Sprzedaż nie podjętych ładunków w przewozie morskim.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1964.5.35

Akt utracił moc
Wersja od: 18 lutego 1964 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA SPRAWIEDLIWOŚCI
z dnia 29 grudnia 1963 r.
w sprawie sprzedaży nie podjętych ładunków w przewozie morskim.

Na podstawie art. 142 § 3 i art. 174 Kodeksu morskiego (Dz. U. z 1961 r. Nr 58, poz. 318) zarządza się, co następuje:
Przepisy rozporządzenia stosuje się do sprzedaży ładunków przewiezionych drogą morską na podstawie umowy przewozu:
1)
złożonych na przechowanie i nie podjętych w ciągu dwóch miesięcy od dnia przybycia statku do portu wyładowania, jeżeli przewoźnikowi nie zapłacono wszystkich należności przypadających mu od odbiorcy w związku z danym przewozem lub
2)
nie podjętych po przybyciu statku do portu wyładowania, jeżeli są one narażone na zepsucie lub jeżeli ich przechowywanie wymaga kosztów, których wysokość przekracza wartość ładunku.
Nie podjęty ładunek sprzedaje komornik sądowy na wniosek przewoźnika.
1.
Wniosek o dokonanie sprzedaży nie podjętego ładunku powinien zawierać istotne dane dotyczące ładunku, a w szczególności:
1)
oznaczenie przewoźnika,
2)
oznaczenie nie podjętego ładunku (określenie umowy przewozu, nazwę portu załadowania i wyładowania, nazwę, wagę lub ilość ładunku),
3)
oznaczenie odbiorcy ładunku, frachtującego i przechowawcy, a w razie gdyby ustalenie frachtującego napotykało trudności - załadowcy,
4)
oznaczenie miejsca złożenia ładunku,
5)
określenie należności przewoźnika oraz innych wierzytelności uprzywilejowanych, o których mowa w art. 147 Kodeksu morskiego.
2.
Do wniosku powinny być dołączone dokumenty stwierdzające wysokość wierzytelności (ust. 1 pkt 5), np. umowa przewozu, konosament, dyspasza, decyzja urzędu morskiego, orzeczenie sądu.
1.
Przy sprzedaży nie podjętych ładunków stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji z ruchomości dotyczące sprzedaży ze zmianami wynikającymi z przepisów rozporządzenia.
2.
Wierzycielem jest przewoźnik, dłużnikiem zaś odbiorca ładunku, a jeżeli odbiorca jest nieznany - frachtujący; jeżeli ustalenie frachtującego napotyka trudności, dłużnikiem jest załadowca.
Zgłoszenie wniosku o dokonanie sprzedaży ma skutki prawne zajęcia.
Komornik sądowy przesyła odpis obwieszczenia o licytacji osobom wymienionym w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3, jeżeli są znane.
Licytację prowadzi się bez względu na osiągnięcie ze sprzedaży kwoty wystarczającej na pokrycie kosztów sprzedaży i zachowania, należności przewoźnika oraz innych wierzytelności uprzywilejowanych.
Komornik sądowy przesyła odpis protokołu licytacji osobom określonym w § 3 ust. 1 pkt 1 i 3, jeżeli są znane, oraz nabywcy.
Jeżeli sprzedaż nie dojdzie do skutku w trybie określonym w §§ 4-8, komornik sądowy sprzedaje ładunek z wolnej ręki po cenie przez siebie ustalonej.
Nabywca, który zapłacił cenę, obowiązany jest zabrać ładunek w ciągu 3 dni.
Z kwoty uzyskanej ze sprzedaży pokrywa się koszty sprzedaży i zachowania ładunku, należności przewoźnika wynikające z przewozu oraz inne wierzytelności uprzywilejowane (art. 147 Kodeksu morskiego - w kolejności określonej w tym przepisie). Pozostałą kwotę komornik sądowy składa do depozytu sądowego, zawiadamiając o tym wydział finansowy prezydium właściwej rady narodowej.
Przepisy §§ 1-11 stosuje się odpowiednio do sprzedaży bagażu nie podjętego przez pasażera lub przez uprawnionego odbiorcę z następującymi zmianami:
1)
odbiorcą ładunku jest pasażer lub osoba uprawniona do odbioru bagażu,
2)
dłużnikiem jest pasażer lub osoba uprawniona do odbioru bagażu,
3)
komornik sądowy przesyła odpisy obwieszczenia o licytacji oraz protokołu licytacji przewoźnikowi, przechowawcy oraz pasażerowi lub osobie uprawnionej do odbioru bagażu, a odpis protokołu licytacji - ponadto nabywcy.
W postępowaniu uregulowanym niniejszym rozporządzeniem nie przysługuje skarga na czynności komornika przewidziana w przepisach Kodeksu postępowania cywilnego o egzekucji.
Przepisów rozporządzenia nie stosuje się do niepodjętych ładunków i bagażu stanowiących towar celny; podlegają one sprzedaży w trybie przewidzianym przepisami prawa celnego.
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.