Umieszczanie inwalidów wojennych niezdolnych do samodzielnego zarobkowania i pozbawionych opieki w zakładach opiekuńczych.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1923.84.659

| Akt utracił moc
Wersja od: 23 lipca 1929 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA PRACY I OPIEKI SPOŁECZNEJ, MINISTRA SPRAW WOJSKOWYCH I MINISTRA SKARBU
z dnia 11 sierpnia 1923 r.
w przedmiocie umieszczania inwalidów wojennych niezdolnych do samodzielnego zarobkowania i pozbawionych opieki w zakładach opiekuńczych.

Na podstawie art. 58 ustawy z dnia 18 marca 1921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrzeniu rodzin po poległych i zmarłych, których śmierć znajduje się w związku ze służbą wojskową (Dz. U. R. P. № 32 poz. 195) w wykonaniu art. 48 tejże ustawy w brzmieniu ustawy z dnia 4 sierpnia 1922 r. zmieniającej niektóre postanowienia ustawy z dnia 18 marca i 921 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i ich rodzin oraz o zaopatrzeniu rodzin po poległych i zmarłych, których śmierć znajduje się w związku przyczynowym ze służbą wojskową (Dz. U. R. P. № 67 poz. 608) zarządza się co następuje:
Inwalidzi wojenni ciężko poszkodowani z utratą 75-100% zdolności zarobkowej, niezdolni do samodzielnego zarobkowania, przedewszystkiem zaś tacy, których określa § 33 rozporządzenia o zaopatrzeniu inwalidów wojennych z dnia 10 stycznia 1923 r. (Dz. U. R. P. № 20 poz. 132) mogą być na stale umieszczeni w odpowiednich zakładach, wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia, o ile są pozbawieni opieki.

Inwalidzi wojenni ciężko poszkodowani z utratą 45 - 74% zdolności zarobkowej, o ile są niezdolni do samodzielnego zarobkowania z powodów natury psychicznej lub na skutek funkcjonalnego zaburzenia na tle nerwowem, powstałego w związku przyczynowym ze służbą wojskową, jeżeli równocześnie są pozbawieni opieki osób drugich, mogą być czasowo umieszczeni w tychże zakładach wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia lecz tylko na okres wyżej wymienionej niezdolności do zarobkowania.

Inwalidzi wojenni umysłowo chorzy i pozbawieni opieki mogą być umieszczeni wbrew woli w odpowiednich zakładach wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia po Urzędowem stwierdzeniu choroby umysłowej, o ile choroba nie wymaga leczenia, a dotknięty nią nie jest niebezpiecznym dla otoczenia.
Za pozbawionego opieki uważa się inwalidę ciężko poszkodowanego, jeżeli zachodzi jeden z następujących wypadków:
1)
nie posiada żadnej rodziny;
2)
członkowie jego rodziny nie są w możności poświęcić się jego pielęgnacji;
3)
kalectwo (choroba) jego budzi odrazę osób, stanowiących jego otoczenie.

Okoliczności wymienione pod 1 i 2 winny być stwierdzone przez władzę administracyjną, wymienione zaś pod 3), przez lekarza powiatowego.

Przez odpowiednie zakłady, wzmiankowane w § 1 niniejszego Rozporządzenia rozumie się domy inwalidów wojennych, organizowane i utrzymywane przez Ministerstwo Pracy i Opieki Społecznej.

W razie braku miejsc w domach inwalidów inwalidzi mogą być umieszczeni w odpowiednich zakładach samorządowych i społecznych na koszt Skarbu Państwa na zasadzie umowy zawartej z temi zakładami przez organa Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej.

