymania stypendjum (pożyczki), terminy płatności poszczególnych rat oraz powody wystąpienia o zwolnienie. Do podań powinny być załączone zaświadczenia, stwierdzające istnienie warunków, wymaganych do zwolnienia.

Władza szkolna przedstawia podania po sprawdzeniu i uzupełnieniu danych, dotyczących udzielonych stypendjów (pożyczek), i po zaopatrzeniu w swą opinję Ministerstwu Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, które przesyła je Ministerstwu Skarbu z wnioskiem o uwzględnienie w całości lub w części, bądź z wnioskiem o nieuwzględnienie.

§  3. Jeżeli kroki, wszczęte celem ściągnięcia wierzytelności z tytułu niespłaconych rat stypendjum (pożyczki), nie doprowadziły do ściągnięcia wierzytelności, lub jeżeli wszczynanie tych kroków z uwagi na stan majątkowy dłużnika byłoby bezcelowe, może właściwa szkoła wystąpić do Ministra Skarbu za pośrednictwem Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego o umorzenie tej wierzytelności.
§  4. W razie zgody Ministerstwa Skarbu na umorzenie, w przypadkach, wymienionych w § 3, o ile chodzi o sumy przekraczające 500 zł, właściwa szkoła powinna utrzymywać sprawę w ewidencji przez okres trzech lat, przeprowadzać przynajmniej raz w ciągu roku badanie stanu majątkowego dłużników i w miarę poprawy tego stanu zarządzić ściągnięcie wierzytelności.
§  5. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.