§ 12. - Przydzielenie do kategoryj niebezpieczeństwa przedsiębiorstw, podlegających obowiązkowi ubezpieczenia od wypadków na obszarze województw: krakowskiego, lwowskiego, stanisławowskiego, tarnopolskiego, cieszyńskiej części województwa śląskiego, warszawskiego wraz z m.st. Warszawą, łódzkiego, kieleckiego, lubelskiego, białostockiego, wołyńskiego, poleskiego, nowogródzkiego i wileńskiego, oraz o ustaleniu klas niebezpieczeństwa dla poszczególnych kategoryj niebezpieczeństwa na okres rewizyjny od 1 stycznia 1928 r. do 31 grudnia 1932 r.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1928.65.599

| Akt utracił moc
Wersja od: 28 czerwca 1928 r.
§  12.
Zakład ubezpieczenia od wypadków wyda z urzędu rewizyjne orzeczenia zaliczające z mocą obowiązującą od 1 stycznia 1928 r. tylko dla tych przedsiębiorstw już zgłoszonych i zaliczonych, dla których niniejsze rozporządzenie przewiduje kategorję niebezpieczeństwa inną od kategorji niebezpieczeństwa, ustalonej dla tych przedsiębiorstw w przepisach, obowiązujących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia.

Przedsiębiorcy wszystkich innych przedsiębiorstw zaliczonych już przez Zakład ubezpieczenia od wypadków na podstawie przepisów, obowiązujących przed wejściem w życie niniejszego rozporządzenia, mają prawo w terminie dwóch miesięcy, licząc od dnia następnego po ogłoszeniu niniejszego rozporządzenia, żądać od Zakładu ubezpieczenia od wypadków poddania rewizji dotychczasowego zaliczenia przedsiębiorstwa i wydania właściwego orzeczenia rewizyjnego z ważnością od 1 stycznia 1928 r.

Również Zakład ubezpieczenia od wypadków ma prawo zrewidować z urzędu, z ważnością od 1 stycznia 1928 r., dotychczasowe zaliczenie przedsiębiorstw, określonych w ustępie poprzednim, o ile przed upływem okresu dwumiesięcznego, licząc od dnia następnego po ogłoszeniu niniejszego rozporządzenia, nada na pocztę orzeczenie rewizyjne lub pismo, żądające od przedsiębiorcy podania szczegółów, potrzebnych dla przeprowadzenia rewizji zaliczenia.

Do orzeczeń, wydanych na podstawie powyższych postanowień (§ 12), oraz do zarzutów przeciw nim stosują się postanowienia ustępów 3, 4 i 5 § 18 ustawy z dnia 28 grudnia 1887 r. (austr. Dz. u., p. Nr. 1 z 1888 r.) w brzmieniu, ustalonem ustawą z dnia 7 lipca 1921 r. (Dz. U. R. P. Nr. 65, poz. 413).