Dziennik Ustaw

Dz.U.1922.8.58

| Akt obowiązujący
Wersja od: 22 października 1931 r.

OŚWIADCZENIE RZĄDOWE
o przystąpieniu Polski do międzynarodowego związku ochrony własności przemysłowej.

Podaje się niniejszem do wiadomości, że w wykonaniu art. 19 aneksu I Traktatu między Państwami Sprzymierzonemi i Stowarzyszonemi a Polską, podpisanego w Wersalu dnia 28 czerwca 1919 r., a ratyfikowanego przez Polskę zgodnie z ustawą z dnia 31 lipca 1919 r. (Dz. U. R. P. 1920 r. Nr 110, poz. 728), Rząd Polski zgłosił przystąpienie do Międzynarodowej Konwencji Paryskiej z dnia 20 marca 1883 roku o ochronie własności przemysłowej, przejrzanej w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 roku i w Waszyngtonie dnia 2 czerwca 1911 r., wraz z uzupełniającym ją protokułem zamknięcia z tegoż dnia 2 czerwca 1911 r., o treści następującej:

KONWENCJA ZWIĄZKOWA PARYSKA

z dnia 20 marca 1883 roku

o ochronie własności przemysłowej, przejrzana w Brukseli dn. 14 grudnia 1900 r. i w Waszyngtonie dn. 2 czerwca 1911 roku. *

J.C.M. Cesarz Niemiecki, Król Pruski w imieniu Cesarstwa Niemieckiego; J.C.M. Cesarz Austrjacki, Król Czeski, i t.d. i Apostolski Król Węgierski za Austrję i za Węgry; J.K.M. Król Apostolski Król Węgierski za Austrię i za Węgry; J.K.M. Król Belgów; Prezydent Stanów Zjednoczonych Brazylijskich; Prezydent Rzeczypospolitej Kubańskiej (Cuba); J.K.M. Król Duński; Prezydent Rzeczypospolitej Dominikańskiej (S. Domingo); J.K.M. Król Hiszpański; Prezydent Stanów Zjednoczonych Ameryki; Prezydent Rzeczypospolitej Francuskiej; J.K.M. Król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanji i Irlandji oraz Zamorskich terytorjów Brytyjskich, Cesarz Indji; J.K.M. Król Włoski; J.C.M. Cesarz Japoński; Prezydent Stanów Zjednoczonych Meksyku; J.K.M. Król Norweski; J.K.M. Królowa Niderlandów; Prezydent Rządu Tymczasowego Rzeczypospolitej Portugalskiej; J.K.M. Król Szwedzki; Rada Związkowa Konfederacji Szwajcarskiej; Rząd Tunisu.

Uznawszy za pożyteczne wprowadzenie pewnych modyfikacji i uzupełnień do Międzynarodowej Konwencji w przedmiocie utworzenia Międzynarodowego Związku Ochrony Własności Przemysłowej, przejrzanej w Brukseli dnia 14 grudnia 1900 roku, mianowali swych pełnomocników, którymi są: (pominięto),

Którzy po wzajemnym okazaniu swych pełnomocnictw, uznanych za dobre i należyte co do formy, zgodzili się następujące postanowienia:

Art.  1. 

Kraje, zawierające umowę, tworzą Związek dla ochrony własności przemysłowej.

Art.  2. 

Poddanym i obywatelom każdego z krajów, zawierających umowę, będą we wszystkich innych krajach Związku w sprawach, dotyczących patentów na wynalazki, modeli użytkowych, rysunków lub modeli przemysłowych, znaków fabrycznych i handlowych, nazw firm handlowych, oznak pochodzenia zwalczania nierzetelnej konkurencji, przysługiwały korzyści, jakie odnośnie prawa zapewniają obecnie lub zapewniają w przyszłości własnym poddanym lub obywatelom. Wobec tego będą oni mieli tę samą ochronę, co i tamci, i będą mogli odwołać się do tej samej opieki prawnej przeciw wszelkim naruszeniom ich praw, z zastrzeżeniem dokonywania warunków i formalności, wymaganych przez dany kraj od poddanych i obywateli własnych. Obowiązek zamieszkania lub posiadania przedsiębiorstwa w kraju, w którym się żąda ochrony, nie może być wymagany od przynależnych do Związku.

