Dziennik UE

Dz.U.UE.L.1992.370.76

| Akt utracił moc
Wersja od: 24 listopada 2003 r.

DYREKTYWA RADY 92/109/EWG
z dnia 14 grudnia 1992 r.
w sprawie wytwarzania i wprowadzania do obrotu niektórych substancji wykorzystywanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych

RADA WSPÓLNOT EUROPEJSKICH,

uwzględniając Traktat ustanawiający Europejską Wspólnotę Gospodarczą, w szczególności jego art. 100a,

uwzględniając wniosek Komisji(1),

we współpracy z Parlamentem Europejskim(2),

uwzględniając opinię Komitetu Ekonomiczno-Społecznego(3),

a także mając na uwadze, co następuje:

niektóre Państwa Członkowskie przyjęły środki mające na celu kontrolę wytwarzania i wprowadzania do obrotu substancji często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych; inne Państwa Członkowskie zamierzają przyjąć podobne środki; konieczne jest zatem, w perspektywie urzeczywistnienia rynku wewnętrznego, opracowanie wspólnych reguł na poziomie wspólnotowym celem uniknięcia zakłóceń konkurencji w legalnym obrocie oraz zapewnienia jednolitego stosowania przyjętych reguł;

dnia 19 grudnia 1988 r. przyjęto w Wiedniu Konwencję o Zwalczaniu Nielegalnego Obrotu Środkami Odurzającymi i Substancjami Psychotropowymi, zwaną dalej "Konwencją Narodów Zjednoczonych"; Konwencja ta wpisuje się w ramy podejmowanych w skali światowej wysiłków związanych z walką przeciw narkotykom; Wspólnota uczestniczyła w negocjacjach w sprawie tej Konwencji, ukazując swoją polityczną wolę działania w granicach swoich kompetencji;

wymogi art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych odnoszące się do handlu prekursorami (tj. substancjami często używanymi do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych) są spełniane w odniesieniu do wymiany handlowej między Wspólnotą a państwami trzecimi na skutek przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 3677/90/EWG z dnia 13 grudnia 1990 r. ustanawiającego środki, które powinny być podjęte w celu uniemożliwiania wykorzystywania niektórych substancji do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych(4);

artykuł 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych przewiduje przyjęcie właściwych środków mających na celu monitorowanie wytwarzania i rozprowadzania prekursorów; w ramach decyzji podjętych na 35. sesji Komisji Narodów Zjednoczonych ds. Środków Odurzających Komisja uzupełniła wykaz substancji umieszczonych w tabelach w Załączniku do Konwencji; w niniejszej dyrektywie powinny być ustanowione odpowiednie przepisy celem wykrywania ewentualnych przypadków nielegalnego wykorzystywania środków odurzających, walki z ich nielegalnym przywozem do Wspólnoty oraz zagwarantowania, że wspólne reguły monitorowania będą stosowane na rynku Wspólnoty;

postanowienia art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych opierają się na systemie nadzorowania handlu określonymi substancjami; większa część handlu tymi substancjami jest w pełni legalna; dokumentacja i etykietowanie przesyłek zawierających te substancje muszą być wystarczająco czytelne; należy ponadto, poza wyposażeniem właściwych organów w niezbędne środki działania, rozwinąć - zgodnie z duchem Konwencji Narodów Zjednoczonych - mechanizmy oparte na ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, a także na rozwoju systemu gromadzenia, wymiany i wykorzystywania informacji;

ponieważ metody wykorzystywania ciągle się zmieniają, w skali międzynarodowej uważa się, iż procedury, przewidziane w art. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych, należy wzmocnić w celu skutecznej walki z wykorzystywaniem przedmiotowych substancji;

Komisja oraz siedem Państw Członkowskich uczestniczyło w pracach Grupy Roboczej ds. Produktów Chemicznych, ustanowionej przez szczyt gospodarczy G7 w Houston dnia 10 lipca 1990 r. w celu rozwoju skutecznych procedur zapobiegania wykorzystywaniuprekursorów i podstawowych chemikaliów do nielegalnego wytwarzania narkotyków; podczas prac grupy zapewniono koordynację działań na poziomie wspólnotowym oraz ścisłe konsultacje z przedstawicielami przemysłu i handlu;

sprawozdanie końcowe Grupy Roboczej ds. Produktów Chemicznych zostało zatwierdzone na szczycie gospodarczym G7 w Londynie dnia 15 lipca 1991 r.;

