Odpowiedzialność i tryb postępowania w sprawach szkód w majątku wojskowym.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1948.36.246

| Akt utracił moc
Wersja od: 5 maja 1950 r.

USTAWA
z dnia 17 czerwca 1948 r.
o odpowiedzialności i trybie postępowania w sprawach szkód w majątku wojskowym.

Przepisy ogólne.

1.
Ustalanie i dochodzenie roszczeń Skarbu Państwa z tytułu szkód, powstałych w majątku wojskowym, następuje na zasadach i w trybie, określonym w niniejszej ustawie.
2.
Do roszczeń, określonych w ust. 1, stosuje się przepisy kodeksu zobowiązań.
1.
Osobami wojskowymi w rozumieniu niniejszej ustawy są żołnierze, pozostający w czynnej służbie wojskowej.
2.
Funkcjonariuszami cywilnymi w administracji wojskowej w rozumieniu niniejszej ustawy są:
a)
urzędnicy, pełniący służbę cywilną w jednostkach wojskowych,
b)
pracownicy cywilni, zatrudnieni na podstawie umowy w jednostkach wojskowych.

Majątkiem wojskowym w rozumieniu niniejszej ustawy jest majątek Skarbu Państwa albo osób trzecich, znajdujących się w użytkowaniu, pod zarządem lub w przechowaniu władz wojskowych.

Osoba, odpowiedzialna za szkodę wyrządzoną w majątku, określonym w art. 3, wolna jest od odpowiedzialności wobec osób trzecich do wysokości odszkodowania, przyznanego Skarbowi Państwa.

Tryb postępowania.

1.
W przypadku powstania szkody w majątku wojskowym władza wojskowa przeprowadza dochodzenie administracyjne.
2.
Zadaniem dochodzenia administracyjnego jest ustalenie przyczyny powstania szkody, jej wysokości, osoby odpowiedzialnej za szkodę, podstaw odpowiedzialności tej osoby oraz ujawnienie jej majątku, z którego szkoda może być pokryta.
3.
Władza wojskowa może w toku dochodzenia administracyjnego wzywać osoby, które uważa za odpowiedzialne za szkodę, świadków i biegłych do stawiennictwa i złożenia wyjaśnień, zeznań lub opinii na zasadach i pod rygorami, przewidzianymi w przepisach o postępowaniu administracyjnym.
1.
Władza wojskowa może wydać zarządzenie o zabezpieczeniu roszczenia Skarbu Państwa na majątku osoby wojskowej lub funkcjonariusza cywilnego w administracji wojskowej, gdy zwłoka grozi niebezpieczeństwem utraty zaspokojenia
2.
Zarządzenie o zabezpieczeniu, zaopatrzone klauzulą wykonalności przez władzę wojskową, jest tytułem wykonawczym do zabezpieczenia roszczenia Skarbu Państwa w trybie egzekucji administracyjnej.

Jeżeli w dochodzeniu administracyjnym ustalono, że szkoda w majątku wojskowym powstała z winy osoby wojskowej lub funkcjonariusza cywilnego w administracji wojskowej i w czasie trwania stosunku służbowego lub stosunku pracy, władza wojskowa wydaje zarządzenie o wynagrodzeniu szkody, chociażby w chwili wydania zarządzenia stosunek ten nie istniał.

1.
Zarządzenie o wynagrodzeniu szkody winno zawierać uzasadnienie i pouczenie co do odwołania.
2.
Od zarządzenia tego przysługuje osobie, której ono dotyczy, odwołanie w ciągu 14 dni od jego doręczenia.
3.
Zarządzenie wojskowej władzy odwoławczej jest ostateczne w toku postępowania administracyjnego.
1.
Osoba wojskowa lub funkcjonariusz cywilny w administracji wojskowej może - w terminie miesięcznym od dnia doręczenia ostatecznego zarządzenia o wynagrodzeniu szkody - wystąpić na drogę sądową przeciw Skarbowi Państwa z powództwem o ustalenie, czy roszczenie Skarbu Państwa istnieje w całości lub w części. W sporze tym obowiązek udowodnienia istnienia winy i szkody ciąży na Skarbie Państwa.
2.
Wniesienie powództwa, przewidzianego w ust. 1, nie wstrzymuje wykonania zarządzenia o wynagrodzeniu szkody.

Ostateczne zarządzenie o wynagrodzeniu szkody, zaopatrzone klauzulą wykonalności przez władzę wojskową, jest tytułem wykonawczym do dokonywania potrąceń z uposażenia i z zaopatrzenia emerytalnego osób wojskowych i funkcjonariuszów cywilnych w administracji wojskowej na zasadach i w trybie określonym w osobnych przepisach oraz do wszczęcia egzekucji z innego majątku tych osób w trybie egzekucji administracyjnej.