Art.  3. 

Są zrównani z poddanymi i obywatelami krajów, zawierających umowę, poddani lub obywatele krajów, nienależących do Związku, zamieszkali lub posiadający rzeczywiste i poważne przedsiębiorstwa przemysłowe lub handlowe na terytorjum jednego z krajów Związku.

Art.  4. 

a) Ten, kto prawidłowo zgłosi patent na wynalazek, wzór użytkowy, rysunek lub model przemysłowy, znak fabryczny lub handlowy w jednym z krajów zawierających umowę, albo jego prawny zastępca, będzie dla zgłoszenia w innych krajach, i z zastrzeżeniem praw osób trzecich, korzystał z prawa pierwszeństwa w terminach, określonych poniżej.

b) Wskutek tego, zgłoszenie, złożone później w jednym z tych krajów, Związku z upłynięciem tych terminów, nie będzie mogło być unieważnione przez fakty, dokonane w międzyczasie, a mianowicie przez inne zgłoszenie, przez opublikowanie wynalazku lub jego wykonanie, przez wystawienie na sprzedaż egzemplarzy rysunku lub modelu, przez używanie znaku.
c) Wyżej wspomniane terminy pierwszeństwa będą trwały: 12 miesięcy dla patentów na wynalazki i wzorów użytkowych i 4 miesiące dla rysunków i modeli przemysłowych oraz dla znaków fabrycznych i handlowych.
d) Ktokolwiek będzie korzystać z pierwszeństwa zgłoszenia wcześniejszego, będzie musiał złożyć oświadczenie, wskazujące datę i kraj tego zgłoszenia. Każdy kraj określi, do jakiego czasu najpóźniej trzeba będzie oświadczenie to złożyć. Dane te będą przytoczone w ogłoszeniach, wydawanych przez właściwe Władze, a przedewszystkiem na patentach i odnoszących się do nich opisach.

Kraje, zawierające umowę, będą mogły wymagać od składającego oświadczenie pierwszeństwa kopji zgłoszenia (opisu rysunków i t.d.) wcześniejszego, potwierdzonej co do zgodności przez Władzę, która je przyjęła. Kopja ta będzie wolna od wszelkich uwierzytelnień. Będzie można wymagać dołączenia do niej zaświadczenia daty zgłoszenia, wydanego przez tę Władzę, oraz tłomaczenia. Inne formalności nie będą mogły być wymagane dla oświadczenia pierwszeństwa w chwili składania zgłoszenia. Każdy kraj, zawierający umowę, określi skutki, jakie spowoduje niedopełnienie formalności, przewidzianych w tym artykule; jednak skutki te nie mogą sięgać poza utratę praw pierwszeństwa.

e) Później mogą być wymagane inne dowody.
Art.  4-bis. 

Patenty, zgłoszone w różnych krajach, zawierających umowę, przez osoby, dopuszczone do korzystania z dobrodziejstw Konwencji, w myśl art. 2 i 3, będą niezależne od patentów, otrzymanych na ten sam wynalazek w innych krajach, należących lub nienależących do Związku.

Postanowienie to winno być zrozumiane w sposób bezwzględny, a mianowicie w tem znaczeniu, że patenty, zgłoszone w terminie pierwszeństwa, są niezależne, tak pod względem powodów do unieważnienia i wygaśnięcia, jak i co do trwania normalnego.

Postanowienie to stosuje się do wszystkich patentów, istniejących w chwili nadania mu mocy obowiązującej.

W razie przystąpienia nowych krajów zastosuje się to również do patentów, istniejących obustronnie w chwili tego przystąpienia.

