Urządzanie i utrzymywanie pasów ochronnych przeciwpożarowych i zasłon odśnieżnych.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1934.84.759

| Akt utracił moc
Wersja od: 25 września 1934 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA KOMUNIKACJI
z dnia 7 września 1934 r.
wydane w porozumieniu z Ministrami: Spraw Wewnętrznych oraz Rolnictwa i Reform Rolnych o urządzaniu i utrzymywaniu pasów ochronnych przeciwpożarowych i zasłon odśnieżnych.

Na podstawie art. 7 ust. (3) ustawy z dnia 13 marca 1934 r. o oddaleniu budowli, składów, zadrzewienia i robót ziemnych od linij kolejowych oraz o pasach ochronnych przeciwpożarowych i zasłonach odśnieżnych (Dz. U. R. P. Nr. 28, poz. 220) zarządza się co następuje:
W obrębie lasów powinny być urządzane z obu stron linij kolejowych pasy ochronne w celu zabezpieczenia lasów od pożarów, mogących powstawać od iskier przejeżdżających parowozów.
Pasy ochronne powinny być zakładane tylko tam, gdzie koszty ich urządzenia pozostają w odpowiednim stosunku do strat, mogących powstać wskutek pożaru.
Służące do zabezpieczania lasów przed pożarami pasy ochronne (§ 1) powinny składać się z dwóch dróżek o szerokości od 1 do 1,5 m każda, przeprowadzonych równolegle do linji kolejowej w odległości od 10 do 15 m jedna od drugiej i łączonych między sobą co 25 - 50 m dróżkami poprzecznemi tej samej szerokości co i podłużne.

Pierwsza równoległa do linji kolejowej dróżka powinna być założona w odległości od 2 do 5 m od dolnej krawędzi nasypu lub górnej krawędzi przekopu. Dróżki powinny być całkowicie oczyszczone od wszelkiej roślinności, na gruntach zaś torfiastych posypywane piaskiem. Prostokąty między dróżkami powinny być zadrzewionej wybór gatunku drzew t. j. liściastych czy iglastych zależy od rodzaju gleby. Gałęzie drzew powinny być obcinane do wysokości 1,5 m od powierzchni ziemi, pozatem prostokąty należy oczyszczać z krzaków, suchych liści, gałęzi i t. p.

Przy urządzaniu pasów ochronnych w lesie podczas budowy nowych kolei należy wycinać wzdłuż toru tylko tyle drzew, nie to będzie konieczne dla zachowania dobrej widzialności linji oraz dla zapewnienia bezpieczeństwa słupów, przewodów i torów w razie powalenia drzew przez burze.
W miejscowościach, gdzie panują silne wiatry, powinny być zakładane podwójne pasy ochronne.
Zadrzewienie prostokątów pasów ochronnych nie jest konieczne, o ile szerokość ich zabezpiecza całkowicie od przelatywania iskier poza obręb, ograniczony dróżkami równoległemi do linji kolejowej.
Dla zabezpieczenia toru od zasp śnieżnych powinny być urządzane zasłony odśnieżne:
a)
w postaci ścian z brył śniegu o wysokości od. 1,5 do 2,0 m; b| w postaci parkanów ze starych podkładów, ułożonych zygzakowato lub zakopanych pionowo w wał śnieżny;
c)
w postaci wałów śnieżnych o wysokości do 0,75 m z wetkniętemi w nie gałęziami drzew iglastych;
d)
w postaci ogrodzenia z chróstu lub wikliny, przeplecionej pomiędzy drutami, rozpiętemi poziomo i przymocowanemi do słupów;
e)
w postaci drewnianych tarcz przenośnych, mających kształt przęseł parkanu sztachetowego i przymocowywanych do kołków wbitych w ziemię.
Zasłony odśnieżne powinny być ustawiane od osi toru w takiej odległości, by tworzące się przy nich odkłady śnieżne nie przesuwały się na tor; przy określaniu odległości powinien być uwzględniony charakter techniczny linji kolejowej (głębokość przekopów) i warunki topograficzne oraz atmosferyczne (wielkość opadów śnieżnych, siła wiatrów) danej miejscowości.
Rozporządzenie niniejsze wejdzie w życie z dniem ogłoszenia.