Dz.U.UE.C.2019.4.41

| Akt nienormatywny
Wersja od: 7 stycznia 2019 r.

Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. - ZS / EBI
(Sprawa T-659/18)

Język postępowania: angielski

(2019/C 4/54)

(Dz.U.UE C z dnia 7 stycznia 2019 r.)

Strony

Strona skarżąca: ZS (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 27 września 2017 r. i z dnia 28 grudnia 2017 r.;
- zasądzenie pełnego odszkodowania za poniesioną przez stronę skarżącą szkodę;
- w tym względzie żąda ona od EBI zapłaty:
- kwoty 30 000 EUR tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za 42 dni urlopu wypoczynkowego oraz 40,5 dnia zgromadzonych w TSA-A, w łącznej wysokości 82,5 dni urlopowych;
- kwoty 30 000 EUR bezprawnie potrąconej z kwot należnych w związku z jej odejściem;
- kwoty 50 000 EUR, czyli 3 % składki rocznego wynagrodzenia do uzupełniającego systemu ubezpieczeniowego (RCVP) do zwykłego wieku emerytalnego;
- kwoty 35 000 EUR tytułem uprawnienia strony skarżącej do premii;
- kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą;
- kosztów pomocy prawnej w postępowaniu, oszacowanych tymczasowo na kwotę 15 000 EUR;
- kosztów postępowania i wszystkich innych kosztów.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nieobecności strony skarżącej nie były nieusprawiedliwione a w każdym razie EBI powinien był zareagować wcześniej, zważywszy na to, że nieobecności wystąpiły w pięcioletnim okresie. Twierdzenia takie nie uwzględniają ustnego porozumienia między stroną skarżącą a pozwanym dotyczące wypełniania kart zarządzania czasem. Ponadto nie ma podstawy prawnej pozwalającej pracodawcy dokonać rozliczenia lub potrącenia domniemanych nieuzasadnionych nieobecności z uprawnień urlopowych strony skarżącej lub kwot należnych jej w chwili odejścia.
2. Zarzut drugi dotyczący tego, że uchybienia popełnione przez pozwanego wobec strony skarżącej powinny zostać uznane za "bezprawne działania administracyjne". To samo odnosi się do twierdzeń na temat nieusprawiedliwionej nieobecności, utraty 82,5 dni urlopu (bez podstawy prawnej, ponieważ rozliczanie lub potrącenie dni urlopu nie jest dopuszczalne), bezprawnego potrącenia nieobecności rzekomo nieusprawiedliwionych z kwot należnych przy odejściu z pracy, które nie obejmują uzupełniającego systemu ubezpieczeniowego (RCVP). Działania te stanowiły bezpośrednią przyczynę szkody i dodatkowej krzywdy po stronie strony skarżącej.