Turcja-Polska. Konwencja handlowa i nawigacyjna. Ankara.1931.08.29.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1934.82.753

| Akt obowiązujący
Wersja od: 14 lipca 1977 r.

KONWENCJA
handlowa i nawigacyjna między Rzecząpospolitą Polską a Republiką Turecką,
podpisana w Ankarze w dniu 29 sierpnia 1931 r. *

(Ratyfikowana zgodnie z ustawą z dnia 18 marca 1932 r. - Dz. U. R. P. Nr. 33, poz. 348)

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

Dnia dwudziestego dziewiątego sierpnia tysiąc dziewięćset trzydziestego pierwszego roku podpisana została w Ankarze między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Tureckiej konwencja handlowa i nawigacyjna wraz z protokółem podpisania, listami A i B oraz aneksem C, o następującem brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

handlowa i nawigacyjna między Polską a Turcją.

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z jednej strony

PREZYDENT REPUBLIKI TURECKIEJ

z drugiej strony

pragnąc ożywić stosunki handlowe pomiędzy obydwoma krajami i zacieśnić łączące je węzły przyjaźni, postanowili zawrzeć konwencję handlową i nawigacyjną i mianowali w tym celu jako swoich Pełnomocników: (pominięto),

którzy, po zakomunikowaniu sobie wzajemnie swoich pełnomocnictw, uznanych za dobre i w należytej formie, zgodzili się na następujące postanowienia:

We wszystkich kwestjach, dotyczących tranzytu międzynarodowego, Wysokie Układające się Strony będą stosowały we wzajemnych stosunkach, postanowienia konwencji i statutu barcelońskiego z dnia 20 kwietnia 1921 r. w sprawie wolności tranzytu.

Nie będzie czyniona żadna różnica na drogach kolei żelaznych pomiędzy mieszkańcami terytorjów Wysokich Układających się Stron, ani pod względem kosztów transportu, ani pod względem czasu i sposobu ekspedycji. Mianowicie, przesyłki, przybywające z terytorjum jednej z Wysokich Układających się Stron na terytorjum drugiej, lub przewożone tranzytem, nie będą traktowane pod względem sposobu wysyłki lub kosztów transportu, mniej przychylnie niż te, które przychodzą z odnośnych terytorjów, bądź z przeznaczeniem w granicach kraju, bądź zagranicą, z tem zastrzeżeniem, że transport odbywałby się w tych samych warunkach, tą samą trasą i w tym samym kierunku. Będą dopuszczone wyjątki, dotyczące transportów uskutecznianych po opłatach zniżkowych i mające na celu zaradzenie przejściowemu kryzysowi w poszczególnych wypadkach, gdy transporty są przeznaczone do celów dobroczynnych.

W najbliższej przyszłości zostaną nawiązane bezpośrednie rokowania pomiędzy władzami kolejowemi obydwu układających się Państw, mające na celu uregulowanie warunków, w których odbywałby się wzajemny obrót na drogach żelaznych, zarówno przy wywozie i tranzycie w celu ulepszenia tego obrotu, mianowicie przez wprowadzenie taryf bezpośrednich interesujących obydwa kraje.

Statki jednej z Układających się Stron, które zawiną do portów drugiej Strony z balastem lub załadowane, lub które z nich wypłyną bez względu na miejsce ich wyjazdu lub przeznaczenia, będą tam korzystały pod każdym względem z tego samego traktowania, co statki kraju najbardziej uprzywilejowanego i nie będą podlegały żadnym wyższym opłatom z jakiegokolwiek tytułu, pobieranym na rzecz państwa, prowincji, gmin lub jakichkolwiek organów, upoważnionych przez Rząd, niż te, jakie są lub mogłyby być nałożone na statki kraju najbardziej uprzywilejowanego.

Ładunki, bez względu na ich pochodzenie i przeznaczenie nie będą podlegały wyższym opłatom lub jakimkolwiek obciążeniom i nie będą inaczej traktowane, niż jak gdyby były przywożone lub wywożone pod banderą kraju najbardziej uprzywilejowanego. Pasażerowie i ich bagaże będą traktowani tak samo, jak gdyby podróżowali pod banderą kraju najbardziej uprzywilejowanego.

