Dziennik Ustaw

Dz.U.1931.63.509

| Akt obowiązujący
Wersja od: 3 maja 1938 r.
Artykuł  11. 

Aby zastrzec dla produktów pochodzących z ich odnośnych krajów dobrodziejstwo wyżej wymienionych postanowień, Wysokie Umawiające się Strony będą mogły wymagać, aby produkty i towary, przywożone na ich obszar, były zaopatrzone w świadectwa pochodzenia, stwierdzające:

a) jeśli chodzi o surowce w ścisłem znaczeniu lub o produkty naturalne - że pochodzą one z danego kraju,
b) jeśli chodzi o fabrykat, że odpowiada on warunkom, wymaganym dla uznania jego narodowości przez kraj importujący, tak co do materjału użytego do wyrobu, jak i co do pracy, której został poddany.

Świadectwa pochodzenia wydawane będą bądź to przez władze celne, bądź przez izby handlowe, do których przynależy wysyłający, bądź też przez każdą inną władzę lub związek gospodarczy, uznany przez kraj przeznaczenia.

W wypadku, gdyby powyższe świadectwa nie były wydawane przez władze rządowe do tego upoważnione, kraj przeznaczenia będzie mógł żadać, aby były one poświadczane przez dyplomatycznego lub konsularnego przedstawiciela tego kraju. Obydwa Umawiające się Rządy zgadzają się ustalić, na zasadzie wzajemności, wysokość opłat, mających być pobieranemi w razie wymagania poświadczenia konsularnego.

Przesyłki pocztowe zwolnione będą od świadectw pochodzenia, o ile będzie chodziło o przywóz nie posiadający charakteru handlowego.

Świadectwa pochodzenia będą redagowane bądź to w języku kraju pochodzenia, bądź też w języku kraju przeznaczenia. W pierwszym wypadku obydwa kraje zastrzegają sobie prawo żądania tłumaczenia.

Co się tyczy formy, treści i użycia tych świadectw, Wysokie Umawiające się Strony zapewniają sobie wzajemnie traktowanie państwa najbardziej uprzywilejowanego.