Opłaty wnoszone przez jednostki gospodarcze z tytułu nieprzestrzegania normatywów zużycia surowców i materiałów, a także zakazów produkcji wyrobów i stosowania materiałów, paliw oraz technologii wyrobów i świadczenia usług.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1987.25.139

| Akt utracił moc
Wersja od: 20 sierpnia 1987 r.

ROZPORZĄDZENIE
RADY MINISTRÓW
z dnia 6 sierpnia 1987 r.
w sprawie opłat wnoszonych przez jednostki gospodarcze z tytułu nieprzestrzegania normatywów zużycia surowców i materiałów, a także zakazów produkcji wyrobów i stosowania materiałów, paliw oraz technologii wyrobów i świadczenia usług.

Na podstawie art. 34 ust. 4 ustawy z dnia 26 lutego 1982 r. o planowaniu społeczno-gospodarczym (Dz. U. z 1987 r. Nr 4, poz. 26) w związku z art. 2 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 24, poz. 151, z 1975 r. Nr 16, poz. 91 oraz z 1982 r. Nr 30, poz. 210 i Nr 45, poz. 289) zarządza się, co następuje:
Jednostki gospodarcze nie przestrzegające państwowych normatywów zużycia surowców i materiałów, ustalonych przez Ministra Gospodarki Materiałowej i Paliwowej, wnoszą opłaty w wysokości 100% wartości surowców i materiałów zużytych ponad normatyw, obliczonej:
1)
dla surowców i materiałów pochodzących z zakupu – według średnio ważonych cen zakupu w okresie sprawozdawczym,
2)
dla surowców i materiałów wytworzonych przez jednostkę gospodarczą i zużywanych na własne potrzeby – według kosztów ich wytworzenia.
1.
Jednostki gospodarcze wnoszą opłaty, stanowiące równowartość wpływów uzyskanych ze sprzedaży wyrobów (usług), wytworzonych z przekroczeniem wprowadzonych przez Ministra Gospodarki Materiałowej i Paliwowej zakazów:
1)
stosowania niektórych materiałów i paliw do produkcji określonych wyrobów i świadczenia usług,
2)
produkcji określonych wyrobów nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych,
3)
stosowania nadmiernie energochłonnych i materiałochłonnych technologii produkcji wyrobów i świadczenia usług.
2.
W razie nieuzyskania wpływów z tytułu sprzedaży wyrobów (usług) wytworzonych z przekroczeniem zakazów określonych w ust. 1, jednostki gospodarcze wnoszą opłaty w wysokości kosztów wytworzenia tych wyrobów (usług).
1.
Jeżeli jednostka gospodarcza nie uiściła opłat, o których mowa w § 1 i 2, opłaty może nałożyć Inspektorat Gospodarki Materiałowej na wniosek organu kontrolującego lub z własnej inicjatywy.
2.
Inspektorat Gospodarki Materiałowej, wydając decyzję o nałożeniu opłat, podwyższa je o 50%.
3.
Od decyzji Inspektoratu Gospodarki Materiałowej w sprawie podwyższenia opłat przysługuje odwołanie do Ministra Gospodarki Materiałowej i Paliwowej w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
4.
Opłaty, o których mowa w ust. 2 oraz w § 1 i 2, podlegają egzekucji administracyjnej.
5.
Decyzje ostateczne o nałożeniu opłat mają moc tytułów egzekucyjnych.
1.
Opłaty, o których mowa w § 1 i 2 oraz w § 3 ust. 2, wnosi się na rzecz centralnego funduszu oszczędnościowego paliw, energii, surowców i materiałów.
2.
Opłaty, o których mowa:
1)
w § 1 – przekazuje się w terminie do dnia 31 stycznia następującego po roku, w którym nastąpiło przekroczenie,
2)
w § 2 ust. 1 – przekazuje się w terminie do 20 dni po upływie miesiąca, w którym nastąpiła sprzedaż wyrobu (usługi) objętego zakazem,
3)
w § 2 ust. 2 – przekazuje się w terminie do 20 dni po upływie miesiąca, w którym nastąpiło wytworzenie wyrobu lub wykonanie usługi.
Traci moc § 2 pkt 1 i 4 oraz § 3 ust. 1 i 6 zarządzenia Ministra Gospodarki Materiałowej i Paliwowej z dnia 31 grudnia 1983 r. w sprawie zasad i trybu dokonywania wpłat na centralny fundusz oszczędnościowy paliw, energii, surowców i materiałów (Monitor Polski z 1984 r. Nr 2, poz. 18 i z 1986 r. Nr 17, poz. 108).
Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.