Obydwie Wysokie Układające się Strony zgadzają się , aby funkcje i korzyści poniżej wymienione zarezerwowane zostały dla ich obywateli lub bander krajowych:

1)
kabotaż, który w dalszym ciągu będzie regulowany ustawami, już obowiązującemi, lub mającemi zostać wprowadzonemi na terytorjum każdej z Wysokich Układających się Stron;
2)
dogodności i korzyści, przyznane, lub które mogłyby być przyznane krajowej marynarce handlowej, korzyści przyznane własnym statkom, ekspolatowanym przez Państwo wyłącznie lub czasowo, jak również i przywileje przyznane sportowym stowarzyszeniom pływackim lub statkom spacerowym;
3)
do rybołówstwa na wodach terytorjalnych Wysokich Układających się Stron, specjalne przywileje, które zostały, lub mogłyby być przyznane w jednym lub drugim kraju produktom rybołówstwa krajowego;
4)
pełnienie obsługi morskiej w portach, przystaniach i plażach, pilotowanie i holowanie, niesienie pomocy i ratunku w wypadkach morskich, o ile czynności te wykonywane są na odpowiednich wodach terytorjalnych. Wykonywanie wymienionych w tym ustępie czynności na morzu Marmara zostanie zarezerwowane dla Turcji.

Statki każdej z Wysokich Układających się Stron będą mogły udawać się do jednego z licznych portów drugiej strony, bądź w celu pozostawienia tam w całości lub części ich ładunku, towarów i pasażerów, przywożonych z zagranicy, bądź w celu zabrania całości lub części swojego ładunku, towarów i pasażerów, przeznaczonych na zagranicę.

Statki jednej z Wysokich Układających się Stron, zmuszone skutkiem złej pogody lub siły wyższej do szukania schronienia w porcie drugiej Strony, będą miały prawo dokonać naprawy oraz odpłynąć na morze, nie ponosząc wyższych opłat niż te, które należałyby się w takich samych okolicznościach od statków krajowych. W wypadkach, gdy komendant, będącego w reperacji statku, byłby zmuszony rozporządzić częścią ładunku w celu pokrycia kosztów czynności, to podlegać będzie przepisom i taryfom obowiązującym w miejscu, dokąd schronił się statek.

O ile statek pod banderą jednej z Wysokich Układających się Stron uległ katastrofie lub rozbił się u brzegów drugiego Kraju, władze krajowe powinny czuwać, aby udzielić odpowiedniej pomocy i ratunku i obowiązane są przedsięwziąć wszystkie niezbędne kroki, mające na celu ochronę osób i przechowywanie przedmiotów, które udało się uratować.

Interwencja władz lokalnych z powyższego tytułu nie upoważnia do pobierania żadnych opłat z wyjątkiem takich, których potrzeba wynikałaby z działań ratowniczych, zarówno jak i z tytułu przechowywania uratowanych przedmiotów oraz takich, którym podlegałby w podobnym wypadku okręty krajowe.

Statek, lub szczątki, w tem maszyny, aparaty, umeblowanie, przybory wszelkiego rodzaju i dokumenty uratowane od rozbicia, zostaną wręczone właścicielowi lub jego reprezentantowi, należycie upoważnionemu, o ile zostanie zgłoszona petycja w terminie przewidzianym przez prawo krajowe. To samo dotyczy uratowanych towarów. W wypadku sprzedaży, suma otrzymana zostanie przekazana właścicielowi, po odliczeniu kosztów.

Władza konsularna każdej z Wysokich Układających się Stron, której obywatele są właścicielami okrętów, może w braku tychże domagać się oddania uratowanych przedmiotów lub należności za nie w wypadku sprzedaży.

Wszelkie towary i przedmioty, które zostaną uratowane przy rozbiciu, nie będą podlegały żadnym opłatom celnym, pod warunkiem, że nie będą dopuszczone do konsumpcji wewnętrznej.

Narodowość okrętów będzie udowodniona przez jedną i drugą Stronę na zasadzie dokumentów lub certyfikatów, wystawianych w tym celu przez kompetentne władze odpowiednich państw, stosownie do ustaw i przepisów każdego kraju.

