Dziennik Ustaw

Dz.U.1921.93.687

| Akt utracił moc
Wersja od: 14 marca 1923 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA B. DZIELNICY PRUSKIEJ
z dnia 14 października 1921 r.
o Państwowych urzędach pośrednictwa pracy.

Na podstawie art. 6 ustawy z dnia 1 sierpnia 1919 r. o tymczasowej organizacji zarządu b. dzielnicy pruskiej (Dz. P. P. P. № 64 poz. 385) w celu wykonania rozporządzenia Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia 6 lipca 1919 r. o organizacji biur pośrednictwa pracy (Tyg. Urz. № 29 str. 148), zarządza się co następuje:
§  1. 1 Sprawy, należące do pośrednictwa pracy, załatwiają państwowe urzędy pośrednictwa pracy. Terytorialny zakres działania tych urzędów obejmować będzie jeden lub więcej powiatów i bidzie oznaczony przez Ministra Pracy i Opieki Społecznej. Siedziby państwowych urzędów pośrednictwa pracy wyznacza Minister Pracy i Opieki Społecznej Państwowe urzędy pośrednictwa pracy podlegają wojewodzie, jako władzy administracyjnej II instancji w zakresie pośrednictwa pracy.
§  2. Do zakresu działania państwowych urzędów pośrednictwa pracy

należy:

a) przyjmowanie zgłoszeń zapotrzebowania pracowników,
b) wynajdywanie zatrudnienia dla poszukujących pracy,
c) porada przy wyborze lub zmianie zawodu,
d) udzielanie informacji o krajowych stosunkach zarobkowych,
e) udzielanie przyjmującym pracę zaliczek na podróż do miejsca ich pracy,
f) zbieranie i zestawianie dat statystycznych, dotyczących rynków pracy,
g) nadzór nad działalnością wszystkich prywatnych biur pośrednictwa pracy oraz opinjowanie wniosków o zezwoleniu na prowadzenie przemysłu pośrednictwa pracy.
§  3. 2 (skreślony).
§  4. Osoby, które w myśl rozporządzenia Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia 24 czerwca 1919 r. o obowiązku zgłaszania zapotrzebowania wszelkich kategorji pracowników (Tyg. Urz. № 25 str. 131), wprowadzonego poza b. linją demarkacyjną rozporządzeniem z dnia 24 lutego 1921 r. (Dz. Urz. № 15, poz. 137) obowiązane są do zgłaszania zapotrzebowania i zawiadomienia o przyjęciu pracownika, bez udziału urzędu pośrednictwa pracy, winne wypełnić to zobowiązanie niezwłocznie po stwierdzeniu zapotrzebowania względnie po przyjęciu pracownika.
§  5. Wymierzanie grzywny przewidziane w art. 2 rozporządzenia Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia 24 czerwca 1919 roku o obowiązku zgłoszenia zapotrzebowania wszelkich kategorji pracowników (Tyg. Urz. № 25 str. 131) należy do starosty powiatowego (starosty grodzkiego) właściwego ze względu na siedzibę przedsiębiorstwa, które ma obowiązek zgłosić zapotrzebowanie.

Od orzeczenia starosty powiatowego (starosty grodzkiego) służy zażalenie do wojewody w ciągu dni 14.

Rozstrzygnięcie wojewody jest ostateczne.

Niezależnie od tego jest dopuszczalne odwołanie się do orzecznictwa sądowego, w myśl art. 10 ustępu 2 ustawy z dn. 23 czerwca 1921 r. o wprowadzeniu dekretów, ustaw sejmowych i rozporządzeń Rządu oraz o dalszem uzgodnieniu ustawodawstwa na obszarze b. dzielnicy pruskiej (Dz. U. R. P. № 75 poz. 511).

Kary, wymierzone na zasadzie rozporządzenia Komisarjatu Naczelnej Rady Ludowej z dnia 24 czerwca 1919 r. o obowiązku zgłaszania zapotrzebowania wszelkich kategorji pracowników (Tyg. Urz. № 25 str. 131), wpływają na rzecz Państwa.

§  6. 3 (skreślony).
§  7. Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.
1 § 1 zmieniony przez § 1 rozporządzenia z dnia 15 lutego 1923 r. w przedmiocie państwowych urzędów pośrednictwa pracy w województwie poznańskiem i pomorskiem. (Dz.U.23.27.162) z dniem 14 marca 1923 r.
2 § 3 skreślony przez § 2 rozporządzenia z dnia 15 lutego 1923 r. w przedmiocie państwowych urzędów pośrednictwa pracy w województwie poznańskiem i pomorskiem. (Dz.U.23.27.162) z dniem 14 marca 1923 r.
3 § 6 skreślony przez § 2 rozporządzenia z dnia 15 lutego 1923 r. w przedmiocie państwowych urzędów pośrednictwa pracy w województwie poznańskiem i pomorskiem. (Dz.U.23.27.162) z dniem 14 marca 1923 r.