[Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych; programy wyłączone spod ustawy] - Art. 2. - Radiofonia i telewizja. - Dz.U.2022.1722 t.j. - OpenLEX

Art. 2. - [Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych; programy wyłączone spod ustawy] - Radiofonia i telewizja.

Dziennik Ustaw

Dz.U.2022.1722 t.j.

Akt obowiązujący
Wersja od: 17 sierpnia 2022 r.
Art.  2.  [Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych; programy wyłączone spod ustawy]
1. 
Prawo rozpowszechniania programów radiowych i telewizyjnych przysługuje jednostkom publicznej radiofonii i telewizji oraz osobom fizycznym, osobom prawnym i osobowym spółkom handlowym, które uzyskały koncesję na taką działalność, albo - w przypadku programów telewizyjnych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych - wpis do rejestru takich programów.
2. 
Ustawy nie stosuje się do:
1)
programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego wyłącznie w obrębie jednego budynku;
2)
programu rozpowszechnianego lub rozprowadzanego w systemie, w którym urządzenia nadawcze i odbiorcze należą do tej samej osoby, prowadzącej działalność gospodarczą lub inną zarejestrowaną działalność publiczną, a treść programu ogranicza się do spraw związanych z tą działalnością i jest adresowana do pracowników lub innego określonego kręgu osób związanych z nadawcą;
3)
programu rozprowadzanego w sieci kablowej, jeżeli liczba indywidualnych odbiorców nie przekracza 250;
4)
programów radiowych rozpowszechnianych wyłącznie w systemach teleinformatycznych oraz audialnych usług na żądanie;
5)
korespondencji prowadzonej z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej;
6)
elektronicznych wersji dzienników i czasopism oraz prasy udostępnianej w systemie teleinformatycznym pod warunkiem że nie składają się w przeważającej części z audycji audiowizualnych;
6a)
usług świadczonych drogą elektroniczną umożliwiających udostępnianie treści przez ich usługobiorców (serwisy społecznościowe), pod warunkiem że ich zasadniczą funkcją nie jest dostarczanie audycji audiowizualnych lub wideo stworzonych przez użytkowników;
7)
gier losowych i zakładów wzajemnych, chyba że są częścią audycji usługi medialnej.
3. 
Oceniając zasadniczą funkcję usługi, o której mowa w ust. 2 pkt 6a, bierze się pod uwagę związek między treściami audiowizualnymi a głównym rodzajem lub głównymi rodzajami działalności gospodarczej świadczonej za pomocą danej usługi, ilościowe i jakościowe znaczenie treści audiowizualnych dla tej usługi, sposób generowania przychodów za pomocą treści audiowizualnych oraz dostępność w ramach usługi narzędzi mających na celu zwiększenie widoczności lub atrakcyjności treści audiowizualnych.