Argentyna-Polska. Konwencja o odszkodowaniu za wypadki przy pracy. Buenos Aires 1932.03.17.

Dziennik Ustaw

Dz.U.1935.14.77

| Akt obowiązujący
Wersja od: 28 lutego 1935 r.

KONWENCJA
między Polską a Argentyną dotycząca odszkodowań za wypadki przy pracy,
podpisana w Buenos-Aires, dnia 17 marca 1932 r.

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

MY, IGNACY MOŚCICKI,

PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ,

wszem wobec i każdemu zosobna, komu o tem wiedzieć należy, wiadomem czynimy:

W dniu siedemnastym marca tysiąc dziewięćset trzydziestego drugiego roku podpisana została w Buenos Aires konwencja między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Argentyńskiej o odszkodowaniach za wypadki przy pracy, o następującem brzmieniu dosłownem:

KONWENCJA

JEGO EKSCELENCJA PAN PREZYDENT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

i

JEGO EKSCELENCJA PAN PREZYDENT NARODU ARGENTYŃSKIEGO,

ożywieni pragnieniem rozszerzenia zakresu stosowania ustawodawstwa ich odnośnych krajów w sprawie odszkodowania za wypadki przy pracy, postanowili zawrzeć w tym celu konwencję, i mianowali swych Pełnomocników, mianowicie: (pominięto),

Którzy po zakomunikowaniu sobie udzielonych im pełnomocnictw, uznanych za będące w dobrej i należytej formie, zgodzili się na to, co następuje:

Każda z Wysokich Stron Umawiających zgadza się zapewnić równość traktowania obywateli drugiej Strony i swych własnych obywateli w sprawie odszkodowania za wypadki przy pracy.

Wobec tego, spadkobiercy robotnika, obywatela jednej z Wysokich Stron Umawiających się, będącego ofiarą wypadku przy pracy na terytorjum drugiej Strony, będą mieli prawo do odszkodowania ustawowego, z tego tytułu wynikającego, nawet wówczas, gdy w chwili wypadku, nie posiadali miejsca zamieszkania na terytorjum kraju w którym wypadek ten zaszedł. To samo będzie miało miejsce, gdy ofiara lub jej spadkobiercy, już po wypadku, opuściliby terytorjum bądź Republiki Argentyńskiej, bądź Polski.

Niniejsza konwencja będzie miała zastosowanie w wypadkach odszkodowań znajdujących się w zawieszeniu, a których termin płatności na rzecz ofiar lub ich spadkobierców jeszcze nie wygasł zgodnie z przepisami ustaw i rozporządzeń kraju, w którym wydarzył się wypadek.

Prawo do odszkodowania będzie określone zgodnie z ustawodawstwem kraju, na którego terytorjum zaszedł nieszczęśliwy wypadek.

Akta i dokumenty, w sprawach odszkodowaniowych z tytułu wypadków przy pracy wymagane przez władze krajowe obydwóch Stron Umawiających się będą wolne od opłat.

Władze argentyńskie i polskie okazywać sobie będą wzajemne usługi w celu obustronnego ułatwienia wykonania ustaw dotyczących wypadków przy pracy, a w szczególności, o ile chodzi o powiadomienie spadkobierców.

Niniejsza konwencja będzie ratyfikowana i dokumenty ratyfikacyjne będą wymienione w Buenos Aires w terminie możliwie najkrótszym. Wejdzie ona w życie dla obydwóch krajów w trzydzieści dni po wymianie ratyfikacji.

Będzie ona obowiązywała w ciągu pięciu lat, po upływie których będzie uważana, za przedłużaną z roku na rok, o ile nie zostanie wypowiedziana na rok zgóry.

Na dowód czego Pełnomocnicy, wyznaczeni w tym celu, podpisali i opatrzyli pieczęciami niniejszą konwencję, zredagowaną w językach polskim, hiszpańskim i francuskim, w dwóch egzemplarzach, w Buenos Aires, stolicy Republiki Argentyńskiej w 17-tym dniu miesiąca marca 1932 r.

Zaznajomiwszy się z powyższą konwencją, uznaliśmy ją i uznajemy za słuszną zarówno w całości jak i każde z postanowień w niej zawartych; oświadczamy, że jest przyjęta, ratyfikowana i potwierdzona i przyrzekamy, że będzie niezmiennie zachowywana.

Na dowód czego wydaliśmy Akt niniejszy, opatrzony pieczęcią Rzeczypospolitej.

W Warszawie, dnia 12 maja 1934 r.