sprawozdanie końcowe uznające, że Konwencja Narodów Zjednoczonych stanowi podstawowy instrument współpracy międzynarodowej w dziedzinie wykorzystywania substancji chemicznych, zawiera szereg zaleceń zmierzających do wzmocnienia środków krajowych i międzynarodowych na podstawie tej Konwencji;

konieczne jest zapewnienie, by wytwarzanie i wykorzystanie substancji sklasyfikowanych w kategorii 1 załącznika I do niniejszej dyrektywy było uwarunkowane posiadaniem zezwolenia; dostawa tych substancji powinna być dozwolona tylko w przypadku gdy osoba, której mają one być dostarczone, jest w sposób szczególny upoważniona, ogólnie lub indywidualnie, do ich odbierania, posiadania lub dokonywania operacji tymi substancjami;

należy przyjąć środki zmierzające do ustanowienia ścisłej współpracy z zainteresowanymi podmiotami gospodarczymi, aby informowali oni właściwe organy o podejrzanych transakcjach;

istnieje konieczność opracowania mechanizmów współpracy administracyjnej; pożądane jest, aby właściwe organy we Wspólnocie opierały swoje działania na rozporządzeniu Rady z dnia 19 maja 1981 r. nr 1468/81/EWG w sprawie wzajemnej pomocy między władzami administracyjnymi Państw Członkowskich oraz współpracy między nimi a Komisją w celu zapewnienia prawidłowego stosowania prawa dotyczącego spraw celnych lub rolnych(5); szczególną uwagę należy zwrócić na poufny charakter otrzymywanych i wymienianych informacji;

każde Państwo Członkowskie powinno wprowadzić sankcje o działaniu dostatecznie odstraszającym, aby zapobiec naruszeniom przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy,

PRZYJMUJE NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

TYTUŁ  I

Zagadnienia ogólne

Artykuł  1
1. Niniejsza dyrektywa zmierza do ustanowienia wewnątrzwspólnotowego monitorowania niektórych substancji, często używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających i substancji psychotropowych, w celu przeciwdziałania wykorzystywaniu takich substancji.
2. Do celów niniejszej dyrektywy:

a) "substancja sklasyfikowana" oznacza każdą substancję wymienioną w załączniku I, włącznie z mieszaninami zawierającymi tę substancję. Pojęcie to nie obejmuje produktów leczniczych oraz innych preparatów zawierających substancje sklasyfikowane, które zostały wytworzone w taki sposób, że wymienione substancje nie mogą być bez trudności wykorzystane lub odzyskane za pomocą dających się łatwo zastosować środków;

b) "wprowadzanie do obrotu" oznacza każde dostarczanie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, substancji sklasyfikowanych, wytwarzanych lub wprowadzanych do swobodnego obrotu we Wspólnocie;

c) "podmiot gospodarczy" oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną zajmującą się wytwarzaniem, przetwarzaniem, handlem lub rozprowadzaniem substancji sklasyfikowanych we Wspólnocie lub też prowadzącą działalność pokrewną, taką jak pośrednictwo lub magazynowanie substancji sklasyfikowanych;

d) "Międzynarodowy Organ Kontroli Środków Odurzających" oznacza organ powołany przez Jednolitą Konwencję o Środkach Odurzających z 1961 r., zmienioną Protokołem z 1972 r.

TYTUŁ  II

MONITOROWANIE WPROWADZANIA DO OBROTU

Artykuł  2

Dokumentacja i etykietowanie

Każde Państwo Członkowskie podejmuje wszelkie niezbędne środki w celu zagwarantowania, że wprowadzenie do obrotu substancji sklasyfikowanych podlega następującym wymogom:

1) wszelkie transakcje prowadzące do wprowadzenia do obrotu substancji sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I są właściwie udokumentowane:

a) w szczególności dokumenty handlowe, takie jak faktury, wykazy ładunków, dokumenty administracyjne, dokumenty przewozowe i inne dotyczące przewozu zawierają informacje pozwalające w jednoznaczny sposób zidentyfikować:

– nazwę substancji sklasyfikowanej w kategoriach 1 lub 2 załącznika I,

– ilość i wagę substancji sklasyfikowanej, a w przypadku mieszaniny ilość i wagę mieszaniny, jak również ilość i wagę lub procentową zawartość substancji wymienionych w kategoriach 1 i 2 załącznika I, będących składnikami mieszaniny,

