Dziennik Ustaw

Dz.U.1921.14.88

| Akt jednorazowy
Wersja od: 15 lutego 1921 r.

ROZPORZĄDZENIE WYKONAWCZE
MINISTRA SPRAW WOJSKOWYCH I MINISTRA B. DZIELNICY PRUSKIEJ
z dnia 1 lutego 1921 r.
do rozporządzenia Rady Obrony Państwa z dnia 22 września 1920 r. o dostarczeniu mieszkań na potrzeby wojska w b. dzielnicy pruskiej (Dziennik Ustaw № 92, str. 1659).

Na podstawie art. 7 rozporządzenia R. O. P. z dn. 22 września 1920 r. o dostarczeniu mieszkań na potrzeby wojska w b. zaborze pruskim (Dz. Ust. № 92 poz. 609) zarządza się co następuje:
Art.  1.

Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych i Ministra Spraw Wewnętrznych w przedmiocie przepisów wykonawczych do ustawy z dnia 8 kwietnia 1919 r. o dostarczeniu mieszkań na potrzeby wojska, ogłoszone w Nr. 136 Monitora Polskiego z dn. 21 czerwca 1919 r. i z dn. 11 listopada 1919 r., ogłoszone w Dzienniku Ustaw № 91 z r. 1919 poz. 493 wprowadza się i w b. dzielnicy pruskiej ze zmianami przewidzianemi w artykułach następnych:

Art.  2.

W rozporządzeniu ogłoszonem w № 136 Monitora Polskiego z dn. 21.VI. 1919 r.

Ustęp 3-ci artykułu 1-go uzyskuje następujące brzmienie:

"Zażalenia kwaterodawców, dotyczące kwaterunku, rozstrzygają władze, powołane do rozstrzygania takich zażaleń w myśl ustawy o dostarczeniu kwater dla siły zbrojnej i w czasie pokoju z dn. 25 czerwca 1868 r." (Dziennik Ustaw związku północno-niemieckiego str. 523).

Zdanie 2-gie w ustępie 5-tym artykułu 3-go i ustęp ostatni artykułu 5-go odpada.

Art.  3.

W rozporządzeniu z dn. 11 listopada 1919 r. (Dziennik Ustaw № 91 poz. 493).

Zdanie pierwsze paragrafu 5-go otrzymuje następujące brzmienie:

"W hotelach wogóle oraz pensjonatach mających 10 i więcej pokoi gościnnych wolno pomieszczać - w ilości pokoi, którą stosownie do liczby pokoi gościnnych ustanowi gmina - wojskowych, przybywających w sprawach służbowych, o ile oni odpowiadają warunkom, wskazanym w art. 1 p. a) i b) 1 2, przytem żaden z wojskowych, niezależnie od szarży, nie może zajmować więcej niż jeden pokój".

Do paragrafu 5-go dodaje się, jako drugi ustęp, następujące postanowienie:

"Zajęcie całego hotelu uważa się za rekwizycję budynku po myśli par. 14-go niemieckiej ustawy o świadczeniach wojennych z dn. 13 czerwca 1873 r." (Dziennik Ustaw Rzeszy Niemieckiej str. 129).

Par. 6-y uzupełnia się następującem postanowieniem:

"Umieszczenie członków rodziny wojskowego w jego kwaterze dozwolone jest tylko za zgodą kwaterodawcy. W razie odmowy zgody bez dostatecznego powodu rozstrzyga miejscowy komendant, na wniosek osoby zakwaterowanej, po zbadaniu istniejącej potrzeby.

Art.  4.

Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.