Do chwili zawarcia specjalnego porozumienia, dotyczącego wzajemnego uznawania świadectw pomiarowych, statki każdej z dwóch Wysokich Układających się Stron nie będą podlegały w portach drugiej Strony żadnym nowym czynnościom pomiarowym, a wysokość opłat i taks nawigacyjnych zostanie ustalona według certyfikatów pomiarowych, wydawanych przez kompetentne władze kraju, pod którego banderą statki kursują.

Rząd Polski do którego należy prowadzenie spraw zagranicznych Wolnego Miasta Gdańska, zgodnie z artykułem 104 Traktatu Wersalskiego i artykułami 2 i 6 konwencji podpisanej w Paryżu dnia 9 listopada 1920 r. pomiędzy Polską i Wolnem Miastem Gdańskiem zastrzega sobie prawo oświadczenia, że Wolne Miasto jest Stroną Kontraktującą w niniejszej konwencji i że bierze na siebie obowiązki oraz nabywa prawa z niej wypływające.

Jednakże zastrzeżenie to nie rozciąga się na postanowienia niniejszej konwencji, którą Rzeczypospolita Polska prawnie zawarła w odniesieniu do Wolnego Miasta Gdańska, na zasadzie swoich praw wypływających z traktatów lub konwencyj.

Spory, które mogłyby powstać pomiędzy obiema Wysokiemi Układającemi się Stronami na tle interpretacji niniejszej konwencji, a które nie mogłyby być rozstrzygnięte drogą dyplomatyczną, zostaną przedłożone, za wspólną zgodą w drodze kompromisu arbitrażowi.

Niniejsza konwencja zawartą jest na rok. Będzie ona ratyfikowana i wejdzie w życie po trzydziestu dniach od chwili wymiany dokumentów ratyfikacyjnych, co nastąpi w Warszawie.

Jeżeli nie zostanie wymówioną na trzy miesiące przed terminem wygaśnięcia, będzie ona przedłużona milcząco, przyczem każda ze Stron zastrzega sobie prawo wypowiedzenia jej w każdej chwili, aby po trzech miesiącach przestała obowiązywać.

NA DOWÓD CZEGO, Pełnomocnicy wyżej wymienieni, w należyty sposób do tego upoważnieni, podpisali niniejszą konwencję i wycisnęli na niej swe pieczęcie.

Sporządzono w Angorze w dwóch egzemplarzach, dnia 29 sierpnia 1931 r.

PROTOKÓŁ PODPISANIA. 2 (uchylony).

LISTA A. 3 (uchylona).

LISTA B. 4 (uchylona).

Załącznik C. 5 (uchylony).

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją, protokółem podpisania, Listami A i B oraz aneksem C, uznaliśmy je i uznajemy za słuszne zarówno w całości, jak i każde z postanowień w nich zawartych; oświadczamy, że są przyjęte, ratyfikowane i potwierdzone i przyrzekamy, że będą niezmiennie zachowane.

Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 31 maja 1932 r.

*Zmiany zawartej w sprostowaniu nie uwzględniono.
1 Art. I-XV uchylone przez art. 1 Protokołu z dnia 23 kwietnia 1931 r. (Dz.U.77.22.93) zmieniającego nin. Konwencję z dniem 14 lipca 1977 r.
2 Protokół podpisania uchylony przez art. 1 Protokołu z dnia 23 kwietnia 1931 r. (Dz.U.77.22.93) zmieniającego nin. Konwencję z dniem 14 lipca 1977 r.
3 Lista A. uchylona przez art. 1 Protokołu z dnia 23 kwietnia 1931 r. (Dz.U.77.22.93) zmieniającego nin. Konwencję z dniem 14 lipca 1977 r.
4 Lista B. uchylona przez art. 1 Protokołu z dnia 23 kwietnia 1931 r. (Dz.U.77.22.93) zmieniającego nin. Konwencję z dniem 14 lipca 1977 r.
5 Załącznik C. uchylony przez art. 1 Protokołu z dnia 23 kwietnia 1931 r. (Dz.U.77.22.93) zmieniającego nin. Konwencję z dniem 14 lipca 1977 r.