Tryb i warunki udzielania zezwoleń na niestosowanie lub skracanie przerw w pracy.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1933.103.808

| Akt utracił moc
Wersja od: 31 grudnia 1933 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA OPIEKI SPOŁECZNEJ
z dnia 20 grudnia 1933 r.
w sprawie trybu i warunków udzielania zezwoleń na niestosowanie lub skracanie przerw w pracy.

Na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (Dz. U. R. P. z 1920 r. Nr . 2, poz. 7) w brzmieniu ustawy z dnia 22 marca 1933 r. w sprawie zmian w ustawie z dnia 18 grudnia 1919 r. o czasie pracy w przemyśle i handlu (Dz. U. R. P. Nr. 27, poz. 227) zarządzam co następuje:
Zezwolenia na niestosowanie lub skracanie przerw w pracy dla poszczególnych gałęzi pracy lub kategoryj zakładów pracy są udzielane przez Ministra Opieki Społecznej w wypadkach, gdy tego wymagać będą warunki pracy, na skutek podań zainteresowanych organizacyj. Zezwolenia te są podawane do wiadomości zainteresowanych oraz organów inspekcji pracy i mogą być stosowane dopiero po przeprowadzeniu odpowiedniej zmiany warunków umowy względnie zmiany w regulaminie pracy danego zakładu pracy.
Zezwolenia na niestosowanie lub skracanie przerw w pracy dla poszczególnych zakładów pracy bądź ich oddziałów są udzielane przez obwodowego inspektora pracy w wypadkach, gdy tego wymagać będą warunki pracy, na skutek podań osób zainteresowanych. Zezwolenia te mogą być stosowane dopiero po przeprowadzeniu odpowiedniej zmiany warunków umowy względnie zmiany w regulaminie pracy danego zakładu pracy.
Decyzja obwodowego inspektora pracy może być zaskarżona w trybie, przewidzianym w art. 14 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dn. 14 lipca 1927 r. o inspekcji pracy (Dz. U. R. P. Nr. 67, poz. 590) do okręgowego inspektora pracy, który w przeciągu najwyżej sześciu tygodni od dnia otrzymania skargi powinien powziąć decyzję.
W razie niestosowania przerwy w pracy pracownik powinien mieć możność spożycia posiłku w godzinach pracy.
Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1934 r.