Art. 5.

Wprowadzenie przez właściciela patentu do kraju, w którym patent został wydany, przedmiotów fabrykowanych w jednym z krajów Związku, nie pociągnie za sobą utraty mocy prawnej patentu.

W każdym razie, właściciel patentu będzie podlegał obowiązkowi wykonywania go stosownie do praw kraju, do którego wprowadza przedmioty opatentowane, ale z zastrzeżeniem, że patent będzie mógł być unieważniony z powodu niewykonania go w jednym z krajów Związku dopiero po upływie trzech lat, licząc od dnia zgłoszenia w tym kraju, i tylko w wypadku, gdyby właściciel patentu nie usprawiedliwił swojej bezczynności.

Art.  6. 

Każdy znak fabryczny lub handlowy, zarejestrowany prawidłowo w kraju, z którego pochodzi, będzie dopuszczony do zgłoszenia i chroniony - taki jaki jest - w innych krajach Związku.

Wszelako mogą być odrzucone lub unieważnione:

1. Znaki, mogące naruszyć prawa, nabyte przez osoby trzecie w kraju, w którym zgłasza się o udzielenie ochrony.
2. Znaki, pozbawione wszelkich własności odróżniających, lub zawierające wyłącznie oznaczenia lub wskazówki, mogące służyć w handlu dla oznaczenia rodzaju, jakości, ilości, przeznaczenia, wartości, miejsca pochodzenia lub czasu wytworzenia produktów, bądź też zwykle używane w potocznej mowie lub ustalone zwyczajowo w uczciwych stosunkach handlowych kraju, w którym zgłasza się o udzielenie ochrony.

Przy ocenie wartości odróżniających danego znaku, należy brać pod uwagę wszystkie faktyczne okoliczności, w szczególności zaś przeciąg czasu używania znaku.

3. Znaki, które są przeciwne moralności lub porządkowi publicznemu.

Za kraj, z którego znak pochodzi, będzie uważany ten, w którym zgłaszający posiada swój główny zakład.

Jeżeli główny zakład nie znajduje się w jednym z krajów Związku, za kraj, z którego znak pochodzi, będzie uważany ten, do którego zgłaszający przynależy.

Art.  7. 

Rodzaj produktu, na którym znak fabryczny lub handlowy ma być umieszczony, nie może w żadnym razie stanowić przeszkody dla zgłoszenia znaku.

Art.  7-bis.

Kraje, zawierające umowę, zobowiązują się dopuszczać do zgłoszenia i ochrony znaki, należące do takich zrzeszeń, których istnienie nie sprzeciwia się prawom kraju, z którego znak pochodzi, nawet jeżeli te związki nie posiadają zakładu przemysłowego lub handlowego.

Jednakże każdemu krajowi będzie pozostawione ustalenie warunków szczególnych, pod jakimi zrzeszenie może być dopuszczone do ochrony swych znaków.

Art.  8. 

Nazwa firmy handlowej będzie chroniona we wszystkich krajach Związku bez obowiązku zgłaszania, niezależnie od tego, czy stanowi ona część znaku fabrycznego lub handlowego, czy też nie.

Art.  9. 

Każdy produkt, zaopatrzony bezprawnie w znak fabryczny lub handlowy, lub w nazwę firmy handlowej, będzie zajęty przy wwozie do tych krajów Związku, w których znak ten lub nazwa firmy handlowej ma prawo do ochrony prawnej.

Jeżeli prawodawstwo jakiegokolwiek kraju nie pozwala na zajęcie towaru przy wwozie, zajęcie zastąpi się przez zakaz wwozu.

Zajęcie będzie się dokonywać zarówno w kraju, w którym nastąpiło bezprawne oznaczenie, jako też i w kraju, do którego przywieziono wyrób.

