Dziennik Ustaw

Dz.U.1920.79.529

| Akt utracił moc
Wersja od: 20 listopada 1920 r.

USTAWA
z dnia 16 lipca 1920 r.
w przedmiocie umów, zawartych przez b, władze austrjackie lub austro-węgierskie co do majątku państwowego i funduszu religijnego na obszarze b. zaboru austrjackiego.

Art.  1. 1

Umowy, zawarte przez b. władze lub urzędy austrjackie lub austro-węgierskie, dotyczące majątku państwowego lub funduszu religijnego, znajdującego się w Rzeczypospolitej polskiej na obszarze b. zaboru austrjackiego, a dotąd niewykonane, mają być zgłoszone przez osobę, która zawarła tę umowę, w ciągu 30 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do właściwego ministerstwa na ręce władzy lub urzędu, odpowiadającego tej władzy lub urzędowi monarchji austro-węgierskiej, która zawarła daną umowę.

Niezgłoszone w tym terminie umowy będą uważane jako nieuznane przez Państwo Polskie.

Art.  2.

Ministerstwem właściwem jest to ministerstwo, które objęło w swój zarząd przedmiot majątkowy, którego umowa dotyczy.

Art.  3. 2

Właściwe ministerstwo może zgłoszoną umowę uznać, może odmówić uznania lub też może uzależnić uznanie umowy od dopełnienia postawionych przez siebie warunków.

O ile zgłaszający umowę w przeciągu sześciu miesięcy od chwili zgłoszenia nie otrzyma ze strony właściwego ministerstwa zawiadomienia o uznaniu umowy, umowa będzie uważana za nieuznaną.

Przeciwko orzeczeniu, odmawiającemu uznania, niema żadnego odwołania.

Dochodzenie z tytułu nieuznania umowy jakiejkolwiek pretensji na zwykłej drodze prawa jest niedopuszczalne.

Art.  4.

Prawa i obowiązki, wypływające z umów, wymienionych w art. 1, przechodzą na Państwo Polskie jedynie w razie uznania tych umów przez władze polskie stosownie do przepisów niniejszej ustawy.

Art.  5.

Osoby, które na podstawie nieuznanych w myśl niniejszej ustawy umów, poczyniły w majątku państwowym trwałe nakłady, które w myśl umowy po jej ukończeniu miały przejść na własność Skarbu Państwa austrjackiego lub austro-węgierskiego, mogą za nie żądać słusznego wynagrodzenia, o ile nakłady te dla celów państwowych okażą się potrzebnemi, a w chwili nieuznania umowy nie były jeszcze zamortyzowane.

Od chwili wejścia w życie niniejszej ustawy nie wolno bez wyraźnego zezwolenia właściwego ministerstwa przedmiotów tych zabierać ani ich usuwać z. miejsc, w których się znajdują.

Żądanie wynagrodzenia winno być zgłoszone we właściwem ministerstwie w przeciągu dni 30 od chwili doręczenia interesowanemu zawiadomienia o nieuznaniu umowy, względnie od chwili upływu 3-miesięcznego terminu, wskazanego w ustępie 2 art. 3. Jednocześnie winny być przedłożone dokumenty i rachunki, wykazujące słuszność żądania.

Art.  6.

Wysokość wynagrodzenia, należnego stronie za poczynione w majątku państwowym trwałe nakłady, wymienione w art. 5, ustala właściwe ministerstwo.

Art.  7.

Stronie, niezadowolonej z orzeczenia odnośnego urzędu co do odszkodowania za wkłady, służy prawo udać się na drogę sądową.

Art.  8.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Art.  9.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych w porozumieniu z interesowanymi Ministrami i Prezesem Głównego urzędu Likwidacyjnego.

1 Z dniem 20 listopada 1920 r. termin zgłoszenia niewykonanych dotąd umów, zawartych przez b. władze lub urzędy austrjackie lub austrjacko-węgierskie, a dotyczących majątku państwowego lub funduszu religijnego, znajdującego się w Rzeczypospolitej Polskiej na obszarze b. zaboru austrjackiego, przedłuża się dla związków komunalnych do 30 czerwca 1921 roku włącznie, zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 1920 r. (Dz.U.21.7.37).
2 Art. 3 zmieniony przez art. 2 ustawy z dnia 18 grudnia 1920 r. (Dz.U.21.7.37) zmieniającej nin. ustawę z dniem 20 listopada 1920 r.