Dziennik UE

Dz.U.UE.C.2017.318.16

| Akt nieoceniany
Wersja od: 25 września 2017 r.

Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2017 r. - Printeos i in./Komisja
(Sprawa T-466/17)

Język postępowania: hiszpański

(2017/C 318/22)

(Dz.U.UE C z dnia 25 września 2017 r.)

Strony

Strona skarżąca: Printeos, SA (Alcalá de Henares, Hiszpania), Printeos Cartera Industrial, SL (Alcalá de Henares), Tompla Scandinavia AB (Sztokholm, Szwecja), Tompla France (Fleury Mérogis, Francja) i Tompla Druckerzeugnisse Vertriebs GmbH (Leonberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Brokelmann i P. Martínez-Lage Sobredo)

Strona pozwana: Komisja Europejska

Żądania

Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

- stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 4112 final z dnia 16 czerwca 2017 r. zmieniającej decyzję Komisji C (2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (AT.39780 - Koperty);
- posiłkowo, w wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie kwoty grzywny nałożonej w art. 1 zaskarżonej decyzji, a mianowicie i) obniżenie kwoty podstawowej grzywny o 95,3671 % na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywien, oraz ii) dodatkowo, obniżenie kwoty grzywny, po obniżkach ze względu na współpracę i postępowanie ugodowe, o co najmniej 33 %;
- obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

Zarzuty i główne argumenty

Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2016 r. (sprawa T-95/15, Printeos/Komisja) Sąd stwierdził nieważność art. 2 ust. 1 lit. e) decyzji Komisji C(2014) 9295 final z dnia 10 grudnia 2014 r. w sprawie AT.39780, nakładającej na skarżące grzywnę w kwocie 4 729 000 EUR.

Zaskarżona decyzja zawiera dodatkowe informacje na temat metodologii zastosowanej przez Komisję oraz okoliczności faktycznych uwzględnionych przez nią w celu ustalenia i dostosowania kwot podstawowych grzywien w decyzji z 2014 r. oraz nałożenia grzywny w tej samej wysokości co grzywna nałożona w decyzji z 2014 r.

Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

1. Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz ne bis in idem.
- Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaskarżona decyzja zmienia decyzję z 2014 r., mimo że jest ona ostateczna, z wyjątkiem jej art. 2 ust. 1 lit. e), którego nieważność stwierdził Sąd, oraz ponownie nakłada grzywnę w takiej samej wysokości jak grzywna nałożona w decyzji z 2014 r., której nieważność została stwierdzona przez Sąd.
2. Zarzut drugi dotyczący naruszenia równego traktowania przy ustalaniu wysokości grzywien
- Strona skarżąca utrzymuje w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji zastosowano wyjątkowe dostosowania kwot podstawowych grzywien na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie ustalania wysokości grzywien, prowadzące do dyskryminacji strony skarżącej.
3. Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i niedyskryminacji przy ustalaniu kwoty grzywny
- Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę grzywny, która została już nałożona przez hiszpański urząd ochrony konkurencji w dniu 25 marca 2013 r. za stosowanie ograniczających konkurencję praktyk w sektorze kopert papierowych, ani nie uwzględniono okoliczności, że skarżące są jedynymi spośród ukaranych przez Komisję przedsiębiorstwami, które zostały także ukarane przez krajowy urząd ochrony konkurencji.
© Unia Europejska, http://eur-lex.europa.eu/
Za autentyczne uważa się wyłącznie dokumenty Unii Europejskiej opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.