Zajęcie towaru winno się odbywać na wniosek bądź prokuratury, bądź jakiejkolwiek innej władzy kompetentnej, bądź też strony zainteresowanej, osoby pojedyńczej lub towarzystwa, zgodnie z prawodawstwem wewnętrznem każdego kraju.

Władze nie są obowiązane zarządzać zajęcia w razie tranzytu.

Jeżeli prawodawstwo danego kraju nie pozwala na zajęcie przy wwozie, ani na zakaz wwozu, ani na zajęcie wewnątrz państwa, te zarządzenia będą zastąpione przez takie skargi i środki, jakie prawo danego kraju zabezpiecza w podobnych wypadkach swym własnym obywatelom.

Art.  10. 

Przepisy poprzedniego artykułu będą stosowane do każdego wyrobu, noszącego fałszywie, jako wskazanie pochodzenia, nazwę miejscowości określonej, jeżeli to wskazanie będzie podane łącznie z nazwiskiem handlowym fikcyjnem, albo wzięte w zamiarach oszukańczych.

Za stronę interesowaną uważa się każdego wytwórcę, fabrykanta albo kupca, zajętego produkcją, fabrykacją tego wytworu lub handlem i osiedlonego, bądź w miejscowości fałszywie podanej za miejsce pochodzenia, bądź w okolicy, w której ta miejscowowść jest położona.

Art.  10-bis.

Wszystkie kraje, zawierające umowę, obowiązują się zapewnić przynależącym do Związku skuteczną ochronę przeciw nieuczciwej konkurencji.

Art.  11. 

Kraje, zawierające umowę, stosownie do swego prawodawstwa wewnętrznego, ochrony tymczasowej wynalazkom, nadającym się do opatentowania, wzorom użytkowym, rysunkom lub modelom przemysłowym, jako też znakom fabrycznym lub handlowym, dla wytworów, które będą umieszczane na wystawach międzynarodowych, oficjalnych lub oficjalnie uznanych, urządzanych na terytorjum jednego z tych krajów.

Art.  12. 

Każdy z krajów, zawierających umowę, obowiązuje się ustanowić odrębny urząd dla spraw własności przemysłowej i centralne biuro zgłoszeń dla podawania do wiadomości ogółu patentów na wynalazki, modeli użytkowych, rysunków i modeli przemysłowych oraz znaków fabrycznych i handlowych.

Urząd ten będzie wydawał w miarę możności urzędowe pismo perjodyczne.

Art.  13. 

Urząd międzynarodowy, ustanowiony w Bernie pod nazwą "Biura międzynarodowego dla ochrony własności przemysłowej" podlega wysokiej władzy Rządu Konfederacji Szwajcarskiej, który ustala jego organizację i czuwa nad jego funkcjonowaniem.

Biuro międzynarodowe będzie skupiać informacje wszelkiego rodzaju, odnoszące się do ochrony własności przemysłowej, i łączyć je w statystykę ogólną, która będzie rozsyłaną wszystkim Rządom. Przystąpi ono do studjów wspólnie użytecznych, interesujących Związek, i posiłkując się materjałami, oddanymi do jego rozporządzenia przez różne Rządy, będzie redagowało pismo perjodyczne w języku francuskim, poświęcone sprawom, dotyczącym przedmiotu Związku.

Numery tego pisma, jak również wszystkie dokumenty, opublikowane przez Biuro międzynarodowe, będą rozdzielane między Rządy krajow Związku w stosunku do liczby niżej wymienionych jednostek opodatkowania. Egzemplarze i dokumenty, którychby dodatkowo zażądały wymienione Rządy, bądź też stowarzyszenia lub osoby prywatne, będą opłacane osobno.

Biuro międzynarodowe powinno być stale do dyspozycji członków Związku w celu dostarczania im informacji specjalnych, których mogliby potrzebować w sprawach, odnoszących się do międzynarodowego zawiadywania własnością przemysłową. Będzie ono składało ze swych czynności roczne sprawozdania, komunikowane wszystkim członkom Związku.