– nazwę i adres dostawcy, jednostki rozprowadzającej i odbiorcy końcowego;

b) dokumentacja powinna ponadto zawierać deklarację klienta, określającą szczególne zastosowanie substancji. Szczegółowe zasady wykonania niniejszego przepisu zostaną określone zgodnie z procedurą ustanowioną w art. 10 ust. 2. Przy badaniu tych szczegółowych zasad należy uwzględnić możliwość, aby stały klient, otrzymujący od jednego dostawcy substancję sklasyfikowaną w kategorii 2 załącznika I, przedstawił pojedynczą deklarację dotyczącą wszystkich takich transakcji w ciągu jednego roku;

2) jednakże zobowiązania na mocy ust. 1 nie mają zastosowania do transakcji dotyczących substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 załącznika I, w przypadku gdy ich ilości nie przekraczają ilości wskazanych w załączniku II;

3) podmioty gospodarcze zapewniają, by na substancjach sklasyfikowanych w kategoriach 1 i 2 załącznika I umieszczano etykiety przed ich wprowadzeniem do obrotu. Etykieta musi zawierać nazwy substancji, według określeń zawartych w załączniku I. Dodatkowo podmioty gospodarcze mogą stosować swoje zwyczajowe etykiety;

4) podmioty gospodarcze przechowują dokumentację prowadzonej działalności w takim zakresie, jaki jest niezbędny dla przestrzegania zobowiązań na mocy ust. 1;

5) dokumentację określoną w ust. 1 i ust. 4 przechowuje się przez okres nie krótszy niż trzy lata od zakończenia roku kalendarzowego, w którym miała miejsce operacja określona w ust. 1 i musi być ona łatwo udostępniona na wniosek właściwych organów w celu przeprowadzenia kontroli.

Artykuł  3

Każde Państwo Członkowskie wyznacza organ lub organy właściwe dla zapewnienia stosowania niniejszej dyrektywy.

Państwo Członkowskie powiadamia Komisję o wyznaczonym organie lub organach.

Artykuł  4

Substancje sklasyfikowane w kategoriach 1 i 2 załącznika I

1. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, że wytwarzanie oraz wprowadzenie do obrotu we Wspólnocie substancji sklasyfikowanych w kategorii 1 załącznika I będzie uwarunkowane posiadaniem specjalnego zezwolenia wydawanego przez właściwe organy.
2. Badając, czy w konkretnych przypadkach należy wydać takie zezwolenie, właściwe organy biorą pod uwagę w szczególności kompetencje i uczciwość składającego wniosek.

Zezwolenie może zostać zawieszone lub cofnięte przez właściwe organy w każdym przypadku, gdy istnieją uzasadnione podstawy, by sądzić, że posiadacz zezwolenia nie jest już właściwą i odpowiednią osobą lub że warunki, na podstawie których zezwolenie zostało wydane, nie są już spełniane.

3. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie stosowne środki w celu zapewnienia, że każdy podmiot gospodarczy posiadający zezwolenie określone w ust. 1 dostarcza substancje sklasyfikowane w kategorii 1 załącznika I tylko osobom w sposób szczególny upoważnionym, ogólnie lub indywidualnie, do ich odbierania, posiadania lub dokonywania operacji tymi substancjami.
4. Podmioty gospodarcze zajmujące się wytwarzaniem lub wprowadzaniem do obrotu substancji sklasyfikowanych w kategorii 2 załącznika I mają obowiązek przekazywania i uaktualniania właściwym organom adresów zakładów, w których dane substancje są wytwarzane lub które nimi handlują.
Artykuł  5

Współpraca

Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki konieczne w celu ustanowienia ścisłej współpracy między właściwymi organami i podmiotami gospodarczymi, w ramach której podmioty gospodarcze:

– niezwłocznie powiadamiają właściwe organy o wszelkich okolicznościach, takich jak nietypowe zamówienia lub transakcje z udziałem substancji sklasyfikowanych, które mogą budzić podejrzenie, iż takie substancje, które mają być wprowadzane do obrotu lub wytwarzane, mogą być wykorzystywane do celów nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych,

– na żądanie właściwych organów dostarczają im w zwięzłej formie informacji dotyczących prowadzonych transakcji z udziałem substancji sklasyfikowanych.

TYTUŁ  III

ŚRODKI KONTROLI

Artykuł  6

Kompetencje właściwych organów

1. W celu zapewnienia prawidłowego stosowania art. 2 i art. 4 każde Państwo Członkowskie przyjmuje, w ramach swojego prawa krajowego, niezbędne środki pozwalające właściwym organom na:

a) uzyskiwanie informacji o wszelkich zamówieniach substancji sklasyfikowanych lub operacjach z udziałem takich substancji;

b) dostęp do miejsca prowadzenia działalności podmiotu gospodarczego w celu zbierania dowodów nieprawidłowości.

