Wprowadzenie jednolitego monopolu sprzedaży soli na obszarze całej Rzeczypospolitej Polskiej.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1924.117.1043

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 stycznia 1949 r.

ROZPORZĄDZENIE
PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ
z dnia 30 grudnia 1924 r.
o wprowadzeniu jednolitego monopolu sprzedaży soli na obszarze całej Rzeczypospolitej Polskiej.

Na zasadzie punktu 2 L. B. art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 31 lipca 1924 r. o naprawie Skarbu Państwa i poprawie gospodarstwa społecznego (Dz. U. R. P. № 71, poz. 687) oraz zgodnie z uchwałą Rady Ministrów z dnia 29 grudnia 1924 r. zarządza się co następuje:
§  1.
Kupno i sprzedaż soli jadalnej, wywóz i przywóz tejże na obszar Rzeczypospolitej z zagranicy lub z obszaru, na którym niniejsze rozporządzenie nie obowiązuje, oraz wszelki inny obrót solą jest wyłącznym przywilejem Skarbu Państwa (monopolem).
§  2.
Minister Skarbu może zezwolić na:
1)
prowadzenie handlu solą jadalną na warunkach przez siebie ustanowionych;
2)
na wywóz i przywóz soli jadalnej na obszar Rzeczypospolitej z zagranicy lub też z obszaru, na którym nie obowiązują postanowienia niniejszego rozporządzenia.
§  3.
Wynoszenie soli jadalnej z miejsca produkcji względnie ze składów monopolowych, jako też przyrządzanie względnie przetwarzanie soli jadalnej, nabytej w składach monopolowych celem odsprzedaży, dozwolone jest tylko w wypadkach, określonych przez Ministra Skarbu.
§  4.
Minister Skarbu ma prawo:
1) 1
(uchylony);
2)
sprzedawać po cenach zniżonych sól przeznaczoną:
a)
na wywóz poza obszar Rzeczypospolitej;
b)
na potrzeby rolnictwa, t. j. na paszę dla bydła lub uprawę roli;
c)
na wszelkie cele przemysłowe, z wyjątkiem przemysłu wytwarzającego artykuły żywnościowe dla ludzi;
d)
na wsparcie dla ulżenia nędzy wyjątkowej, tudzież sól wydawaną zakładom dobroczynnym, jako jałmużnę;
e) 2
na potrzeby przemysłu rybnego;
3)
zwalniać z pod zajęcia monopolowego sól wyprodukowaną w salinach prywatnych, przeznaczoną na wywóz zagranicę.
§  5. 3
Sól przywożona z zagranicy za zezwoleniem Ministra Skarbu (§ 2) podlega opłacie celnej i podatkowi konsumcyjnemu, pobieranemu pod nazwą należytości monopolowej w formie dodatku do cła.

Odpowiedzialność za opłatę należytości monopolowej, której wysokość ustala Minister Skarbu, określa się wedle przepisów ustawy celnej.

O obowiązku opłaty tej należytości decydują władze skarbowe.

Należytość monopolowa, nieuiszczona przy imporcie soli ściąga się w sposób przewidziany dla ściągania należytości celnych.

§  6.
Minister Skarbu określa w razie wątpliwości, jakiego rodzaju sól należy uważać za sól jadalną w rozumieniu niniejszego rozporządzenia.
§  7.
Sól, o ile jest przedmiotem monopolu skarbowego, nie może być przedmiotem egzekucyjnego zajęcia, ani zastawu bez zezwolenia właściwych władz skarbowych.

Natomiast wszelkie roszczenia do właścicieli względnie posiadaczy soli mogą być dochodzone i ściągnięte z osiągniętej ceny sprzedaży soli.

§  8. 4
(uchylony).
§  9. 5
(uchylony).
§  10.
Obrót solą podlega nadzorowi władz skarbowych.

Przedsiębiorcy zakładów, wytwarzających sól jadalną, jako też prowadzący handel taką solą, obowiązani są udzielać kontroli skarbowej wszelkiej pomocy i wyjaśnień przy spełnianiu jej obowiązków.

§  11. 6
(uchylony).
§  12.
Przedmiotem handlu na obszarze Rzeczypospolitej może być tylko sól, pochodząca ze składów monopolowych.
§  13.
1)
Kto bez zezwolenia właściwej władzy skarbowej:
a)
sprowadza sól jadalną z zagranicy lub z obszaru, na którym niniejsza ustawa nie obowiązuje,
b)
wynosi lub wydaje sól jadalną lub solankę z miejsca produkcji lub też z magazynu monopolowego.
2)
Kto sól wydaną po cenach zniżonych na pewien oznaczony użytek używa na inny cel aniżeli w zezwoleniu podano.
3)
Kto usuwa środek denaturacyjny z soli w tym celu, aby uczynić ją zdatną do spożycia ludzkiego.
4)
Kto podrabia lub naśladuje opakowanie soli pochodzącej ze składów monopolowych, będzie karany grzywną w wysokości od 2 do 5-krotnej wartości soli, stanowiącej przedmiot przekroczenia, co najmniej jednak w kwocie 5 zł.
§  14.
Wartość soli stanowiącej przedmiot przekroczenia oznacza się wedle cen takiej samej ilości i takiej samej jakości soli monopolowej.