Nadzór i kontrole nad zakładami, wymienionemi w § 4 niniejszego rozporządzenia sprawują urzędy wojewódzkie, które na zasadzie instrukcji i regulaminu wydanych przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej:
a)
decydują o przyjęciu inwalidów wojennych do zakładów, znajdujących się na ich terenie względnie o zwolnieniu ich z tych zakładów,
b)
prowadzą ewidencję zakładów i schronisk dla inwalidów wojennych na terenie swego województwa oraz ewidencję inwalidów wojennych, znajdujących się w tych zakładach na podstawie aktów ewidencyjnych, przedkładanych przez zakłady,
c)
przedkładają Ministerstwu Pracy i Opieki Społecznej sprawozdania o wykonywaniu opieki nad inwalidami wojennymi w zakładach i schroniskach oraz odnośne preliminarze budżetowe na podstawie sprawozdań i preliminarzy, przedstawianych przez zakłady i schroniska,
d)
asygnują wymienionym zakładom sumy potrzebne na ich utrzymanie i zwracają poniesione wydatki zakładom samorządowym i społecznym, w których umieszczeni są inwalidzi wojenni,
e)
podają do wiadomości powiatowej władzy administracji ogólnej, właściwej ze względu na stałe miejsce zamieszkania inwalidy datę przyjęcia inwalidy do zakładu lub zwolnienia z zakładu w celu umożliwienia odpowiednich zmian w ewidencji inwalidów wojennych oraz do wiadomości izby skarbowej, w celu unormowania wypłaty renty inwalidów i ustalenia wysokości. renty ich rodzin.
Inwalidzi wojenni, którzy korzystają z opieki w zakładach wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia, otrzymują bezpłatnie: całkowite utrzymanie, odzież, w razie potrzeby całkowite leczenie.

Inwalidzi wojenni umieszczeni na stałe otrzymują odzież na własność, zaś inwalidzi wojenni, umieszczeni w zakładach czasowo, korzystają z odzieży inwentarzowej zakładów, a otrzymują tę odzież na własność, jeżeli przebywali w zakładzie przynajmniej 1 rok.

Rentą umysłowo chorego inwalidy może dysponować na rzecz chorego za zgodą opiekuna prawnego inwalidy-zarządzający Zakładem.

Inwalidzi wojenni korzystający z zakładów wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia zobowiązani są pod rygorem wydalenia do przestrzegania regulaminu wewnętrznego tychże zakładów.

O ile inwalidzi wojenni, umieszczeni w domach inwalidów wojennych, mają możność wykonywania pracy zawodowej, lub wyrażają chęć szkolenia się w zawodzie, mogą pracować w warsztatach, istniejących przy tych zakładach za zgodą lekarza zakładowego, w zakresie przez niego wskazanym.

Zwolnienie z zakładów wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia może nastąpić za zgodą urzędów wojewódzkich na życzenie własne pensjonarjuszy względnie ich opiekunów prawnych. Samowolne opuszczenie zakładu przez inwalidę powoduje utratę nazawsze przez tego inwalidę prawa do umieszczenia w zakładach inwalidzkich.
Inwalidzi wojenni ubiegający się o umieszczenie na stałe lub na pewien okres czasu w zakładach wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia, oraz osoby zainteresowane, proszące o przymusowe umieszczenie inwalidy w tychże zakładach, wnoszą podanie do urzędu wojewódzkiego przez władzą administracyjną I instancji, na której terenie inwalida stale mieszka (w Warszawie do Komisariatu Rządu). Podanie o zwolnienie z zakładów wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia wnosi się w sposób wyżej wymieniony za pośrednictwem zarządów zakładów.
Podania o umieszczenie inwalidów wojennych w zakładach wymienionych w § 4 niniejszego rozporządzenia powinny zawierać szczegółowe uzasadnienie konieczności opieki zamkniętej oraz:
1)
odpis dokumentów inwalidzkich, będących w posiadaniu petentów,
2)
urzędowe stwierdzenie, że inwalida wojenny jest niezdolny do samodzielnego zarobkowania i pozbawiony opieki, a w razie jeśli jest umysłowo chory, nadto, że choroba nie wymaga leczenia i dotknięty nią nie jest niebezpieczny dla otoczenia.

Podanie o zwolnienie z zakładu inwalidy umieszczonego tam wbrew jego woli powinno zawierać dowód, że inwalida wojenny po opuszczeniu Zakładu będzie miał dostateczną opiekę.

Do podania o umieszczenie w zakładzie zamkniętym dołącza właściwa powiatowa władza administracji ogólnej wszystkie akta administracyjne (akt rewizyjny) oraz ewentualnie fachową opinję lekarza urzędowego.

Djety i koszty podróży, odbytej na wezwanie władzy w związku z niniejszem rozporządzeniem, pokrywa się w myśl §§ 110-123 rozporządzenia wykonawczego z dnia 10 stycznia 1923 r. (Dz. U. R. P. № 20, poz. 132).
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
1 § 5 zmieniony przez § 4 rozporządzenia z dnia 6 lipca 1929 r. (Dz.U.29.53.429) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 23 lipca 1929 r.
2 § 10 zmieniony przez § 4 rozporządzenia z dnia 6 lipca 1929 r. (Dz.U.29.53.429) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 23 lipca 1929 r.