Dziennik Ustaw

Dz.U.1919.89.487

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 grudnia 1919 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA ROLNICTWA I DÓBR PAŃSTWOWYCH
w przedmiocie tymczasowych środków ochronnych przeciw zarazie stadniczej u koni rozpłodowych.

W celu zapobieżenia szerzeniu się zarazy stadniczej (polyneuritis coitalis equi, exanthema coitale paraliticum) u koni rozpłodowych i uśmierzenia tej zarazy zarządza się na mocy art. 1148 Ustawy Lekarskiej (Tom XIII Zbioru praw rosyjskich, wydanie 1905) na obszarze b. zaboru rosyjskiego aż do odwołania co następuje:
Art.  1.

Zarazę stadniczą u koni rozpłodowych uznaje się za chorobę zakaźną, przy której stosowane być mają przepisy art. 1090 - 1190 Ustawy Lekarskiej, a nadto niżej wymienione specjalne postanowienia.

Art.  2.

Koni, dotkniętych zarazą stadniczą, jakoteż koni podejrzanych o tę chorobę lub o zarażenie się nią, nie wolno używać do stanowienia.

Jako podejrzane o zarażenie się uważać należy te konie rozpłodowe, które w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy stykały się z choremi końmi rozpłodowemi przy akcie stanowienia, lub w inny sposób uzasadniający możliwość zarażenia się.

Art.  3.

Klacze chore należy odosobnić i nie wolno zmieniać ich stanowiska bez zezwolenia władzy.

Art.  4.

Klaczy, które były dotknięte zarazą stadniczą, nie wolno używać do rozpłodu nawet wówczas, jeżeli są pozornie wyleczone; klacze takie opatrzyć należy piętnem wyobrażającem iltery "Z. S." na lewej stronie szyi.

Art.  5.

Ogiery rozpłodowe, co do których udowodniono, że się od nich klacze zaraziły, albo u których można niewątpliwie wykazać istnienie zarazy stadniczej lub też które stanowiły klacze zarazą tą już w czasie stanowienia dotknięte, należy wytrzebić (wykastrować).

Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych może zezwalać na wyjątki od tej zasady dla celów doświadczalno-naukowych.

Art.  6.

Po stwierdzeniu pierwszego wypadku zarazy należy wzbronić stanowienia koni w obrębie obszaru wyznaczonego przez komisję weterynaryjno-wykonawczą na tak długo, dopóki nie zostanie stwierdzonem, które zwierzęta zachorowały, które klacze dopuszczono do chorych ogierów, oraz które ogiery stanowiły klacze dotknięte zarazą.

W tym celu należy cały materjał rozpłodowy dotyczącego obszaru poddać badaniu weterynaryjnemu; obszar ten wyznaczy od wypadku do wypadku Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych na wniosek starszego inspektora weterynaryjnego.

Dopóki zakaz taki obowiązuje, można dopuszczać konie do stanowienia tylko po uprzedniem zbadaniu ich stanu zdrowia przez lekarza weterynaryjnego i na podstawie jego zezwolenia.

Art.  7.

W okolicach, w których panowała zaraza stadnicza, należy zarządzić przed początkiem najbliższego okresu stanowienia rewizję stanu zdrowia wszystkich koni rozpłodowych. Do stanowienia dopuszczone być mogą tylko te konie, które przy rewizji okazały się zupełnie zdrowe.

Art.  8.

Stajnie, w których stały konie dotknięte zarazą stadniczą, oraz przedmioty, których używano do ich pielęgnowania, winny być dokładnie oczyszczone i odpowiednio odkażone.

Art.  9.

Skóry ze zwierząt padłych lub zabitych skutkiem zarazy stadniczej wolno użyć dopiero po odkażeniu i zupełnem wyschnięciu.

Art.  10.

W ciągu trwania zarazy urzędowy lekarz weterynaryjny winien dojeżdżać raz na miesiąc do miejscowości zapowietrzonej dla czuwania nad ścisłem wykonaniem środków ochronnych.

Art.  11.

Zarazę uznać należy za wygasłą skoro rewizja dokonana przez lekarza weterynaryjnego przed początkiem najbliższego okresu stanowienia stwierdziła zupełnie zadawalający stan zdrowia wszystkich koni rozwodowych, gdy niema już zwierząt podejrzanych o zarażenie się i gdy odkażono zapowietrzone stajnie (stanowiska) i sprzęty.

Art.  12.

Przekroczenia przepisów niniejszego rozporządzenia karane będą wedle postanowień art. 138 Kodeksu Karnego.

Art.  13.

Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie w dniu ogłoszenia.

Warszawa, dnia 15 listopada 1919 roku.