TYTUŁ  IV

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA

Artykuł  7

Do celów stosowania niniejszej dyrektywy i bez uszczerbku dla art. 10 przepisy rozporządzenia (EWG) nr 1468/81, w szczególności przepisy dotyczące poufności informacji, stosuje się mutatis mutandis. Każde Państwo Członkowskie przekazuje pozostałym Państwom Członkowskim i Komisji nazwy właściwych organów wyznaczonych do działania w charakterze korespondentów zgodnie z art. 2 ust. 2 tego rozporządzenia.

TYTUŁ  V

PRZEPISY KOŃCOWE

Artykuł  8

Każde Państwo Członkowskie ustala sankcje na wypadek naruszenia przepisów przyjętych w wykonaniu niniejszej dyrektywy. Sankcje są wystarczające do wspierania zgodności z tymi przepisami.

Artykuł  9
1. Aby umożliwić wszelkie niezbędne dostosowania do ustaleń dotyczących monitorowania substancji sklasyfikowanych, właściwe organy w każdym Państwie Członkowskim przekazują każdego roku Komisji wszystkie istotne informacje dotyczące wykonania środków monitorowania ustanowionych w niniejszej dyrektywie, w szczególności w odniesieniu do substancji używanych do nielegalnego wytwarzania środków odurzających lub substancji psychotropowych, a także do metod wykorzystywania i nielegalnego wytwarzania.
2. Na podstawie informacji przekazanych zgodnie z ust. 1 Komisja opracowuje, zgodnie z art. 12 ust. 12 Konwencji Narodów Zjednoczonych i w konsultacji z Państwami Członkowskimi, roczne sprawozdanie do przedłożenia Międzynarodowemu Organowi Kontroli Środków Odurzających.
Artykuł  10 1
1. Komisja wspomagana jest przez Komitet powołany na mocy art. 10 rozporządzenia (EWG) nr 3677/90 (zwany dalej "Komitetem").

Komitet bada każde zagadnienie dotyczące stosowania niniejszej dyrektywy.

Komitet uchwala swój regulamin wewnętrzny.

2. W przypadku odniesienia się do niniejszego ustępu stosuje się art. 4 i 7 decyzji 1999/468/WE(6), uwzględniając przepisy jej art. 8.

Okres ustanowiony w art. 4 ust. 3 decyzji 1999/468/WE ustala się na trzy miesiące.

3. Procedurę ustanowioną w ust. 2 stosuje się w szczególności w celu:

a) ustalenia, w miarę potrzeb, warunków odnoszących się do dokumentacji i etykietowania mieszanek oraz preparatów substancji kategorii 2 załącznika I przewidzianego w art. 2;

b) zmiany załączników do niniejszej dyrektywy, w przypadku gdy tabele Załącznika do Konwencji Narodów Zjednoczonych są zmienione;

c) zmiany progów określonych w załączniku II.

Artykuł  11
1. Państwa Członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania art. 7 i art. 10 przed dniem 1 stycznia 1993 r., a pozostałych artykułów przed dniem 1 lipca 1993 r. Państwa Członkowskie niezwłocznie powiadomią o tym Komisję.

Wymienione środki powinny zawierać odniesienie do niniejszej dyrektywy lub odniesienie to powinno towarzyszyć ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odniesienia ustalane są przez Państwa Członkowskie.

2. Państwa Członkowskie przekażą Komisji teksty podstawowych przepisów prawa krajowego, przyjętych na podstawie niniejszej dyrektywy. Komisja informuje o tym pozostałe Państwa Członkowskie.
Artykuł  12

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

Sporządzono w Brukseli, dnia 14 grudnia 1992 r.
W imieniu Rady
N. LAMONT
Przewodniczący

______

(1) Dz.U. C 21 z 29.1.1991, str. 17.

(2) Dz.U. 125 z 13.5.1992, str. 195; oraz decyzja z dnia 18 listopada 1992 r. (dotychczas nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym).

(3) Dz.U. C 159 z 17.6.1991, str. 58.

(4) Dz.U. L 357 z 20.12.1990, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione przez rozporządzenie (EWG) nr 900/92 (Dz.U. L 96 z 10.4.1992, str. 1).

(5) Dz.U. 144 z 2.6.1981, str. 1. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (EWG) 945/87 (Dz.U. L 90 z 2.4.1987, str. 3).

(6) Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184 z 17.7.1999, str. 23).

