Dziennik Ustaw

Dz.U.1921.67.443

| Akt utracił moc
Wersja od: 8 listopada 1921 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SKARBU
z dnia 25 lipca 1921 roku
w przedmiocie terminu wymiany oraz zwrotu Urzędowi pożyczek państwowych świadectw tymczasowych i obligacji 5% pożyczki państwowej z roku 1920 przez placówki subskrybcyjne.

Na zasadzie ustaw z dnia 27 lutego 1920 roku o wypuszczeniu 5% krótko i długoterminowych wewnętrznych pożyczek państwowych z roku 1920 (Dz. Ust. R. P. № 21 poz. 115 i № 25 poz. 152) zarządzam co następuje;
§  1. Świadectwa tymczasowe imienne i na okaziciela pożyczki krótkoterminowej z roku 1920, oraz świadectwa imienne pożyczki długoterminowej z roku 1920 mogą być wymieniane przez posiadaczy na obligacje tychże pożyczek w placówkach subskrybcyjnych do dnia 31 sierpnia 1921 r. włącznie.

Świadectwa na okaziciela pożyczki długoterminowej mogą być wymieniane w placówkach subskrybcyjnych w ciągu dwóch miesięcy, licząc od dnia ostatecznego zamknięcia subskrybcji na pożyczką długoterminową z roku 1920.

§  2. 1 Niewymienione w terminie oznaczonym w § 1 niniejszego rozporządzenia świadectwa imienne i na okaziciela pożyczki krótkoterminowej oraz świadectwa imienne pożyczki długoterminowej mogą być zgłaszane do wymiany aż do dnia 31 grudnia 1921 r. włącznie jedynie w oddziałach Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej.
§  3. 2 Niewymienione do dnia 31 grudnia 1921 r. świadectwa imienne i na okaziciela pożyczki krótkoterminowej i świadectwa imienne pożyczki długoterminowej oraz niewymienione w terminie, oznaczonym w końcowym ustępie § 1, świadectwa na okaziciela pożyczki długoterminowej, mogą być wymienione po tych terminach tylko w Urzędzie pożyczek państwowych w Warszawie.
§  4. 3 Od dnia 1 września 1921 r. placówki subskrybcyjne zostają pozbawione prawa wymiany świadectw imiennych i na okaziciela pożyczki krótkoterminowej i świadectw imiennych pożyczki długoterminowej, od dnia zaś 1 stycznia 1922 roku zostają pozbawione prawa wymiany tych świadectw oddziały Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej.

Prawa wymiany świadectw na okaziciela długoterminowej pożyczki z roku 1920 zostają pozbawione placówki po upływie 2 miesięcy, licząc od dnia ostatecznego zamknięcia subskrybcji na pożyczkę długoterminową.

§  5. Świadectwa tymczasowe imienne i na okaziciela pożyczki krótko i długoterminowej nie będą przez Oddziały Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej przyjmowane do lombardu, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego rozporządzenia.
§  6. Świadectwa tymczasowe imienne pożyczki krótkoterminowej z roku 1920, wystawione po dniu zamknięciu subskrybcji na tę pożyczką oraz świadectwa imienne pożyczki długoterminowej, wystawione po dniu ogłoszenia niniejszego rozporządzenia, nie będą przyjmowane do wymiany na obligację tychże pożyczek, jako nieprawnie wydane i przeto, jako nie ważne, nie będą wykupywane.
§  7. Wszystkie niezużyte świadectwa tymczasowe oraz zwrócone przy wymianie świadectwa imienne i na okaziciela pożyczki krótkoterminowej i świadectwa imienne pożyczki długoterminowej, jak również grzbiety wyżej wymienionych świadectw, winny być przez placówki subskrybcyjne, z wyjątkiem Oddziałów Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej zwrócone, wraz ze szczegółowemi sprawozdaniami Urzędowi Pożyczek Państwowych najpóźniej do dnia 15 września 1921 r.
§  8. Niezużyte na wymianę świadectw tymczasowych obligacje pożyczki krótkoterminowej z roku 1920 winny być przez placówki subskrybcyjne, z wyjątkiem Oddziałów Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej, zwrócone Urzędowi pożyczek państwowych w terminie oznaczonym w § 7, obligacje zaś pożyczki długoterminowej z roku 1920 najdalej w ciągu 21/2 miesięcy, licząc od dnia ostatecznego zamknięcia subskrybcji na tę pożyczkę.
§  9. 4 Oddziały Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej winny dokonać obowiązków przewidzianych w § 7 i 8 w terminie najdalej do dnia 1 lutego 1922 roku.
§  10. Terminy, przewidziane w §§ 1 - 8 dla placówek subskrybcyjnych, znajdujących się zagranicą przedłuża się o 2 miesiące.
§  11. Przekroczenie §§ 7 - 10 niniejszego rozporządzenia pociąga za sobą obciążenie rachunku zalegającej placówki równowartością zatrzymanych po oznaczonym terminie obligacji i świadectw tymczasowych na okaziciela pożyczki długo i krótkoterminowej, przyczem wymagane będzie uiszczenie tej równowartości w gotówce wraz z odsetkami od całej sumy w wysokości ustalonej na dany okres dla dyskonta weksli przez Polską Krajową Kasę Pożyczkową, niezależnie od odpowiedzialności za straty Skarbu, mogące wyniknąć wskutek uniemożliwienia powołanym organom należytej kontroli przy wymianie tych świadectw na obligacje.

Nadesłane Urzędowi pożyczek państwowych, po upływie wyznaczonego terminu, świadectwa i obligacje będą przez Urząd przyjmowane jedynie w charakterze zabezpieczenia należności Skarbu.

§  12. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
1 § 2 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 18 października 1921 r. (Dz.U.21.87.645) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 8 listopada 1921 r.
2 § 3 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 18 października 1921 r. (Dz.U.21.87.645) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 8 listopada 1921 r.
3 § 4 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 18 października 1921 r. (Dz.U.21.87.645) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 8 listopada 1921 r.
4 § 9 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 18 października 1921 r. (Dz.U.21.87.645) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 8 listopada 1921 r.