Ogólne przepisy o postępowaniu. - Dział 2 - Egzekucja administracyjna świadczeń pieniężnych. - Dz.U.1947.21.84 - OpenLEX

Dział 2 - Ogólne przepisy o postępowaniu. - Egzekucja administracyjna świadczeń pieniężnych.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1947.21.84

Akt utracił moc
Wersja od: 8 marca 1958 r.

Dział  II.

Ogólne przepisy o postępowaniu.

1.
Wierzycielem w rozumieniu niniejszego dekretu jest władza lub instytucja uprawniona na podstawie obowiązujących przepisów do żądania ściągnięcia świadczeń pieniężnych w trybie administracyjnym.
2.
Dłużnikiem w rozumieniu niniejszego dekretu jest każda osoba, na której ciąży obowiązek wykonania świadczenia pieniężnego na rzecz wierzyciela.

Skargi na czynności organu egzekucyjnego mogą być wnoszone do urzędu skarbowego w terminie tygodniowym od daty czynności.

Na decyzję urzędu skarbowego wydaną w toku postępowania egzekucyjnego nie ma zażalenia, chyba że dekret niniejszy stanowi inaczej.

1.
Termin do wniesienia zażalenia wynosi tydzień od daty ogłoszenia lub doręczenia decyzji.
2.
Zażalenie na decyzję urzędu skarbowego oraz zastępczej władzy egzekucyjnej rozstrzyga ostatecznie właściwa miejscowo izba skarbowa. Zażalenie wnosi się do tej władzy, która decyzję wydała.

Skarga na czynności organu egzekucyjnego oraz zażalenie na decyzję urzędu skarbowego nie mają mocy wstrzymującej, chyba że dekret niniejszy stanowi inaczej. Urząd skarbowy może jednak wstrzymać dalsze kroki egzekucyjne; w tych przypadkach może on w miarę potrzeby uzależnić zawieszenie postępowania egzekucyjnego od dania zabezpieczenia przez dłużnika lub za dłużnika przez osoby trzecie.

1.
Przedstawiciel ustawowy dłużnika może wnieść zażalenie na decyzję oraz skargę na czynności dokonane w czasie, kiedy dłużnik nie był należycie zastąpiony. Termin do wnoszenia tych środków prawnych biegnie od daty, kiedy przedstawiciel ustawowy otrzymał zawiadomienie o toczącym się postępowaniu. Powtórzenia jednak czynności już dokonanych można żądać tylko wtedy, gdy przy wykonaniu czynności zaszło naruszenie praw dłużnika, nie mającego pełnej zdolności do działań prawnych.
2.
Na decyzję urzędu skarbowego wydaną na skutek skargi, o której mowa w ustępie poprzedzającym, służy zażalenie.
1.
Osoba trzecia, roszcząca sobie jakiekolwiek prawo do zajętego majątku lub jego części, powinna, przed wytoczeniem powództwa przeciwko wierzycielowi i dłużnikowi o zwolnienie spod egzekucji, zgłosić urzędowi skarbowemu pisemne żądanie zwolnienia, przedstawiając wszystkie zarzuty, które ma zamiar podnieść w powództwie, ze wskazaniem środków dowodowych; decyzja urzędu skarbowego powinna zapaść w ciągu dwóch tygodni.
2.
Urząd skarbowy zawiesi postępowanie egzekucyjne co do zajętego majątku lub jego części, co do którego zgłoszono odpowiadające przepisom ust. 1 żądanie zwolnienia spod egzekucji, do czasu wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, chyba że przedmiot ten ulega szybkiemu zepsuciu.
3.
W razie niezachowania przez osobę trzecią przepisów, zawartych w ust. 1, poniesie ona koszty procesu nawet wtedy, gdyby się z powództwem utrzymała.
1.
Decyzja urzędu skarbowego oraz zastępczej władzy egzekucyjnej może być, z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 2 niniejszego artykułu, uchylona i zmieniona z urzędu w każdym czasie w trybie nadzoru przez izbę skarbową, o ile z decyzji tej strony lub osoby trzecie nie nabyły żadnych praw.
2.
Jeżeli zastępczą władzą egzekucyjną jest władza samorządu terytorialnego, uprawnienie przewidziane w ustępie poprzedzającym służy izbie skarbowej po zasięgnięciu opinii właściwego wydziału wojewódzkiego.

Organ egzekucyjny może upomnieć, a po bezskutecznym upomnieniu wydalić osobę, która zachowuje się niewłaściwie lub przeszkadza jego czynnościom.

Organ egzekucyjny może zażądać pomocy organów bezpieczeństwa publicznego w razie oporu.

W przypadkach, nieunormowanych w niniejszym dekrecie, stosuje się odpowiednio przepisy dekretu z dnia 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym (Dz. U. R. P. Nr 27, poz. 174).