Dziennik Ustaw

Dz.U.1963.26.152

| Akt utracił moc
Wersja od: 1 października 1972 r.

ROZPORZĄDZENIE
RADY MINISTRÓW
z dnia 25 maja 1963 r.
w sprawie dodatkowego wynagrodzenia dla lekarzy zatrudnionych w zakładach leczniczo-zapobiegawczych przemysłowej służby zdrowia. *

Na podstawie art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1958 r. (Dz. U. Nr 35, poz. 154) zarządza się, co następuje:
§  1.
1. Przepisy rozporządzenia stosuje się do lekarzy zatrudnionych w wymiarze co najmniej pełnego etatu:
1) w przychodniach przyzakładowych przy zakładach pracy:
a) przemysłowych i budownictwa oraz
b) innych, jeżeli przy pracy w nich występują czynniki uciążliwe lub szkodliwe dla zdrowia,
2) w przychodniach międzyzakładowych sprawujących opiekę nad zakładami pracy określonymi w pkt 1,
3) w obwodowych przychodniach przemysłowych oraz w poradniach higieny pracy,
4) w wojewódzkich (miejskich w miastach wyłączonych z województwa) przychodniach lub poradniach przemysłowych,
5) 1 w działach do spraw nadzoru nad orzecznictwem lekarskim o czasowej niezdolności do pracy w wojewódzkich (miejskich w miastach wyłączonych z województw) przychodniach wielospecjalistycznych w miejscowościach, w których nie zostały zorganizowane przychodnie (poradnie) określone w pkt 4,
6) 2 w oddziałach ochrony radiologicznej i działach higieny pracy wojewódzkich (miejskich w miastach wyłączonych z województw) stacji sanitarno-epidemiologicznych,
7) 3 w pracowniach higieny pracy powiatowych (miejskich, portowych i dzielnicowych) stacji sanitarno-epidemiologicznych,
8) 4 w oddziałach nadzoru sanitarno-epidemiologicznego powiatowych (miejskich, dzielnicowych, portowych) stacji sanitarno-epidemiologicznych, jeżeli do obowiązków tych lekarzy należy wyłącznie wykonywanie zadań w zakresie higieny pracy.
2. W uzasadnionych przypadkach, jeżeli stan sanitarny oraz stan zatrudnienia pracowników danego zakładu pracy nie wymaga zatrudnienia lekarza w wymiarze pełnego etatu, Minister Zdrowia i Opieki Społecznej może rozciągnąć przepisy rozporządzenia na lekarzy zatrudnionych w zakładach określonych w ust. 1 w wymiarze co najmniej 5 godzin dziennie.
§  2.
1. Lekarzom określonym w § 1 może być przyznane dodatkowe wynagrodzenie kwartalne w wysokości od 1.500 do 6.000 zł za wykonywanie w ramach podstawowych obowiązków zadań w zakresie:
1) podnoszenia stanu higieniczno-sanitarnego zakładu pracy,
2) poprawy ogólnego stanu zdrowia załóg oraz
3) zwalczania nieuzasadnionej absencji chorobowej.
2. Dodatkowe wynagrodzenie wypłacane jest przez właściwy oddział Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z funduszów ubezpieczeń społecznych po upływie kwartału.
§  3.
1. Dodatkowe wynagrodzenie, o którym mowa w § 2, przyznaje się na ustalony okres do jednego roku, nie dłużej jednak niż do końca roku kalendarzowego.
2. Dodatkowe wynagrodzenie przyznaje oraz ustala jego wysokość kierownik wydziału zdrowia i opieki społecznej prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa) w porozumieniu z właściwym oddziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wojewódzką komisją związków zawodowych.
3. Dodatkowe wynagrodzenie może być cofnięte lub obniżone w granicach od 30% do 60% na okres jednego kwartału lub do końca roku kalendarzowego, jeżeli lekarz nie wykonuje należycie obowiązków określonych w § 2 ust. 1, a zwłaszcza jeżeli w danym kwartale nastąpiło z winy lekarza przychodni przyzakładowej lub międzyzakładowej przekroczenie limitu na zasiłki chorobowe przez zakład pracy, przy którym znajduje się zakład leczniczo-zapobiegawczy zatrudniający lekarza.
4. O cofnięciu lub obniżeniu dodatkowego wynagrodzenia decyduje kierownik wydziału zdrowia i opieki społecznej prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa) w porozumieniu z właściwym oddziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wojewódzką komisją związków zawodowych.
5. Cofnięcie lub obniżenie dodatkowego wynagrodzenia następuje z urzędu lub na wniosek:
