Doręczanie pism sądowych przez policję państwową.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1929.25.268

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 lipca 1929 r.

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRÓW SPRAWIEDLIWOŚCI I SPRAW WEWNĘTRZNYCH
z dnia 30 marca 1929 r.
w sprawie doręczania pism sądowych przez policję państwową. *

Na podstawie art. 145 lit. b) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o Policji Państwowej (Dz. U. R. P. Nr. 28, poz. 257) zarządza się co następuje:
Prócz wypadku przewidzianego w art. 145 lit. a) rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 6 marca 1928 r. o Policji Państwowej (Dz. U. R. P. Nr. 28, poz. 257) policja państwowa doręcza pisma sądowe w następujących wypadkach:
1)
jeżeli adresat prowadzi taki tryb życia (podróżujący, włóczęga, bezdomny i t. p), że celem doręczenia do rąk własnych konieczne jest czuwanie nad jego zjawieniem się w miejscowości, w której znajduje się posterunek lub komisarjat policji państwowej;
2)
jeżeli wezwanie do stawienia się usiłowano doręczyć przez inny organ, który stwierdził, że adresat kilkakrotnie uchylał się od doręczenia, a sąd doręczenie do rąk własnych postanowił ponowić;
3)
jeżeli funkcjonarjusz policji państwowej obecny w sądzie w charakterze urzędowym lub, jako świadek, udaje się z sądu do rejonu posterunku (komisarjatu) lub przez rejon posterunku (komisarjatu), w którym należy doręczyć wezwanie pilne ze względu na zapobieżenie odroczeniu rozprawy głównej lub apelacyjnej;
4)
jeżeli sędzia śledczy lub prokurator dokonywa czynności poza budynkiem sądowym, a wezwanie dotyczy osoby, której przesłuchanie bezzwłoczne lub na miejscu czynności sędzia lub prokurator uzna za konieczne;
5)
jeżeli sędzia śledczy lub prokurator zarządza odszukanie osoby, nieznanej z adresu, z jednoczesnem doręczeniem jej wezwania;
6)
jeżeli sędzia śledczy lub prokurator ze względu na cel śledztwa lub dochodzenia, który w razie opóźnienia lub innego sposobu doręczenia byłby udaremniony, zarządza wezwanie oznaczonej osoby do bezzwłocznego stawienia się (lub w ciągu kilku godzin), przewidując na wypadek nieusprawiedliwionego niestawiennictwa bezzwłoczne sprowadzenie przymusowe;
7)
jeżeli doręczenie zarządzono w postępowaniu doraźnem.
W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt. 1 i 2 doręczenie przez policję państwową można zarządzić tylko poleceniem pisemnem za zezwoleniem i podpisem kierownika sądu względnie prokuratury (wydziału - oddziału - zamiejscowego).
W wypadku przewidzianym w § 1 pkt. 3 funkcjonarjusz policji państwowej może bądź doręczyć wezwanie osobiście, bądź celem doręczenia wręczyć je za potwierdzeniem pisemnem policji państwowej danego rejonu (posterunkowi - komisarjatowi), właściwej zaś władzy gminnej tylko wówczas, jeżeli co do doręczenia w porę niema żadnych wątpliwości; wręczenie woźnemu sądowemu sądu grodzkiego jest dopuszczalne, jeżeli nie powstanie stąd zwłoka i doręczenie ma nastąpić w siedzibie sądu grodzkiego.
W wypadkach przewidzianych w § 1 pkt. 4, 5, 6, 7 dopuszczalne jest także ustne wezwanie odnośnej osoby za pośrednictwem funkcjonarjusza policji państwowej, jeżeli według obowiązujących przepisów wezwanie pisemne nie jest konieczne.
Rozporządzenie niniejsze obowiązuje od dnia 1 kwietnia 1929 r.
* Z dniem 1 lipca 1929 r. nin. rozporządzenie traci moc obowiązującą w sprawach karnych, zgodnie z § 5 rozporządzenia z dnia 25 czerwca 1929 r. w sprawie doręczania pism sądowych przez policję państwową w sprawach karnych (Dz.U.29.47.385).