Dziennik Ustaw

Dz.U.1922.23.196

| Akt utracił moc
Wersja od: 4 kwietnia 1922 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA ROLNICTWA I DÓBR PAŃSTWOWYCH, MINISTRA SPRAW WOJSKOWYCH I PREZESA GŁÓWNEGO URZĘDU ZIEMSKIEGO W POROZUMIENIU Z MINISTREM SKARBU
z dnia 12 marca 1922 r.
w przedmiocie pomocy rolnej dla osadnictwa wojskowego.

Na podstawie art. 8 p. 3 i art. 13 ustawy z dn. 17 grudnia 1920 r. o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego (Dz. U. R. P. z r. 1921 № 4 poz. 18) zarządza się co następuje:
§  1. Do zakresu pomocy państwowej, udzielanej z funduszu dwóch miljardów na mocy art. 8 p. 3 ustawy o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego (Dz. U. R. P. r. 1921 № 4 poz. 18), należy:
a) dostarczanie na kredyt w naturze: narzędzi rolniczych, nasion do siewu, ziemniaków do sadzenia i t. p.;
b) udzielanie kredytu w gotówce na: zakup inwentarzy żywych i martwych, nasion do siewu, ziemniaków do sadzenia, oraz na zakup innych środków, niezbędnych do zagospodarowania otrzymanej ziemi.
§  2. Z pomocy państwowej, określonej w § 1, korzystać mogą tylko ci osadnicy-żołnierze, którzy przyznaną im na mocy ustawy z dn. 17 grudnia 1920 r. o nadaniu ziemi żołnierzom Wojska Polskiego ziemię objęli w faktyczne posiadanie osobiście lub przez zastępców, wskazanych w § 11 rozporządzenia z dn. 23 marca 1921 r. (Dz. U. R. P. № 31 poz. 192) i przystąpili do jej uprawy, a nie posiadają własnych środków do nabycia przedmiotów niezbędnych do zagospodarowania otrzymanej ziemi.

Korzystającym z pomocy państwowej na podstawie art. 8 ustawy z dn. 17 grudnia 1920 r. o nadaniu ziemi żołnierzom wojska polskiego, nie będzie udzielana pomoc rolna na podstawie innych ustaw.

§  3. Wysokość udzielanej pomocy państwowej zależna jest od obszaru osady żołnierskiej, stanu zagospodarowania, oraz zasobów własnych osadnika i nie może przekraczać rozmiarów, niezbędnych do zagospodarowania otrzymanych gruntów.

Najwyższe normy pomocy nie mogą przekraczać:

przy obszarze do 10 ha użytków rolnych łącznej sumy 150.000 mk.

przy obszarze od 10 - 20 ha użytków rolnych łącznej sumy 175.000 "

przy obszarze od 20 - 45 ha użytków rolnych łącznej sumy 200.000 "

Powyższe normy maksymalne mogą być podwyższone o 50%, jeżeli osadnik wojskowy nie otrzymał przydziału koni z demobilizacji wojska.

Dla tych osadników, którzy w r. 1921 korzystali z pomocy państwowej, pomoc ta w r. 1922 nie może przekroczyć sumy 125.000 mk,