1) kierownika wojewódzkiej (miejskiej w mieście wyłączonym z województwa) przychodni lub poradni przemysłowej,
2) właściwego oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych,
3) kierownictwa zakładu pracy lub rady zakładowej.
§  4.
1. W razie przekroczenia przez zakład pracy kwartalnego limitu na zasiłki chorobowe kierownictwo zakładu pracy przesyła właściwemu oddziałowi Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wraz z kwartalnym sprawozdaniem o realizacji wydatków na zasiłki chorobowe, wniosek o wypłacenie, obniżenie lub cofnięcie lekarzowi przychodni przyzakładowej lub międzyzakładowej dodatkowego wynagrodzenia wraz ze swą opinią o przyczynach przekroczenia limitu.
2. Minister Zdrowia i Opieki Społecznej określi okoliczności, w których zakład pracy jest zwolniony od obowiązku przesłania wniosku o obniżenie lub cofnięcie dodatkowego wynagrodzenia, o którym mowa w ust. 1.
§  5.
1. Wniosek o cofnięcie lub obniżenie dodatkowego wynagrodzenia (§ 3 ust. 5 lub § 4) powoduje wstrzymanie przez kierownika wydziału zdrowia i opieki społecznej prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa) wypłaty dodatkowego wynagrodzenia za dany kwartał do czasu rozpatrzenia wniosku, co powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca od jego złożenia.
2. Dla zbadania zasadności wniosków, o których mowa w § 3 ust. 5 i § 4, kierownik wydziału zdrowia i opieki społecznej prezydium wojewódzkiej rady narodowej (rady narodowej miasta wyłączonego z województwa) przeprowadza w miarę potrzeby w porozumieniu z oddziałem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i wojewódzką komisją związków zawodowych kontrolę zakładu leczniczo-zapobiegawczego, zatrudniającego lekarza, którego dotyczy wniosek.
§  6. W sprawach dotyczących dodatkowego wynagrodzenia dla lekarzy zatrudnionych w zakładach leczniczo-zapobiegawczych przy zakładach przemysłowych, których pracownicy korzystają ze świadczeń kolejowej służby zdrowia, kierownik wydziału zdrowia i opieki społecznej wykonuje uprawnienia przewidziane w §§ 3 i 5 w porozumieniu z naczelnikiem zarządu służby zdrowia okręgowej dyrekcji kolei państwowych.
§  7. Szczegółowe zadania lekarzy w zakresie określonym w § 2 ust. 1 oraz szczegółowe zasady przyznawania, ustalania wysokości, cofania lub obniżania oraz wypłat dodatkowego wynagrodzenia określi Minister Zdrowia i Opieki Społecznej w porozumieniu z Centralną Radą Związków Zawodowych, Przewodniczącym Komitetu Pracy i Płac oraz Prezesem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
§  8. Traci moc rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 grudnia 1958 r. w sprawie dodatkowego wynagrodzenia dla lekarzy zatrudnionych w niektórych zakładach leczniczo-zapobiegawczych przy zakładach pracy (Dz. U. Nr 74, poz. 377).
§  9. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia z mocą od dnia 1 lipca 1963 r.
* Z dniem 1 października 1972 r. traci moc nin. rozporządzenie w zakresie uregulowanym w rozporządzeniu z dnia 1 września 1972 r. w sprawie uposażenia pracowników zakładów społecznych służby zdrowia, zakładów pomocy społecznej i zakładów rehabilitacji zawodowej inwalidów (Dz.U.72.37.246), zgodnie z § 40 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia.
1 § 1 ust. 1 pkt 5 dodany przez § 1 rozporządzenia z dnia 10 grudnia 1963 r. (Dz.U.63.58.311) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 stycznia 1964 r.
2 § 1 ust. 1 pkt 6 dodany przez § 1 rozporządzenia z dnia 24 grudnia 1968 r. (Dz.U.69.1.4) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 stycznia 1969 r.
3 § 1 ust. 1 pkt 7 dodany przez § 1 rozporządzenia z dnia 24 grudnia 1968 r. (Dz.U.69.1.4) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 stycznia 1969 r.
4 § 1 ust. 1 pkt 8 dodany przez § 1 rozporządzenia z dnia 24 grudnia 1968 r. (Dz.U.69.1.4) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 1 stycznia 1969 r.