Pobieranie od zaległości w podatkach bezpośrednich oraz w należytościach stemplowych kar za zwłokę, odsetek za odroczenie,... - Dz.U.1924.73.721 - OpenLEX

Pobieranie od zaległości w podatkach bezpośrednich oraz w należytościach stemplowych kar za zwłokę, odsetek za odroczenie, tudzież kosztów egzekucyjnych.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1924.73.721

Akt utracił moc
Wersja od: 1 kwietnia 1927 r.

USTAWA
z dnia 31 lipca 1924 r.
o pobieraniu od zaległości w podatkach bezpośrednich oraz w należytościach stemplowych kar za zwłokę, odsetek za odroczenie, tudzież kosztów egzekucyjnych.

Na mocy art. 44 Konstytucji ogłaszam ustawę następującej treści:

Nieuiszczone z winy płatnika w terminie płatności państwowe podatki bezpośrednie wraz z dodatkami państwowemi, wymierzone opłaty stemplowe (należytości stemplowe i bezpośrednie), oraz dodatki do tych podatków i opłat, pobierane na rzecz niepaństwowych związków prawa publicznego, uważa się za zaległości.

Od zaległości w podatkach gruntowych pobiera się karą za zwłokę w wysokości 1% miesięcznie, od zaległości zaś we wszystkich innych podatkach i opłatach (art. 1) pobiera się karę za zwłoką w wysokości 2% miesięcznie, począwszy od 15 dnia po upływie terminu płatności.

Od zaległości (art. 1), których spłata została odroczona lub rozłożona na raty orzeczeniem właściwej władzy skarbowej, pobiera się tylko odsetki za odroczenie w wysokości 1% miesięcznie, począwszy od 15 dnia po upływie terminu płatności.

Wyjątek stanowią:

a)
odroczone, względnie rozłożone na raty zaległości podatku gruntowego, spadkowego i od darowizn, od których to zaległości pobiera się odsetki za odroczenie w wysokości ½% miesięcznie;
b)
odroczone lub rozłożone na raty z powodu klęsk żywiołowych zaległości podatku gruntowego, od których nie pobiera się wcale odsetek.

Minister Skarbu może obniżyć wysokość kar za zwłokę (art. 2) do ½% względnie 1% miesięcznie, jeżeli stwierdzone zostanie, że płatnik nie był w możności uiścić podatku w przepisanym terminie.

Przy obliczaniu kar za zwłokę i odsetek za odroczenie (art. 2 - 4) miesiąc zaczęty liczy się za cały.

Kary za zwłokę i odsetki za odroczenie, przypadające od zaległości w daninach państwowych, pobiera się na rzecz Skarbu Państwa, od zaległości zaś, przypadających dla niepaństwowych związków prawa publicznego - na rzecz tych związków.

Na pokrycie kosztów przymusowego ściągnięcia (egzekucyjnych) pobiera się na rzecz Skarbu Państwa od płatników następujące osobne opłaty:

1)
opłatę za pisemne wezwanie (upomnienie) płatnika do zapłaty zaległości, wynoszącą ¼% sumy zaległej, nie mniej niż 50 groszy, nie więcej niż 250 złotych;
2)
opłatę za czynności organu egzekucyjnego, dokonane u płatnika w celu przymusowego ściągnięcia zaległości, wynoszącą 5% sumy zaległej, najmniej jednak 1 złoty;
3)
koszty przeniesienia, zabezpieczenia, przechowania i przymusowej sprzedaży ruchomości, zajętych u płatnika w wysokości kwot, rzeczywiście wyłożonych.

Opłaty pod 2) nie będą ściągane, względnie w wypadku pobrania będą zaliczone na zaległość w razie późniejszego odroczenia lub rozłożenia spłaty na raty na skutek wniesionego w terminie podania.

Obowiązek płacenia kar za zwłokę i odsetek za odroczenie oraz kosztów przymusowego ściągania obciąża tego, kto w myśl obowiązujących ustaw odpowiada za uiszczenie należności skarbowych z ewentualnemi dodatkami.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.

Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia 1 sierpnia 1924 r.

Z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc ustawy i rozporządzenia dotychczas obowiązujące w przedmiotach, unormowanych niniejszą ustawą. Z tą chwilą tracą również moc obowiązującą rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 16 lutego 1924 r. o podniesieniu stawek podatków bezpośrednich (Dz. U. R. P. № 16, poz. 151), z dnia 25 lutego 1924 r. o podwyższeniu drugiej zaliczki na poczet podatku majątkowego (Dz. U. R. P. № 20, poz. 212), z dnia 31 marca 1924 r. w sprawie podwyższenia stawek niektórych podatków bezpośrednich (Dz. U. R. P. № 31, poz. 308) oraz przepisy § 4 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 12 kwietnia 1924 r. o podwyższeniu ceny świadectw przemysłowych i kart rejestracyjnych (Dz. U. R. P. № 33, poz. 340) i części drugiej § 18 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 17 czerwca 1924 r. o wymiarze i poborze państwowego podatku od nieruchomości w gminach miejskich oraz niektórych budynków w gminach wiejskich na rok 1924 (Dz. U. R. P. № 51, poz. 523).

1 Art. 2 zmieniony przez art. 1 rozp. z mocą ustawy Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 17 maja 1927 r. (Dz.U.27.46.401) zmieniającego nin. ustawę z dniem 1 kwietnia 1927 r.