Językiem oficjalnym Biura międzynarodowego będzie język francuski.

Wydatki Biura międzynarodowego będą ponoszone wspólnie przez kraje, zawierające umowę. Nie będą one mogły w żadnym razie przekroczyć sumy sześćdziesięciu tysięcy franków rocznie.

Ażeby określić udział każdego z krajów w tej ogólnej sumie wydatków, kraje zawierające umowę i te, któreby przystąpiły w przyszłości do Związku, będą podzielone na 6 klas, z których każda uczestniczy w stosunku pewnej ilości jednostek, a mianowicie:

1-sza klasa 25 jednostek

2-ga klasa 20 jednostek

3-cia klasa 15 jednostek

4-ta klasa 10 jednostek

5-ta klasa 5 jednostek

6-ta klasa 3 jednostki

Współczynniki te będą pomnożone przez ilość krajów każdej klasy, a suma w ten sposób otrzymanych iloczynów będzie przedstawiała ilość jednostek, przez jaką należy podzielić sumę wydatków. Iloraz da kwotę, odpowiadającą jednostce wydatków.

Każdy z krajów, zawierających umowę oznaczy w chwili swego przystąpienia klasę, do której chce być zaliczony.

Rząd Konfederacji Szwajcarskiej będzie czuwał nad wydatkami Biura międzynarodowego, będzie udzielał zaliczek potrzebnych i zestawi rachunek roczny, który będzie zakomunikowany wszystkim innym Rządom.

Art.  14. 

Niniejsza Konwencja będzie podlegała przejrzeniom perjodycznym w celu wprowadzenia ulepszeń, dążących do udoskonalenia systemu Związku.

W tym celu będą odbywały się po kolei w różnych krajach, zawierających umowę, konferencje Delegatów tychże krajów.

Rząd kraju, w którym ma się odbyć konferencja, przygotuje, przy udziale Biura międzynarodowego, prace tej konferencji.

Dyrektor Biura międzynarodowego będzie obecny na posiedzeniach konferencji i weźmie udział w obradach bez prawa głosu przy uchwałach.

Art.  15. 

Wyraża się zgodę na to, że kraje, zawierajace umowę, zastrzegają sobie nawzajem prawo zawierania między sobą poszczególnych porozumień dla ochrony własności przemysłowej, o ile te porozumienia nie sprzeciwiają się postanowieniom niniejszej Konwencji.

Art.  16. 

Kraje, które nie brały udziału w obecnej Konwencji, będą dopuszczone do przystąpienia do niej na własne żądanie.

O przystąpieniu zawiadamia się drogą dyplomatyczną Rząd Konfederacji Szwajcarskiej, a przez ten-że wszystkie inne Rządy.

Pociągnie ono za sobą z pełnym skutkiem prawnym przystąpienie do wszystkich postanowień i dopuszczenie do wszystkich korzyści, zastrzeżonych niniejszą Konwencją, i uzyska moc obowiązującą w miesiąc po przesłaniu zawiadomienia Rządu Konfederacji Szwajcarskiej innym krajom, należącym do Związku, o ile data późniejsza nie będzie oznaczona przez kraj przystępujący.

Art.  16-bis.

Kraje, zawierające umowę, mają prawo każdego czasu zgłosić akces do obecnej Konwencji dla swych kolonji, posiadłości, terytorjów zależnych i protektoratów lub dla niektórych z nich.

Mogą one, w tym celu, bądź złożyć deklarację ogólną, że wszystkie ich kolonje, posiadłości, terytorja zależne i protektoraty objęte są przystąpieniem, bądź też ograniczyć się do wymienienia tych, które są niem objęte, bądź też ograniczyć się do wymienienia tych, które się wyłącza z przystąpienia.

Deklaracja ta będzie zakomunikowana pisemnie Rządowi Konfederacji Szwajcarskiej, a przez ten-że wszystkim innym Rządom.