O ile obliczenie podstawy wymiaru grzywny będzie niemożliwe, natenczas nałożoną będzie grzywna w wysokości od 5 - 1.000 zł.

§  15.
Oprócz kary pieniężnej przewidzianej w § 13 i 14 można orzec konfiskatę soli jadalnej stanowiącej przedmiot przekroczenia, jakoteż konfiskatę przyrządów i środków pomocniczych, służących do popełniania przekroczenia.
§  16.
Kto w przedsiębiorstwie produkującem sól jadalną nie prowadzi zapisków kontrolnych, przepisanych przez władzę skarbową lub taż prowadzi je nierzetelnie będzie karany grzywną w wysokości od 100 do 1.000 złotych.
§  17.
Wszelkie inne przekroczenia niniejszego rozporządzenia jakoteż wydanych na jego podstawie przepisów ulegną karze porządkowej od 2 do 500 zł.
§  18.
Kary przewidziane w niniejszem rozporządzeniu nakłada się niezależnie od kar przewidzianych za te same czyny w innych ustawach.
§  19.
Władza orzekająca oznaczy w orzeczeniu na wypadek niemożności ściągnięcia grzywny karę aresztu zastępczego według słusznego uznania jednak nie ponad 6 tygodni.
§  20.
Orzekanie kar przewidzianych w niniejszem rozporządzeniu należy do władz skarbowych I instancji. Skazany może w ciągu 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia karnego albo odwołać się do władzy skarbowej II instancji, która orzeka ostatecznie, albo też zażądać przekazania sprawy właściwemu sądowi okręgowemu, który orzeka w I instancji.

Od wyroku sądu okręgowego przysługuje skarga do Sądu Najwyższego (w b. dzielnicy rosyjskiej skarga kasacyjna, w b. dzielnicy austriackiej zażalenie nieważności, w b. dzielnicy pruskiej skarga rewizyjna).

§  21.
Kto w chwili wejścia w życie niniejszego rozporządzenia prowadzi nurtowy handel solą na obszarze Rzeczypospolitej ma o tem donieść w ciągu dni 30 właściwej władzy skarbowej.
§  22.
Wykonanie niniejszego rozporządzenia porucza się Ministrowi Skarbu.
§  23.
Z chwilą wejścia w życie niniejszego rozporządzenia traci moc obowiązującą:
1)
rozporządzenie z 21 maja 1917 r. № 46 Dz. Rozp. c. k. zarządu wojskowego w Polsce o monopolu przywozu i handlu soli,
2)
ustawa o soli z dnia 25 stycznia 1918 r. № 104 poz. 444 Dz. Rozp. Jen. Gub. w Warszawie;
3)
ustawa niemiecka, o pobieraniu podatku od soli z 12 października 1867 r. str. 41 niem. Dz. Ustaw;
4)
wszelkie inne przepisy i postanowienia sprzeczne z niniejszem rozporządzeniem.
§  24.
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie w 30 dni od daty ogłoszenia.
1 § 4 pkt 1 uchylony przez art. 22 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 czerwca 1932 r. Przedsiębiorstwo "Polski Monopol Solny" (Dz.U.32.52.497) z dniem 1 lipca 1932 r.
2 § 4 pkt 2 lit. e) zmieniona przez art. 1 rozp. z mocą ustawy z dnia 8 listopada 1927 r. (Dz.U.27.101.873) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 19 listopada 1927 r.
3 Z dniem 1 stycznia 1949 r. § 5 traci moc w zakresie dotyczącym opłaty monopolowej, zgodnie z § 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Skarbu z dnia 27 grudnia 1948 r. w sprawie wejścia w życie art. 8 dekretu z dnia 25 października 1948 r. o podatku obrotowym oraz w sprawie specjalnego nadzoru podatkowego i odrębnego postępowania podatkowego odnośnie niektórych towarów (Dz.U.48.62.487).
4 § 8 uchylony przez art. 22 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 czerwca 1932 r. Przedsiębiorstwo "Polski Monopol Solny" (Dz.U.32.52.497) z dniem 1 lipca 1932 r.
5 § 9 uchylony przez art. 22 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 czerwca 1932 r. Przedsiębiorstwo "Polski Monopol Solny" (Dz.U.32.52.497) z dniem 1 lipca 1932 r.
6 § 11 uchylony przez art. 22 rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 21 czerwca 1932 r. Przedsiębiorstwo "Polski Monopol Solny" (Dz.U.32.52.497) z dniem 1 lipca 1932 r.