1.
Władza wojskowa zarządza skierowanie sprawy o wynagrodzenie szkody na drogę procesu cywilnego w przypadkach:
a)
gdy odpowiedzialność za szkodę ponosi osoba, nie będąca w chwili wyrządzenia szkody osobą wojskową ani funkcjonariuszem cywilnym w administracji wojskowej,
b)
gdy osoba wojskowa lub funkcjonariusz cywilny w administracji wojskowej ponosi odpowiedzialność za szkodę bez względu na swą winę.
2.
Władza wojskowa może w innych przypadkach niż wymienione w ust. 1 odstąpić od wydania zarządzenia o wynagrodzeniu szkody i zarządzić skierowanie sprawy na drogę procesu cywilnego, jeżeli uzna to w danych okolicznościach za celowe.
1.
W przypadkach, gdy nie ma warunków do wydania zarządzenia o wynagrodzeniu szkody ani do skierowania sprawy na drogę procesu cywilnego, władza wojskowa wydaje zarządzenie o umorzeniu postępowania.
2.
Władza wojskowa może również wydać zarządzenie o umorzeniu postępowania w przypadkach:
a)
gdy roszczenie jest oczywiście nieściągalne,
b)
gdy koszty związane z dochodzeniem roszczenia przewyższają jego wartość,
c)
gdy wysokość szkody nie przewyższa sumy 500 zł.
3.
Minister Obrony Narodowej może w porozumieniu z Ministrem Skarbu obniżyć lub podwyższyć wysokość sumy, określonej w ust. 2 lit. c).
4.
Władza wojskowa może podjąć postępowanie, umorzone w myśl ust. 1 i 2.

Każda czynność władzy wojskowej, podjęta w trybie postępowania, unormowanego niniejszą ustawą, przerywa bieg przedawnienia wierzytelności Skarbu Państwa.

1.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do roszczeń Skarbu Państwa o zwrot nienależnego świadczenia, otrzymanego z majątku wojskowego.
2.
Do zwrotu nienależnego świadczenia nie stosuje się przepisu art. 127 kodeksu zobowiązań.

Minister Obrony Narodowej w porozumieniu z Ministrami: Sprawiedliwości i Skarbu określi w drodze rozporządzenia właściwość władz wojskowych i szczegółowy tryb postępowania w sprawach, unormowanych w niniejszej ustawie.

Przepisy końcowe.

Stosowanie przepisów niniejszej ustawy nie wyłącza odpowiedzialności osób, wymienionych w art. 2, w trybie karnym, dyscyplinarnym lub honorowym.

Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do szkód, powstałych w czasie wojny w związku z działaniami wojennymi.

Przepisów niniejszej ustawy nie stosuje się do osób, zmobilizowanych na podstawie art. 2 dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 4 listopada 1944 r. o militaryzacji Polskich Kolei Państwowych (Dz. U. R. P. Nr 11, poz. 55).

1.
Przepisy niniejszej ustawy stosuje się odpowiednio do żołnierzy, urzędników i pracowników cywilnych, pozostających w służbie bezpieczeństwa publicznego lub Powszechnej Organizacji "Służba Polsce", oraz do osób, wykonujących w tejże organizacji powszechny obowiązek przysposobienia młodzieży.
2.
Uprawnienia Ministra Obrony Narodowej, przewidziane w niniejszej ustawie, przysługują w zakresie służby bezpieczeństwa publicznego Ministrowi Bezpieczeństwa Publicznego zaś w zakresie służby w Powszechnej Organizacji "Służba Polsce" - Prezesowi Rady Ministrów.

Z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą przepisy art. 13, 14 i 15 ustawy z dnia 2 kwietnia 1925 r. o potrąceniach z uposażenia i zaopatrzenia emerytalnego osób wojskowych oraz funkcjonariuszów państwowych w administracji wojskowej (Dz. U. R. P. z 1933 r. Nr 58, poz. 439).

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Prezesowi Rady Ministrów oraz Ministrom Obrony Narodowej i Bezpieczeństwa Publicznego, każdemu w jego zakresie działania, w porozumieniu z Ministrami Sprawiedliwości i Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

1 Art. 19 zmieniony przez art. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 19 kwietnia 1950 r. (Dz.U.50.20.169) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 maja 1950 r.
2 Art. 21 zmieniony przez art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 kwietnia 1950 r. (Dz.U.50.20.169) zmieniającej nin. ustawę z dniem 5 maja 1950 r.