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK  I 2

Substancje do umieszczenia w wykazie w znaczeniu art. 1 ust. 2 lit. a)

KATEGORIA 1
SubstancjaOznaczenie CN (jeśli się różni)Kod CN(1)Nr CAS(2)
1-fenylo-2-propanonFenyloaceton2914 31 00103-79-7
kwas N-acetyloantranilowykwas2-acetamidobenzenowy2924 23 0089-52-1
Izosafrol (cis + trans)2932 91 00120-58-1
3,4-Metylenodioksyfenylopropan-2-on1-(1,3-Benzodioksol-5-l)propan-2-on2932 92 004676-39-5
Piperonal2932 93 00120-57-0
Safrol2932 94 0094-59-7
Efedryna2939 41 00299-42-3
Pseudoefedryna2939 42 0090-82-4
Norefedrynaex 2939 49 0014838-15-4
Ergometryna2939 61 0060-79-7
Ergotamina2939 62 00113-15-5
Lysergic acid2939 63 0082-58-6
Stereoizomeryczne formy substancji wymienionych w niniejszej kategorii niebędące cathine(3), gdziekolwiek występowanie takich form jest możliwe.
Sole substancji wymienionych w niniejszej kategorii, gdziekolwiek występowanie takich soli jest możliwe, a nie są to sole cathine.

KATEGORIA 2

SubstancjaOznakowanie CN (jeśli się różni)Kod CN(1)Nr CAS(2)
Bezwodnik octowy2915 24 00108-24-7
Kwas fenylooctowy2916 34 00103-82-2
Kwas antranilowy2922 43 00118-92-3
Piperydyna2933 32 00110-89-4
Nadmanganian potasu2841 61 007722-64-7
Sole substancji wymienionych w niniejszej kategorii, gdziekolwiek występowanie soli jest możliwe.

KATEGORIA 3

SubstancjaOznakowanie CN (jeśli się różni)Kod CN(1)Nr CAS(2)
Kwas solnyChlorek wodoru 2806 10 007647-01-0
Kwas siarkowy2807 00 107664-93-9
Toluen2902 30 00108-88-3
Eter etylowyEter dietylowy2909 11 0060-29-7
Aceton2914 11 0067-64-1
MetyloetyloketonButanon2914 12 0078-93-3
Sole substancji wymienionych w niniejszej kategorii, gdziekolwiek występowanie takich soli jest możliwe, a nie są to sole kwasów solnego i siarkowego.
(1) Dz.U. L 290 z 28.10.2002, str. 1.
(2) Nr CAS »Chemical Abstract Service Registry Number«, indywidualny

numeryczny identyfikator wyraźnie określony dla każdej substancji i jej

budowy. Nr CAS jest wyraźnie określony dla każdego izomeru i dla każdej

soli każdego izomeru. Należy pamiętać, że numery CAS dla soli substancji

wymienionych powyżej będą inne od podanych.

(3) Nazywana również (+) -norpseudoefedryna, kod CN 2939 43 00, nr CAS

492-39-7.

ZAŁĄCZNIK  II 3

SubstancjaPróg
Bezwodnik octowy100 l
Nadmanganian potasu100 kg
Kwas antranilowy i jego sole1 kg
Kwas fenylooctowy i jego sole1 kg
Piperydyna i sole0,5 kg."
1 Art. 10 zmieniony przez art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1882/2003 z dnia 29 września 2003 r. dostosowującego do decyzji Rady 1999/468/WE przepisy odnoszące się do komitetów, które wspomagają Komisję w wykonywaniu jej uprawnień wykonawczych ustanowionych w instrumentach podlegających procedurze określonej w art. 251 Traktatu WE (Dz.U.UE.L.03.284.1) z dniem 20 listopada 2003 r.
2 Załącznik I:

-zmieniony przez art. 1 dyrektywy nr 93/46/EWG z dnia 22 czerwca 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.159.134) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 25 czerwca 1993 r.

- zmieniony przez art. 1 dyrektywy Komisji nr 2001/8/WE z dnia 8 lutego 2001 r. (Dz.U.UE.L.01.39.31) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 1 marca 2001 r.

- zmieniony przez art. 1 dyrektywy Komisji nr 2003/101/WE z dnia 3 listopada 2003 r. (Dz.U.UE.L.03.286.14) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 24 listopada 2003 r.

3 Załącznik II:

-zmieniony przez art. 1 dyrektywy nr 93/46/EWG z dnia 22 czerwca 1993 r. (Dz.U.UE.L.93.159.134) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 25 czerwca 1993 r.

- zmieniony przez art. 1 dyrektywy Komisji nr 2003/101/WE z dnia 3 listopada 2003 r. (Dz.U.UE.L.03.286.14) zmieniającej nin. dyrektywę z dniem 24 listopada 2003 r.

© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.