§  4. Przewidzianą niniejszem rozporządzeniem pomoc państwową udziela się tytułem pożyczki. Pożyczki mają być spłacane 1 listopada każdego roku wpięciu równych ratach rocznych i podlegają oprocentowaniu w stosunku 6% (sześć od sta) rocznie, płatnych zgóry. Spłata pożyczki oraz bieg i opłata procentów rozpoczynają się po upływie dwóch lat od dnia 1 listopada tego roku, w którym pożyczka była udzielona.
§  5. W razie niespłacenia we właściwem terminie rat na pokrycie pożyczki i odsetek, dłużnik uiszcza dodatkowe odsetki za zwłokę., w wysokości 1-go procentu (1%) za każdy pełny lub rozpoczęty miesiąc zaległości, przyczem całkowita pozostałość kredytu staje się natychmiast wymagalna.
§  6. Otrzymujący pomoc państwową osadnik wystawia zobowiązanie dłużne. Podpis dłużnika winien być poświadczony przez notarjusza lub starostę. Zobowiązania dłużne osób niepiśmiennych winny być zaopatrzone w własnoręczny znak dłużnika oraz w podpisy dwóch świadków i sporządzone u sędziego pokoju tego okręgu, w którym osadnik otrzymał ziemię.
§  7. Zarówno kredyt gotówkowy, jak również kredyt udzielony w naturze, winien być użyty przez osadnika wyłącznie na zagospodarowanie otrzymanego gruntu. W razie użycia pomocy państwowej nie na ten cel, całkowita suma dłużna staje się natychmiast wymagalna.
§  8. Podanie o udzielenie pomocy w myśl niniejszego, rozporządzenia należy składać do powiatowych komitetów pomocy rolnej (rozp. z dnia 22 kwietnia 1921 r. Dz. U. R. P. Na 38 poz. 232).
§  9. Przyznawanie pomocy rolnej w myśl niniejszego rozporządzenia, należy do powiatowych komitetów pomocy rolnej w składzie, zwiększonym o:
1) jednego przedstawiciela osadników wojskowych, wyznaczonego przez powiatowy komitet nadawczy z pomiędzy osadników danego powiatu, którzy ziemię otrzymali i przystąpili do jej uprawy;
2) jednego przedstawiciela Ministerstwa Spraw Wojskowych.
§  10. Do urzędu wojewódzkiego w zakresie państwowej pomocy rolnej dla osadników wojskowych należy:
a) repartycja środków pomocy na poszczególne powiaty;
b) zakup środków pomocy dla powiatów w porozumieniu z Ministerstwem Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz dostarczanie środków tych do powiatów;
c) kontrola nad wydawaniem i magazynowaniem środków pomocy w powiatach;
d) sprawdzanie rachunkowości w powiatach i przedstawianie Ministerstwu Rolnictwa i Dóbr Państwowych, po sprawdzeniu, półrocznych sprawozdań rachunkowych z załączeniem wszelkich dowodów rzeczowych.
§  11. Do starosty w zakresie pomocy państwowej dla osadników wojskowych należy:
a) magazynowanie i wydawanie, na mocy decyzji powiatowego komitetu pomocy rolnej, środków pomocy w naturze, bądź to bezpośrednio, lub za pośrednictwem instytucji rolniczo-handlowych na podstawie umów zawartych z temi instytucjami i zatwierdzonych przez urząd wojewódzki;
b) prowadzenie księgi uchwał powiatowego komitetu pomocy rolnej, sporządzanie wypisów tychże uchwał oraz przesyłanie ich do Państwowego Banku Rolnego do wykonania;
c) przyjmowanie od osadników zobowiązań dłużnych na udzielony kredyt z tytułu pomocy rolnej i kierowanie tych zobowiązań do Państwowego Banku Rolnego, oraz wypłacanie pożyczek gotówkowych, przekazywanych przez Państwowy Bank Rolny;
d) kontrola nad zużytkowaniem przez osadników wojskowych pomocy państwowej oraz nad spełnianiem przez nich warunków, zastrzeżonych przy udzieleniu tej pomocy;
e) prowadzenie rachunkowości, dotyczącej pomocy państwowej dla osadników wojskowych oraz składanie w terminach 1-go sierpnia i 1-go stycznia sprawozdań rachunkowych wraz z dowodami urzędowi wojewódzkiemu.
§  12. Rozporządzenie niniejsze zyskuje moc z dniem ogłoszenia. Jednocześnie tracą moc postanowienia rozporządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego oraz Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych i Ministra Spraw Wojskowych z dnia 23 marca 1921 r. (Dz. U. R. P. № 31 poz. 192), odnoszące się do państwowej pomocy rolnej dla osadników wojskowych, udzielanej na podstawie art. 8 p. 3. ustawy z dnia 17 grudnia 1920 r.