Dziennik Ustaw

Dz. Praw P. Pol.1919.65.396

| Akt utracił moc
Wersja od: 15 stycznia 1921 r.

USTAWA
z dnia 2 sierpnia 1919 r.
o powołaniu pracowników-kolei, poczty, żeglugi parowej, telegrafu i telefonu do służby w armji. *

Art.  1.

W czasie wojny każdy pracownik kolei, żeglugi parowej, poczty, telegrafu i telefonu, aż do 50 r. życia, - o ile w myśl obowiązujących ustaw nie podlega obowiązkowi czynnej służby wojskowej,-może być odpowiednio do swych kwalifikacji i specjalności powołany za wynagrodzeniem do obsługi komunikacji wojskowych i łączności armji.

Art.  2.

Ilość i rodzaje pracowników, powołać się mających na mocy tej ustawy, ustalone będą przez Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi Ministrami. Powołani pracownicy na mocy niniejszej ustawy otrzymują wynagrodzenie, przewidziane w ustawie z dn. 11 lipca 1919 r. Dz. Pr. № 59, normującej stosunki służbowe funkcjonarjuszów państwowych podczas pełnienia służby wojskowej.

Art.  3.

Pracownicy, w art. 1 wymienieni, z chwilą ich powołania składają przysięgę dla nich przepisaną, stają się osobami, należącemi do pocztu wojennego, i jako takie podlegają mocy ustaw, przepisów i rozkazów wojskowych.

Art.  4.

Winni uchylenia się od obowiązków, ustawą niniejszą nałożonych, podlegają karom, przepisanym za uchylenie się od powszechnego obowiązku służby wojskowej.

Art.  5.

Wykonanie ustawy niniejszej należy do Ministra Spraw Wojskowych w porozumieniu z właściwymi Ministrami.

Art.  6.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

* Z dniem 27 marca 1920 r. nin. ustawa traci moc w zakresie w jakim pozostaje w sprzeczności z ustawą z dnia 27 marca 1920 r. o kolejach w czasie wojny (Dz.U.20.27.160), zgodnie z art. 12 ustawy zmieniającej.

Z dniem 15 stycznia 1921 r. nin. ustawa traci moc w zakresie dotyczącym pracowników poczt, radjotelegrafów, telegrafów i telefonów, zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 18 grudnia 1920 r. o pocztach, telegrafach i telefonach w czasie wojny (Dz.U.21.7.36).