Kraje, zawierające umowę, będą mogły pod temi samemi warunkami wypowiedzieć Konwencję dla swych kolonji, posiadłości, terytorjów zależnych i protektoratów, lub dla niektórych z nich.

Art.  17. 

Wykonywanie zobowiązań wzajemnych, zawartych w niniejszej Konwencji, podlega, o ile zachodzi tego potrzeba, wypełnianiu formalności i przepisów, ustanowionych przez prawa konstytucyjne tych krajów, zawierających umowę, które winny spowodować zastosowanie się do nich, co obowiązują się uczynić w możliwie najkrótszym czasie.

Art.  17-bis.

Konwencja pozostanie w swej mocy przez czas nieograniczony, aż do upływu roku, licząc od dnia, w którym nastąpi wypowiedzenie jej.

To wypowiedzenie będzie skierowane do Rządu Konfederacji Szajcarskiej. Wywrze ono skutek tylko odnośnie do kraju, który je zgłosi, pozostawiając Konwencję w mocy dla innych krajów, zawierających umowę.

Art.  18. 

Niniejszy akt będzie ratyfikowany, a ratyfikacje zostaną złożone w Waszyngtonie najpóźniej 1 kwietnia 1913 r. Będzie wprowadzony w wykonanie między krajami, które go ratyfikowały, w miesiąc po upływie tego terminu.

Akt ten wraz ze swym Protokułem Zamknięcia zastąpi w stosunkach między krajami, które go ratyfikują: Konwencję paryską z dnia 20-go marca 1883 r.; Protokuł Zamknięcia, dołączony do tego aktu; Protokuł Madrycki z dnia 15 kwietnia 1891 r., dotyczący uposażenia Biura międzynarodowego, i Akt Dodatkowy Brukselski z dnia 14 grudnia 1900 r.

Wszelako wyżej wymienione akty zachowują swą moc odnośnie do tych krajów, które nie ratyfikują niniejszego aktu.

Art.  19. 

Niniejszy akt będzie podpisany w jednym tylko egzemplarzu, który zostanie złożony w archiwach Rządu Stanów Zjednoczonych. Kopja poświadczona będzie wydana przez ten ostatni każdemu z Rządów Związku.

Na dowód powyższego odnośni pełnomocnicy podpisali akt niniejszy.

Sporządzono w Waszyngtonie w jednym egzemplarzu dnia 2 czerwca 1911 r.

PROTOKUŁ ZAMKNIĘCIA.

W chwili przystąpienia do podpisu aktu, zawartego dnia dzisiejszego, pełnomocnicy niżej podpisani porozumieli się odnośnie następującego:

Do art. 1.

Słowa "Własność przemysłowa" mają być zrozumiane w najszerszym znaczeniu; obejmują one wszelką produkcję z dziedziny rolnictwa (wino, ziarno, owoce, bydło i t.d.) i górnictwa (minerały, wody mineralne i t.d.).

Do art. 2.

a) Pod nazwą patentów na wynalazki rozumie się rozmaite rodzaje patentów przemysłowych, dopuszczonych przez prawodawstwa krajów zawierających umowę, jako to patenty wwozu, patenty udoskonalenia i t.d. zarówno na sposoby wyrobu, jak i na wyroby.
b) Ustala się zgodnie, że przepis art. 2, który uwalnia osoby, należące do związku, od obowiązku zamieszkania i osiedlania, ma charakter interpretacyjny i musi wskutek tego być zastosowany do wszystkich praw, powstałych z racji Konwencji z dnia 20 marca 1883 roku, przed wejściem w życie obecnego aktu.
c) Ustala się zgodnie, że przepisy art. 2 nie naruszają bynajmniej prawodawstwa żadnego z krajów, zawierających umowę, odnośnie procedury postępowania sądowego, kompetencji sądów, jak również obioru miejsca zamieszkania lub ustanowienia pełnomocnika, wymaganego przez ustawy o patentach, o wzorach użytkowych, o znakach i t.d.

Do art. 4.

