Dz.U.UE.C.2019.4.30

| Akt nienormatywny
Wersja od: 7 stycznia 2019 r.

Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. - Sammut / Parlament
(Sprawa T-608/18)

Język postępowania: maltański

(2019/C 4/41)

(Dz.U.UE C z dnia 7 stycznia 2019 r.)

Strony

Strona skarżąca: Mark Anthony Sammut (Foetz, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat P. Borg Olivier)

Strona pozwana: Parlament Europejski

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- W oparciu o art. 270 TFEU stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego wydanej na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, oddalającej zażalenie skarżącego złożone w celu usunięcia z jego sprawozdania z oceny 2016 r. stwierdzenia dotyczącego zarzucanego braku poinformowania organu powołującego o zamiarze wydania książki w 2016 r., zatytułowanej "L-Aqwa fl-Ewropa. Il-Panama papers u il-Poter" ["Najlepsi w Europie. Panama Papers i władza"]; a w konsekwencji
- stwierdzenie nieważności w części decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Tłumaczeń z dnia 4 stycznia 2018 r.; a w konsekwencji
- nakazanie usunięcie wspomnianego stwierdzenia ze sprawozdania z oceny (pkt 3 dotyczący zachowania skarżącego - przestrzeganie przepisów i procedur);
- ocenę szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku tych decyzji;
- zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w wyniku tych decyzji;
- obciążenie organu powołującego kosztami postepowania.

Zarzuty i główne argumenty

Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy, naruszenia art. 17a regulaminu pracowniczego, który ma chronić podstawowe prawo swobody wypowiedzi, gwarantowane przez art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka I podstawowych wolności i art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Należy ponadto znaleźć równowagę między prawami i obowiązkami, gdyż nie wszystkie prawa są bezwzględne.
2. Zarzut drugi, błędnej interpretacji art. 17a regulaminu pracowniczego, ponieważ rozpatrywana książka nie dotyczy "prac Unii", więc skarżący nie miał obowiązku poinformować wcześniej organu powołującego o swoim zamiarze. Wyrażenie "treści dotyczące" oznacza treść dokumentu, który ma dotyczyć "prac Unii", i odnosi się do tej treści. Oznacza to, że urzędnik musi poinformować organ powołujący i uzyskać jego pozwolenie, tylko jeżeli w jakikolwiek sposób zajmowałby się pracami Unii. Wynikający z tego obowiązek organu powołującego wymaga ścisłej, a nie szerokiej wykładni tego, co stanowi "prace Unii". Ponadto skarżący podnosi, że:
- nie podano uzasadnienia decyzji, gdyż oparta jest ona wyłącznie na opinii, a nie na faktach czy względach prawnych;
- obowiązek nałożony przez organ powołujący jest bardziej uciążliwy, niż ten określony w regulaminie pracowniczym;
- decyzja oparta jest na nieproporcjonalnym korzystaniu z uznania;
- "treści dotyczące prac Unii" odnoszą się do kontekstu, który można wywnioskować, w odniesieniu do prac Unii, z innych wytycznych;
- w książce brak jest odniesień do pracy skarżącego ani do innych prac Unii, więc skarżący nie uchybił obowiązkowi zaufania, lojalności i bezstronności wobec Unii;
- z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności z wyroku z dnia 6 marca 2001 r. Connolly/Komisja (C-274/99 P, EU:C:2001:127, pkt 43-62) wynika szereg istotnych uwag dla oceny stosowania i wdrażania art. 17a regulaminu pracowniczego.
3. Zarzut trzeci oparty jest na doznaniu przez skarżącego krzywdy z racji decyzji, zarówno w miejscu pracy, jak w życiu prywatnym, oraz jej wpływie na jego działalność literacką. Należy więc określić wielkość tej krzywdy i przyznać w tym względzie stosowne zadośćuczynienie.