Ustala się zgodnie, że jeżeli kraju będzie zgłoszony rysunek lub model przemysłowy, na zasadzie prawa pierwszeństwa, opartego na zgłoszeniu wzoru użytkowego, termin pierwszeństwa będzie nie inny, jak ten który art. 4 ustanowił dla rysunków i modeli przemysłowych.

Do art. 6.

Ustala się zgodnie, że przepis pierwszego ustępu art. 6 nie wyklucza prawa żądania od zgłaszającego świadectwa o zarejestrowaniu prawidłowem w kraju rodzinnym, wydanego przez władzę kompetentną.

Ustala się zgodnie, że używanie publicznych herbów, godeł i odznaczeń, bez upoważnienia władz kompetentnych, albo używanie oznak i stempli urzędowych, wprowadzonych przez jeden z krajów związku do kontroli i gwarancji, może być uważane za sprzeciwiające się porządkowi publicznemu w myśl punktu 3 art. 6.

Wszelako nie będą uważane za przeciwne porządkowi publicznemu znaki, zawierające, za zgodą władz kompetentnych, odtworzenie publicznych herbów, godeł i odznaczeń.

Ustala się zgodnie, że znak nie będzie mógł być uważany za przeciwny porządkowi publicznemu jedynie z powodu, iż nie odpowiada jakiemuś przepisowi prawodawstwa o znakach, wyjąwszy wypadki, gdy sam ten przepis dotyczy właśnie porządku publicznego.

Niniejszy protokuł zamknięcia, który będzie ratyfikowany równocześnie z aktem, zawartym dnia dzisiejszego, będzie uważany jako stanowiący część składową tego Aktu i posiadać tę samą moc, znaczenie i trwałość.

Na dowód powyższego odnośni pełnomocnicy podpisali niniejszy protokuł.

Sporządzono w Waszyngtonie, w jednym egzemplarzu, dnia 2-go czerwca 1911 roku.

O tem przystąpieniu Rząd Konfederacji Szwajcarskiej w dniu 10 października 1919 r. zawiadomił Rządy wszystkich Państw, które do tej Konwencji należą.

Do Międzynarodowego Związku ochrony własności przemysłowej należą państwa następujące:

Polska od 10 listopada 1919 r.

Niemcy od 1 maja 1903 r.

Austrja od 1 stycznia 1909 r.

Belgja od 7 lipca 1884 r.

Bułgarja od 13 czerwca 1921 r.

Kuba od 17 listopada 1904 r.

Danja od 1 października 1894 r.

Rzeczpospolita Dominikańska (S. Domingo) od 11 lipca 1890 r.

Hiszpanja od 7 lipca 1884 r.

Stany Zjednoczone Ameryki od 30 maja 1887 r.

Francja (Algier) od 7 lipca 1884 r.

Wielka Brytanja od 7 lipca 1884 r.

Węgry od 1 stycznia 1909 r.

Włochy od 7 lipca 1884 r.

Japonja od 15 lipca 1889 r.

Maroko (za wyjątkiem strefy hiszpańskiej) od 30 lipca 1917 r.

Meksyk od 7 września 1903 r.

Norwegja od 1 lipca 1885 r.

Holandja od 7 lipca 1884 r.

Portugalja od 7 lipca 1884 r.

Rumunja od 6 października 1920 r.

Serbja od 7 lipca 1884 r.

Szwecja od 1 lipca 1885 r.

Szwajcarja od 7 lipca 1884 r.

Czechosłowacja od 5 października 1919 r.

Tunis od 7 lipca 1884 r.

Finlandja od 20 września 1921 r.

W. m. Gdańsk od 21 września 1921 r.

* Tekst konwencji został zastąpiony przez tekst ustalony w Hadze w dniu 6 listopada 1925 r. (Dz.U.32.2.8) w granicach określonych w art. 18 ust. 2 tegoż tekstu konwencji, z dniem 22 października 1931 r.